Elke week vragen we een ouder naar de belangrijkste doelen in de opvoeding. Van het kind willen we weten of dat is geslaagd. Deze week: Nicoline en Dominique.
Nicoline: ‘Ik wilde haar duidelijk maken dat ze altijd bij mij terecht kon en dat alles bespreekbaar was. Ik dacht: stel dat ze wordt gepest, dan hoop ik dat ze naar mij toe durft te komen. Ook vond ik het belangrijk dat ze me zou vertrouwen en mij als een betrouwbaar iemand zou zien.
‘Ik ben een alleenstaande ouder, dat kwam zo op mijn pad. Laat ik het zo zeggen: ik zat niet in een relatie. Daarom wilde ik haar extra laten weten en voelen dat ze zeer gewenst was. Ik wilde haar veel liefde geven.
‘Er was genoeg lieve familie bij betrokken, maar er was geen vader in huis. Het was toch een-op-een. Ik heb me vaak afgevraagd of dat voldoende was. Maar aan de andere kant zijn er ook gezinnen met een vader en een moeder die het helemaal niet kunnen vinden met elkaar of waarvan een ouder er niet voor het kind is. Dan heb je twee ouders in huis, maar is dat dan ideaal? Nee. Het gaat erom dat je er bent voor het kind en dat je dat ook laat merken.
‘Ik weet niet wat ik beter had kunnen doen. Het is niet dat ik dat niet wil inzien, maar zij moet daar maar antwoord op geven.’
Nicoline Luijks (68) uit Amsterdam heeft altijd in de zorg gewerkt. Ze heeft een dochter, Dominique.
Dominique: ‘Mijn moeder was, toen ik opgroeide, mijn baken van vertrouwdheid en veiligheid. Heel veel was bespreekbaar. Toch vond ik het ingewikkeld om te vertellen dat ik op vrouwen val. Ik was 21 toen ik het vertelde. Ze zei: ‘Het maakt niet uit met wie je thuiskomt, als je maar gelukkig bent.’ Toen besefte ik: ik had ook geen andere reactie verwacht.
‘De omstandigheden waren bij ons net even anders dan in andere gezinnen. Op school had ik een klasgenoot met een vader die veel leuke dingen ondernam. Dat kon ik toen romantiseren: zo’n vader zou ik ook wel willen. Ik heb veel respect voor haar – een single moeder zijn, ga er maar aanstaan. Ik geloof dat het niet altijd makkelijk voor haar is geweest.
‘Ondanks een lieve familie, was het in de kern wel: mijn moeder en ik. Ik ontwikkelde een patroon waarin ik het voor mijn moeder zo makkelijk mogelijk wilde maken. Ik wilde haar ontzorgen en niet belasten. Daardoor ben ik best een einzelgänger geworden. Hulp vragen vind ik bijvoorbeeld lastig, ik vind dat ik dingen zelf moet oplossen. Daar ben ik nu extra alert op bij mijn kinderen: ik wil dat ze weten dat ze altijd om hulp kunnen vragen.’
Dominique Luijks (38) werkt als junior projectmanager bij de gemeente Utrecht. Ze woont in Utrecht met haar vriendin. Ze hebben drie dochters, van wie er een is overleden.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant