In de propvolle film over een jonge, door wolven opgevoede vrouw, wordt alles dik en duidelijk opgediend, met hier en daar een grijstint.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
De bel gaat. Wie is daar? ‘Ik ben het. De wolf.’
Mocht dit moment uit The Wolf, The Fox and the Leopard associaties met Roodkapje of De wolf en de zeven geitjes oproepen, dan is dat niet gek. Een modern sprookje tegen de achtergrond van de klimaatverandering, zo omschrijft de nieuwe film van David Verbeek zichzelf, bij monde van een van de personages.
Verbeek sprenkelde nog méér archetypische sprookjeselementen door zijn film. Zo bezoekt een jongeman in de openingsscènes zijn oma, om vervolgens te verdwalen in een groot, donker bos: een opvallend aardse locatie binnen het door neonlicht en metropool-vervreemding gekenmerkte oeuvre van Verbeek (Full Contact, An Impossibly Small Object). Wat wordt de spanning mooi opgevoerd wanneer de jongen een roedel wolven tegen het lijf loopt.
Denk echter vooral niet dat deze blonde, narcistische gen Z’er de held van Verbeeks fabel gaat worden. Daarvoor is diens narcistische perspectief te irrelevant. De hoofdrol blijkt voorbehouden aan de verwilderde mensenvrouw (Jessica Reynolds) die zich tussen de wolven bevindt.
Hoe de wolf een caissière werd, dat zou eveneens een passende titel zijn geweest voor Verbeeks negende speelfilm, die gaandeweg óók satirische trekken en apocalyptische contouren aanneemt – opnieuw een spel met genres, na de vampier-millennials uit Dead & Beautiful (2021).
Van het bos belandt de menselijke wolvin in een laboratorium, waarna ze wordt bevrijd en heropgevoed door twee complotdenkende milieufundamentalisten (Marie Jung en Nicholas Pinnock). Op hun vervallen booreiland leert ze staan en praten, steeds verder afdrijvend van haar sowieso al troebele oorsprong. Haar evolutie blijkt ook uit de namen die ze gaandeweg krijgt toebedeeld: van ‘wolf’ naar het Messiaanse ‘De ene’ en vandaar naar ‘Alice’.
Dat laatste is een directe verwijzing naar Alice in Wonderland. In het propvolle, soms wat stram geregisseerde The Wolf, the Fox and the Leopard wordt alles dik en duidelijk opgediend, met hier en daar een grijstint. De dialogen maken vaak een geforceerde indruk, de Japanse voice-over (een rol van cineast Naomi Kawase) lijkt de film soms letterlijk voor te lezen.
Evenwel imponeert The Wolf, the Fox and the Leopard met zijn ambities, met zijn vermogen om uit enkele locaties een complete, dystopische wereld te scheppen, en vooral ook met het even rauwe als effectief verkrampte spel van de Ierse actrice Jessica Reynolds. Hoezeer men haar ook temt, zelfs tijdens rijles blijft de wolf in Alice woelen.
Sprookje
★★★☆☆
Regie David Verbeek
Met Jessica Reynolds, Nicholas Pinnock, Marie Jung, Eoin Duffy, Naomi Kawase
125 min., in 16 zalen / te zien op Picl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant