Comedy Ook in het tweede seizoen van ‘Jury Duty’ wordt een nietsvermoedende burger meegenomen in een nepdrama. Iedereen is acteur, behalve hij. De setting is dit keer het fictieve bedrijf Rockin’ Grandma’s Hot Sauce.
Een still uit 'Jury Duty Presents: Company Retreat', met rechts hoofdrolspeler Anthony Norman.
Toen acteur James Marsden (X-Men, Westworld) een rol kreeg aangeboden in een serie die volgens de makers „een Truman Show in de rechtszaal” zou worden, had hij ernstige twijfels. Werd dit niet de zoveelste prank show, waarin één nietsvermoedende deelnemer slachtoffer zou worden van de stunts van de acteurs om hem heen?
Zo bleek Jury Duty niet in elkaar te zitten: Lee Eisenberg en Gene Stupnitsky, die jaren meeschreven aan de Amerikaanse versie van The Office, wilden juist een heldenverhaal opzetten rond één schijnbaar willekeurig gekozen, gewone Amerikaan. Marsden zei ja, en stak in de acht afleveringen van Jury Duty zo de draak met zichzelf als egomane Hollywoodster dat hij zich definitief als komiek lanceerde.
Maar dat was bijvangst: de echte ‘held’ van de serie was Ronald Gladden, zomaar een dertiger die zich staande wist te houden in een bizarre, steeds verder ontsporende rechtszaak. Jury Duty kwam uit in 2023 en werd als een verademing onthaald: goede mensen bestáán nog.
Nu is er seizoen twee – Marsden is dit keer achter de schermen betrokken als producent, en het acteursensemble van Jury Duty Presents: Company Retreat bevat verder niet één echt bekend gezicht. We volgen het excentrieke personeel van Rockin’ Grandma’s Hot Sauce, een klein familiebedrijf waar vader Doug op het punt staat de boel over te dragen aan zijn zoon Dougie, die niets van zakendoen of sauzen maken afweet. Intussen loert een groot bedrijf van louter roodharige mensen op een overname.
Uitzendkracht Anthony Norman – die geen idee heeft dat Rockin’ Grandma’s helemaal niet bestaat – mag één dag nadat zijn weekcontract is ingegaan al met dit zootje ongeregeld mee op hun jaarlijkse bedrijfsuitje, en daar stapelen de misverstanden en ongelukjes zich op. Het hoofd personeelszaken vertrekt na een mislukt huwelijksaanzoek, waarop Norman wordt gepromoveerd tot ‘Captain Fun’: het is aan hem om de groep bij elkaar te houden, en het knappe is dat hem dat als vanzelfsprekend lukt. Van vreemden naar ‘vrienden’, en zelfs ‘familie’: zijn empathie kent geen grenzen.
Sommige Amerikaanse tv-critici vonden het bezwaarlijk dat dit tweede seizoen van Jury Duty te lief is, te weinig wringt. Daar had deze kijker geen last van. Er is niets tegen grinniken om een seminar van een ‘motivational speaker’ die de Mount Everest heeft beklommen en het alleen maar over zijn bevroren testikels wil hebben – en dan goed te letten op het uitgestreken gezicht van Norman, die bereid is om iedereen serieus te nemen.
In een interview met Variety vertelde Norman dat hij voor uitzendwerk kiest om genoeg tijd met zijn zoontje te kunnen doorbrengen. De enige vraag die na acht afleveringen blijft hangen is hoe het mogelijk is dat iemand met zulke kwaliteiten niet allang ergens een stevig contract onder betere arbeidsvoorwaarden heeft binnengesleept.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden