Science fiction Technologie, natuur en mythe zijn vaste thema’s in de films van David Verbeek. In het verbluffende ‘The Wolf, the Fox & the Leopard’ zoomt hij trefzeker in op de spirituele kanten van de klimaatcrisis.
Nicholas Pinnock, Jessica Reynolds en Marie Jung in ‘The Wolf, the Fox & the Leopard’.
The Wolf, the Fox & the Leopard. Regie: David Verbeek. Met: Jessica Reynolds, Lucas Lynggaard Tønnesen, Marie Jung, Nicholas Pinnock, Naomi Kawase. Lengte: 124 minuten.Te zien in de bioscoop.
Wat een geweldig staaltje stuntcasting: in The Wolf, the Fox & the Leopard speelt de Japanse filmmaker Naomi Kawase de rol van verteller. Je hoeft haar niet te herkennen natuurlijk. Haar personage is al intrigerend en mysterieus genoeg: een wetenschapper en schrijver, en misschien zowel de bedenker als het alter ego van de jonge wolfsvrouw om wie het verhaal draait.
Kawase is ook de regisseur van autobiografisch geïnspireerde speelfilms en documentaires waarin aandacht wordt gevraagd voor verhalen van vrouwen, als dochter, als moeder, als oudere vrouw. Zoekende subjectieve films over identiteit en lichamelijkheid. Over de vraag wat natuur is, hoe emotie en ratio zich tot elkaar verhouden. Of liefde een instinct is. En hoe dan.
Al die thema’s komen ook terug in deze sprookjesachtige en dystopische film van David Verbeek, die feministisch is en met genres speelt alsof een film ook een lichaam is dat kan groeien en transformeren en gedurende het verhaal van gedaante kan wisselen. De gebeurtenissen spelen zich af tegen de achtergrond van de laatste uren van de klimaatapocalyps. Ze worden verteld in drie delen plus proloog en epiloog, die allemaal andere incarnatie van hetzelfde verhaal zijn.
We maken kennis met een jonge vrouw die door wolven is opgevoed, of misschien ook wel een weerwolf is. Ze wordt in het bos gevonden, bestudeerd en besnuffeld. Uit een onderzoekslaboratorium gekidnapt door klimaatactivisten die in haar de redder van de mensheid zien. Ze wordt vervolgens van hun booreiland annex ark van Noach weggehaald en tot slot als een gesocialiseerde robot ergens achter een kassa geplant. De kern: ze moet zich elke keer verhouden tot nieuwe opvattingen over de mens en de natuur. Maar wie is zij?
Jessica Reynolds als de wolfsvrouw.
Meteen in de proloog, als een jonge man die nog zo jong is dat hij kan denken dat hij „voor iets groters is voorbestemd”, oog in oog staat met een ontzagwekkende roedel wolven, doet de film denken aan de feministische klassieker Women Who Run With the Wolves (1992). In die verzameling mythes beschrijft de Jungiaanse psycholoog Clarissa Pinkola Estés onder meer ‘La Loba’, de wolfsvrouw die de doden weer tot leven kan zingen.
Alleen al deze referenties geven aan hoe rijk en ongrijpbaar de film is. Het is een droom. Een visioen over hoe de mens tevergeefs probeert de natuur te temmen en in binaire verstarring dreigt te eindigen terwijl de stormen voortrazen. De logica is associatief. De ambitie is verbluffend. De thema’s en motieven die worden aangedragen zijn zowel rationeel als spiritueel tegelijkertijd.
Het is niet moeilijk om je aan zijn beeldenrijkdom over te geven. The Wolf, the Fox & the Leopard maakt de klimaatcrisis voelbaar, terwijl hij over zoveel meer gaat. Onclassificeerbaar. Grillig en gruwelijk en onweerstaanbaar.
De laatste ontwikkelingen rond klimaat, natuur en duurzaamheid