De lezersbrieven! Over het spreidingsbeleid, Palestijnse kinderen en het oplossen van de wooncrisis vanuit de Republiek Amsterdam.
Oekraïne heeft voor het eerst in de oorlog met Rusland een Russische positie veroverd zonder dat er een soldaat aan te pas is gekomen. Een begeesterde president Volodymyr Zelensky: ‘Met onze geavanceerde drones en gevechtsrobots hebben we een nieuwe stap gezet in de oorlogvoering van de toekomst’.
Ik begrijp hoe deze getergde Oekraiense leider moet dealen met een rauwe Russische werkelijkheid van ruïnes, slagvelden, tanks en duizenden lijken van gesneuvelde mannen, maar hij doet dit klinken alsof hij een nieuw kankervaccin voor zieke baby’s heeft bedacht, of een supercoole game.
Het is bijna pervers.
De ooit revolutionaire gedachte dat het machtige wereldwijde militair-industrieel complex grote oorlogen aanwakkert om steeds weer nieuw dodelijk materieel te kunnen lobbyen bij politiek en leger, kunnen we nu gerust weer uit de mottenballen halen. Het verdienmodel blijft oorlog. Vrede levert niks op.
Trees Roose, Haren
Bart van den Brink, minister van Asiel en Migratie, wil gemeenten desnoods dwingen om vluchtelingen/asielzoekers op te nemen. Ik ben het daar mee eens, iedere gemeente moet bijdragen. Maar dan is het probleem nog steeds niet opgelost. De woningmarkt zit muurvast en dat verandert niet door spreiding. Statushouders blijven maanden, soms jaren wachten. Ondertussen groeit de druk in de opvang alleen maar door.
Spreiden lijkt nu het toverwoord maar het is uitstelgedrag in een andere jas. Als je eerlijk bent, moet je ook bouwen en de procedure versnellen, zonder dat blijft het dweilen met de kraan open.
Solidariteit kan alleen bestaan als het systeem meebeweegt met de werkelijkheid, dus niet met (weer) een kortetermijnoplossing. En met dwang alleen wordt het draagvlak ook steeds kleiner. Het voelt nu alsof er een wachtruimte gebouwd wordt zonder deur naar buiten.
Dit is op termijn niet vol te houden, hoe netjes we het ook over Nederland verdelen. Er is echt meer nodig dan dit, en snel ook.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Ik heb gehuild bij het lezen van uw bericht over Palestijnse kinderen die in Israëlische detentie worden mishandeld, vernederd en getraumatiseerd. Ik voelde intens verdriet, maar ook onmacht en schaamte. Schaamte, omdat wij in het Westen zo graag spreken over recht, moraal en beschaving, terwijl we tegelijk deel uitmaken van een wereld die dit laat gebeuren.
Wij zijn bereid oorlog te steunen, of die ten minste te rechtvaardigen, met woorden als ‘bevrijding, mensenrechten en bescherming van kinderen’ wanneer het om Iran gaat. Maar wat blijft er van die woorden over als wij tegelijk wegkijken terwijl Palestijnse kinderen in Israëlische detentie worden vernederd, gefolterd en gebroken? Dan gaat het voor mij niet meer alleen over Iran, Israël of de Verenigde Staten. Dan gaat het over ons.
Als we kinderen niet eens meer een veilig bestaan kunnen geven, wat blijft er dan nog over van onze beschaving?
David Charles Rader, Amsterdam
Maaike Schoon liet in de rubriek Wat zijn dit voor vragen naar aanleiding van haar nieuwe boek haar licht schijnen over de wooncrisis. Met als een mogelijke oplossing het bouwen van duizenden woningen in een weiland vlakbij Zaandam.
Maar dalen daarmee de huizenprijzen in Amsterdam? Maaike Schoon: ‘Want ook mensen uit Deventer willen dan mogelijk in Zaandam wonen. Uiteindelijk worden de huizen in Deventer, of nog verder in de periferie, dan misschien goedkoper, maar die in het centrum van Amsterdam niet per se.’
Berichten uit de Republiek Amsterdam over de rest van het land blijven hier in de periferie Deventer, op een uur treinen van Amsterdam CS, altijd weer verbazen. Ter geruststelling: Deventenaren willen voor geen goud in een weiland vlakbij Zaandam gaan wonen. Sterker nog, de laatste jaren beginnen steeds meer Randstedelingen de mooie kanten van de periferie te ontdekken. Ook vanuit de Republiek.
Wellicht een kleine bijdrage aan het oplossen van de wooncrisis. Als Deventer stadsgids nodig ik Maaike Schoon graag uit om te laten zien waarom die beweging plaatsvindt.
Marcel Schoemaker, Gorssel
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant