Father Mother Sister Brother, een film met drie losse verhalen over kinderen die het ouderlijk huis bezoeken, toont buitengewoon veel begrip voor de complexe verhoudingen tussen familieleden.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Eén keer per jaar komen haar dochters op de thee. Dat zeldzame bezoek is al bijna te veel voor de naamloze moeder uit Father Mother Sister Brother, gespeeld door ijskoningin Charlotte Rampling, want stel je voor dat het gesprek een onverwachte wending neemt. Zelf is ze een succesvolle schrijver, haar volwassen dochters zijn minder geslaagd. Lilith (Vicky Krieps) is een ongeleid projectiel, maar van de brave Timothea (Cate Blanchett) heeft ze ook geen hoge pet op.
Het ongemakkelijke theekransje, soms van bovenaf gefilmd als een geometrische opstelling, vormt het middendeel van een film met drie losse verhalen over kinderen die het ouderlijk huis bezoeken. Naast dat gegeven hebben de drie delen van de nieuwe film van Jim Jarmusch niks met elkaar gemeen, al keren een paar motieven telkens terug: Rolex-horloges, skateboardende jongeren, een vaste uitdrukking.
In het eerste deel bezoeken een broer (Adam Driver) en zus (Mayim Bialik) hun oude vader (Tom Waits), die een beetje verward lijkt sinds het overlijden van hun moeder. Het wordt een absurdistische visite met een dubbele bodem, een mooie omkering van zaken. Het laatste deel van de film, dat zich in Parijs afspeelt, is anders van toon. Daarin neemt een tweeling afscheid van het lege huis van hun ouders, die zijn omgekomen bij een vliegongeluk.
Jarmusch maakte vaker gebruik van een losse vertelstructuur. In Coffee and Cigarettes (2003) bundelde hij elf korte films, Night on Earth (1991) toonde taxiritten in verschillende steden. Ook de afwisselend droogkomische en tobberige inhoud doet denken aan Jarmusch’ oudere werk, dat liever sfeer oproept dan een afgerond verhaal serveert.
In Venetië won Father Mother Sister Brother de Gouden Leeuw, de hoofdprijs van het filmfestival. Een verrassende bekroning, misschien vooral bedoeld als waardering voor Jarmusch’ gehele oeuvre, want zó goed is dit drieluik nou ook weer niet. Het scenario is een beetje mat, het acteerwerk soms stroef. En de melancholie die de regisseur vroeger zo subtiel wist op te roepen, is dit keer nogal voorgekookt. Te vaak wordt het bij voorbaat opgelegd.
Toch zitten er ook prachtige scènes in Father Mother Sister Brother, raak en geestig, met buitengewoon veel begrip voor de complexe verhoudingen tussen familieleden. De mensen die je het langst kent, kunnen soms weer vreemden zijn, laat Jarmusch zien.
Tragikomedie
★★★☆☆
Regie Jim Jarmusch
Met Cate Blanchett, Adam Driver, Vicky Krieps, Charlotte Rampling
110 min., in 57 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant