Paus Leo, die zoals het een echte verlosser betaamt nummer veertien heeft aangenomen, besloot maandag zijn rol als morele en spirituele wereldleider luister bij te zetten met de nu al historische woorden: ‘Ik ben niet bang voor de regering-Trump’. In een klap waren we daarmee getuige van het zo ongeveer grootste conflict tussen kerkelijk en wereldlijk gezag sinds Hendrik IV het aan de stok kreeg met paus Gregorius VII.
Voor de lezers die het niet weten: dat conflict werd toen, in 1077, glansrijk gewonnen door de paus (hij liet de Duitse Keizer naar zijn kasteel in Canossa komen, waar hij hem drie dagen met blote voeten in de sneeuw liet wachten), aangezien de paus alle conflicten wint waarin hij verzeild raakt. Sterker nog: denken dat je de strijd aan kan gaan met een instituut dat werkelijk ieder wereldrijk in de geschiedenis heeft overleefd, is een vorm van hoogmoed die zelfs Trump nog niet eerder heeft laten zien.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik weet daarom zeker dat ze zich vanonder Bernini’s zuilengalerij momenteel het schompes lachen om die Amerikaanse minus habentes met hun petieterige balzaaltje in aanbouw. Geen zorgen, broeders, zeggen ze daar lachend tegen elkaar. Dit wordt een evangelie zonder wederopstanding.
Het grote voordeel van het Vaticaan is dat ze mannen als Trump door en door kennen. Ze hoeven enkel af te dalen in de eigen Vaticaanse archieven en ziedaar: kilometers aan papieren over pausen die, net als Trump de ene na de andere kansloze kruistocht in het Midden-Oosten ondernamen en die, net als Trump, zeer bedreven waren in het wegmoffelen van grootschalige pedoseksuele misbruikschandalen.
Net als Trump vond Johannes XII het geen probleem allerhande vrouwen ‘bij de pussy te grabben’ (hij stierf nadat een echtgenoot hem in bed betrapte met zijn vrouw, waarna hij de paus uit zijn raam smeet). Net als Trump was Urbanus VIII geen liefhebber van onafhankelijke wetenschappers (hij dreigde Galileo Galilei op de brandstapel te zetten). En net als Trump schaamde Julius II zich dusdanig voor de beurse plekken op zijn handen en voeten dat hij gelovigen voortaan verbood zijn voeten te kussen (Julius II kreeg naar verluidt syfilis via een prostituee, hoe Trump aan vergelijkbare symptomen komt, is vooralsnog onduidelijk).
Nog eentje dan: net als Trump had Stefanus VI zo’n hekel aan zijn voorganger, dat hij diens lijk liet opgraven, aankleden en verslepen naar een rechtszaal, alwaar deze paus Formosus postuum werd veroordeeld voor alles wat God verboden had, waarna zijn lijk in de Tiber werd gemieterd (laten we bidden voor Joe Biden).
Leo XIV kent mannen als Trump, met andere woorden, als geen ander en spreekt hem daarom heel bewust aan in een taal die hij niet machtig is, namelijk die van het morele gelijk. Trump probeerde de discussie deze week weliswaar amechtig terug te brengen naar zijn eigen taalgebied, onder meer door Leo ‘WEAK on crime’ te noemen (Vaticaanstad is juist het meest gemilitariseerde en minst criminele land ter wereld), maar het werkte averechts.
Niet alleen beschuldigen diepgelovigen in eigen land (één op de vijf Amerikanen is katholiek) hem sindsdien van blasfemie, ook iemand als de katholieke Giorgia Meloni, tot voor kort Trumps grootste Europese bondgenoot, noemde zijn gedrag ‘onacceptabel’.
En Leo zelf? Leo liet de persoonlijke uitnodiging om op 4 juli Trump te bezoeken in het Witte Huis aan zich voorbij gaan. Hij zal in plaats daarvan afreizen naar een migrantenkamp in Lampedusa.
Om met Rob Jetten te spreken: het kan wél.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant