is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Ooit hadden de economische rekenmodellen van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) bijna bijbelse proporties. De zogenoemde World Economic Outlook (Mondiaal Economisch Vooruitzicht), die het fonds presenteerde aan de vooravond van de lentevergadering in april en de jaarvergadering in oktober, was voor ministers van Financiën en presidenten van centrale banken even belangrijk als de weersvooruitzichten voor een boer in de hooitijd.
Het maakte niet uit dat het slechts vooruitzichten of prognoses waren. Bij de financiële media was het vooruitzicht steevast de opening van de nieuwsrubriek of de krant van de volgende ochtend, zelfs als de wereld in brand stond. Want het IMF en zijn zusterorganisatie Wereldbank blonken uit in degelijkheid.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De organisaties kenden de beste modellen en de knapste economen. Ze waren veelvuldig een leidraad voor de aangesloten landen om hun beleid bij te stellen, want beide organisaties konden regeringen maken en breken. Soms kreeg een land een pluim (vooral als de tering naar de nering werd gezet), soms een veeg uit de pan (als op te grote voet werd geleefd).
Dinsdag hield IMF-hoofdeconoom Pierre-Olivier Gourinchas de jaarlijkse persconferentie aan de vooravond van de voorjaarsvergadering in Washington. Zonder oorlog zou het allemaal beter zijn geweest, zo bekende hij. Maar echt weten doet hij het ook niet. Het IMF schat de mondiale economische groei voor dit jaar op 3,1 procent, voor 2027 op 3,2 procent. Maar het kan ook 1 procent worden in een somber scenario. En als het nog meer tegenzit, is een recessie niet ondenkbaar.
Nu komen de voorspellingen van het IMF nooit uit, omdat nu eenmaal niemand in de glazen bol kan kijken en zich altijd onverwachte gebeurtenissen voordoen. Maar nu zijn ze, hoe goed ook onderbouwd, zinloos geworden. Zo gauw een voorspelling van groei, inflatie, werkloosheid of overheidstekort op papier staat, is die al achterhaald, omdat de stoorzender in het Witte Huis wat roept. De uitkomst wordt bepaald door de dagelijks veranderende retoriek van Donald Trump, die de ene dag complete beschavingen wil wegvagen en de volgende dag spinaziesoep eet met een koningspaar en premier uit Nederland.
Er is een oorlog gaande die morgen voorbij kan zijn, maar ook maanden kan duren. De olieprijs kan deze zomer naar 200 dollar zijn gestegen, maar ook naar 50 dollar zijn gedaald. De energiecrisis kan de ergste ooit zijn of slechts een rimpeling die met kerst al is vergeten. Een recessie of een economische depressie zijn mogelijk, maar ook een ongekende opleving.
Het is de waan van de dag. En dat is een zegen voor de kletsende klasse die nu met alle inschattingen kan wegkomen. Elke foute analyse kan morgen weer een goede zijn, of andersom. Data en modellen hebben geen zin meer. Het IMF en de Wereldbank zijn in economisch opzicht net zo wijs als de man in de straat, die met zijn voorspellingen nooit de koppen van de kranten of televisierubrieken haalt, laat staan die van de roze zakenkranten.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant