Mijn middelste (9) had dan eindelijk uitvoering van een musical op school, iets wat ons niet was ontgaan, ze zong en danste zich al weken door het soms ook ellendige schoolleven heen. Ze speelde iets ingewikkelds, iemand die erop uit was anderen te laten vallen. Ik dacht aan een crimineel, maar ze was dus een journalist van Het Parool, de lieveling van het hoofdpersonage, iets wat ik dan wel weer grappig vond. De Volkskrant, De Telegraaf en de juice-journalistiek hadden ook een rol, maar die waren veel gemener. NRC kwam er niet in voor, jammerlijk natuurlijk, maar ik zie eerlijk gezegd ook niet in hoe je daar een aansprekend personage van kunt maken. Daar stond ze dan, zingend in mijn kleren op een podium. Ze deed het natuurlijk fantastisch, ze zette een betere journalist neer dan ik ben.
Het stuk ging over Femke, een, zoals zij erover had gesproken, mythisch wezen. Femke was zo groot dat ze door maar liefst twee hoofdrolspeelsters moest worden gespeeld, ze lag de hele dag in bed. Ik dacht in de voorbereiding aan Ariel, een zeemeermin in een Disneyfilm, zoiets moest het dan zijn.
„Ze is een goede heks”, had mijn dochter gezegd. „Een vrouw die voor ons vecht, maar die zoveel wordt aangevallen dat ze alleen nog maar in bed wil liggen. En ik zing haar wakker. Het is heel herkenbaar.”
Er gingen nul belletjes rinkelen.
Pas in de school kreeg ik door dat de kinderen Femke Halsema en Amsterdam bezongen. Ik heb niets tegen Femke Halsema en Amsterdam, integendeel, maar de liefde waarmee ze de stad bezingen verbaast soms. Ik vind het gedweep van mijn kinderen met Amsterdam vreemd. Laatst sloeg de middelste zich met de vuist op de borst.
„Wat zit daar, papa?”
Ik: „Je hart?”
Zij: „Nee, mijn Mokum!”
Eva en ik keken elkaar aan, stonden wij echt aan het hoofd van deze stam waar de minderjarigen met aangeleerd Amsterdams dialect tegen elkaar en hun klasgenootjes, bijna allemaal kinderen van import, spreken? Amsterdam als het hoogste, het meest verfijnde deel van Nederland, waar de mensen wel oog hebben voor elkaar. En die bij elkaar gehouden wordt door supervrouw Femke, hoogste onder de gelijken.
We hadden een geweldige ochtend, de kinderen bezongen haast dierlijk hun gebied en leider. Opvoeding geslaagd. En mislukt.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden