De lezersbrieven! Over de ruziënde Amerikaanse president, romantische misverstanden, hoop, de maatstaf voor maatstaven en het Sonja Barend-fenomeen.
Het zat eraan te komen: het nieuwste doelwit van Donald Trumps tirades is de paus. Het is een logische keuze. Trump is op zoek naar snel succes en regime change in het Vaticaan moet een peuleschil zijn. Er mag dan geen olie zitten, maar die Sint-Pieter kan wel een opknapbeurt gebruiken. De ouwe rommel eruit, wat smaakvolle opsmuk à la Mar-a-Lago erin. En Castel Gandolfo lijkt rijp voor een vastgoedproject. Kortom: er zit muziek in.
Is er nog een land ter wereld waarmee de Amerikaanse president geen ruzie schopt? Is er leven op Pluto?
‘Wie samen danst, maakt geen ruzie’, vertelde Annemarie Ehrlich-Liefmann in de rubriek ‘100 jaar’. Euritmie is haar ding, de dansvorm zorgt volgens haar voor vertrouwen, helpt mensen om samen te werken, en je houdt er de geest gezond mee. Iets voor The Donald?
Ricus van der Kwast, Vila Nova de Gaia (Portugal)
In een opiniestuk schrijft leraar David Roelofs over het al decennia heersende, ‘romantische’ misverstand dat je de leerling zelf moet laten ontdekken wat hij of zij wil leren.
Het herinnerde mij aan Louk Nelissen, de docent schoolmuziek bij wie ik zestig jaar geleden aan het conservatorium studeerde. ‘Ja, ja’, zei hij spottend, ‘de leerling moet het zelf ontdekken. Nou, ik ken in elk geval één school waar ze dat nooit zullen doen.’ Hij pauzeerde even, en zijn studenten keken hem verwachtingsvol aan. ‘De Rijksluchtvaartschool.’
Wim Kloppenburg, Baarn
Het smaakt naar meer. Dat gevoel snap ik bij het opiniestuk van Ricardo Brouwer naar aanleiding van de verkiezingsuitslag in Hongarije. De verwachtingen tegenover de nieuwe machthebbers zijn op vele gebieden hoog. Denk aan de bestrijding van corruptie, (re-)integratie in Europa en het dringend bestrijden van de schrijnbare aftakeling van het onderwijs (waar mijn oudste nichtje werkzaam is) en de eveneens schrijnbare aftakeling van de zorg (waarvan de kwaliteit mogelijk heeft bijgedragen heeft aan de dood van mijn vader op een Hongaarse intensivecare-unit).
De winst van de Tisza-partij heeft vele miljoenen Hongaren de hoop gegeven dat daar eindelijk verandering in zal komen. Over de strategie die geleid heeft tot deze verkiezingsoverwinning is ook in deze krant uitgebreid verslag gegeven en inderdaad was dat op vele gebieden behoudend. Maar vergis je niet: Hongarije is een conservatief Oost-Europees land dat niet eenop een met Nederland is te vergelijken. Wil je een democratische verkiezing winnen, dan zal je de meerderheid achter je moeten krijgen.
In dat licht vond ik het opmerkelijk dat de heer Magyar in zijn overwinningsspeech, die ik live heb gevolgd, expliciet heeft gezegd dat Hongarije een land is waar iedereen mag houden van wie hij/zij/x wil. Voor een conservatieve, christelijke politicus, wat de heer Magyar zelf claimt te zijn, kan dit als zeer progressief gezien worden.
Ik snap dat je de ontwikkelingen kritisch wil en moet volgen, maar geef ze even een kans. Graag zie ik een reactie van Ricardo Brouwer in deze krant tegemoet over pak ‘m beet een jaar. Ik hoop dat ik geen ongelijk krijg met mijn optimisme.
Zoltán Bochdanovits, De Bilt
De 22-jarige basketballer Victor Wembanyama is 2.24 meter lang, lees ik in de Volkskrant. Sinds kort mogen vrouwen met te veel testosteron niet meer deelnemen aan sportwedstrijden.
Zou dat dan niet ook moeten gelden voor te lange basketballers? Wat is de maatstaf voor maatstaven?
Henk Rang, Almelo
Dank je wel, Max Pam, voor de nuancering van het Sonja Barend-fenomeen. Het werd ineens een mens, een leuk mens.
Elly van den Boom, Sittard
Kan de column van Izz ad-Din Ruhulessin, over de martelaren van de vrije samenleving, op de deuren van de Tweede en de Eerste Kamer worden gespijkerd?
Paul Hak, Heerhugowaard
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant