Cannes 2026 De selectie van het filmfestival van Cannes is gevuld met films van arthouse-sterren als Pedro Almodóvar, Asghar Farhadi en Hirokazu Kore-eda. Maar grote Amerikaanse films lijken helemaal te ontbreken. Hoe komt dat?
De rode loper tijdens de persconferentie waar de selectie van het filmfestival van Cannes bekendgemaakt werd.
Je kunt een Mount Rushmore van arthouse-sterren samenstellen uit de filmselectie van Cannes, die vorige week bekend werd gemaakt. Gouden Palm-winnaars Cristian Mungiu (4 Months, 3 Weeks and 2 Days) en Hirokazu Kore-eda (Shoplifters) dingen mee naar de Gouden Palm. Cannes-favorieten en eerdere prijswinnaars als Asghar Farhadi (The Salesman) en Pawel Pawlowski (Cold War) zijn terug. En ook Pedro Almodóvar maakt met zijn 24ste film Bitter Christmas kans op de Gouden Palm – hij kan er zo langzamerhand een appartement kopen. Zal hij dan eindelijk eens de Gouden Palm winnen?
Een imposante selectie dus. Toch is er één grote afwezige in Cannes: Hollywood. Het grootste filmland op aarde heeft slechts één film in de hoofdcompetitie: Ira Sachs’ The Man I Love. Daarnaast lijken er helemaal geen grote bioscoopfilms te komen. Behalve misschien John Travolta’s regiedebuut: Propeller One-Way Nightcoach. En dat wordt gezien zijn laatste films vermoedelijk minder een Hollywood-kraker dan een kindertekening die je vertederd aan de koelkast hangt. Steven Spielbergs Disclosure Day, animatiefilm Toy Story 5 en Tom Cruise’s Digger – waar eerder nog op werd gehoopt – slaan het filmfestival van Cannes over.
In de afgelopen vijftien jaar waren de VS nooit zó afwezig. Vrijwel elk jaar werden wel drie Amerikaanse films geselecteerd voor de hoofdcompetitie, plus enkele films in zijcompetities. En daarnaast waren er altijd ‘speciale vertoningen’ van Hollywood-films. Elemental, Indiana Jones, Top Gun: Maverick. Fijn voor het filmpubliek; tussen al die verfijnde wereldkeukens snak je naar een hamburger tussendoor. En ook voor het festival: grote namen brengen glamour en wereldwijde persaandacht naar Cannes.
Vorig jaar deden er vier Amerikaanse arthousefilms mee voor de Gouden Palm. Én flaneerde Tom Cruise met een zak popcorn over het Croisette voor de première van de laatste Mission Impossible-film – je hebt nog nooit iemand zó energiek popcorn in zijn mond zien gooien.
Wat is er gebeurd? Volgens festivaldirecteur Thierry Frémaux zit de Amerikaanse filmindustrie in een dip. Al voor de bekendmaking van de officiële selectie vorige week, zei hij tegen entertainmentvakblad Variety dat er „geen Top Gun of Mission Impossible” naar Cannes komt. Na stakingen, bosbranden en de algehele instorting van Hollywoods verdienmodel door streaming, „produceren studio’s minder blockbusters en minder auteurfilms [kunstfilms] dan in het verleden.”
Maar er is ook iets anders aan de hand: Hollywood-studio’s lijken bang te zijn voor prestigieuze filmfestivals. Het resultaat is te onvoorspelbaar. Valt je blockbuster goed? Dan krijgt je film mogelijk een zetje bij de bioscoopkassa. Maar wordt-ie afgeslacht? Dan kan je de marketingcampagnes wel weggooien. Joker: Folie à Deux leed meer dan 100 miljoen dollar verlies nadat de filmpers in Venetië de film (onder andere) „schokkend saai” noemde. En ook Indiana Jones: The Dial of Destiny ging met meer dan 100 miljoen verlies onderuit na een matige ontvangst in Cannes.
In onzekere tijden houden studio’s hun juwelen liever veilig in de kluis. Studio Warner Bros. liet twee van zijn grootste films vorig jaar helemaal niet op festivals zien vóór de release. Sinners en One Battle After Another brachten beide veel geld op en wonnen de belangrijkste Oscars. Een verrassingsaanval werkt dus ook. Andere studio’s proberen die strategie dit jaar vermoedelijk te herhalen.
De komende weken zullen er nog enkele films aangekondigd worden. Mogelijk zit daar James Grays misdaadthriller Paper Tiger bij. Zijn hoofdrolspelers Adam Driver, Scarlett Johansson en Miles Teller zouden alsnog wat nodige star power aan Cannes toevoegen. Maar een echte kaskraker hoeven we dit jaar niet te verwachten. Laten we in plaats daarvan hopen dat er toch nog één Nederlandse film is die de selectie binnenglipt.