is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Sandra (53) valt niet op kale mannen. Niks ten nadele van jou, hoor, zegt haar beste vriendin tegen Sandra’s aanstaande Rob (58), die inderdaad meer biljartbal is dan Grobbebol. Sandra weet, zoals het Married at First Sight betaamt, nog niet van dit gebrek, ze zal Rob pas op het altaar voor het eerst ontmoeten.
Het is juist waarom hij aan het programma meedoet, zegt Rob tegen Sandra’s vriendin: in een wereld die zo vluchtig is als de onze, ‘alles houdt op bij een swipe naar links’, hoopt hij met dit blinde huwelijk iemand te vinden die verder kijkt dan de eerste indruk, die zijn imperfecties accepteert.
(Kleine kanttekening, Robs zelfvertrouwen is immers nog herstellende van een moordaanslag: de bruidegom is beslist geen ogre, gewoon het type bonkerige, Noord-Hollandse rouwdouwer, lieve pretoogjes.)
Ach Rob, lieve, wijze Rob! Rob is zo’n man die, als dat onverwachte, vreselijke dan toch gebeurt (de eerste keer, in de elf seizoenen die MAFS nu telt), zijn hond weer ophaalt van de opvang – de huwelijksreis gaat immers niet door – en zegt dat er maar één ding belangrijk voor hem was: weer bij zijn beestje zijn. ‘Maakt niet uit wat er gebeurt, hij zal altijd kwispelen.’
Rob is afgewezen door Sandra, puur op eerste indruk. ‘Het is totaal niet mijn type. Ik voel echt die vibe niet. Dat wordt ’m echt niet’, bekent ze aan presentator Carlo Boszhard, nadat de ceremonie is afgeblazen. Vibe, verder dan dat eufemistische woord komt Sandra niet, ze zegt er tegelijkertijd alles mee en ook helemaal niets.
(In het andere huwelijksprogramma dat ik keek, De weddingplanners: van chaos naar champagne, ging het dan weer steeds over de ‘klik’ die er moest zijn tussen planner en paar, ‘je bent toch meer dan een jaar met elkaar aan het werk’. Saillant: weddingplanner Hella Huizinga stelde dat op een bruiloft 20 procent van het budget gereserveerd zou moeten zijn voor bloemwerk. Ze sloeg vervolgens tienduizend rozen in à 3 euro per stuk, reken maar uit).
‘Soms heb je nog een man die toch een vibe heeft, en dat daar dan nog iets in zit’, zegt Sandra, maar dat is nu niet het geval. Een vertaling van dit ontwijkende gebrabbel: Rob heeft geen uitstraling. Een swipe naar links, op wat voor hem aanvoelde als een ‘hele lange, dure versie van Tinder’.
Wat is ijzingwekkender, op televisie worden afgewezen, of degene zijn die aan het altaar volledig dichtklapt, dat witte kant steeds meer voelt knellen, moeite heeft haar walging binnensmonds te houden? Ons Rob, die redt het wel, ik voorzie Boer zoekt vrouw-eske postzakken vol hunkering op zijn stoep. Maar dan Sandra, nu voor Nederland die vrouw die zichzelf te goed achtte. Echt geen vibe.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant