Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Goeiemorgen, dorogaja, lieverd. Van harte gefeliciteerd met deze geweldige verkiezingsuitslag. Ook aan alle andere Nederlanders en Europeanen: gefeliciteerd! Dit is fantastisch nieuws en eerlijk gezegd kunnen we het hier in Boedapest nog niet helemaal geloven. Het tijdperk Orbán is voorbij! Einde verhaal. Afgelopen. Ik zeg het met grote opluchting en met een diepe zucht, want wat heeft die pro-Russische gek veel schade aangericht in Hongarije.
‘Nu zijn jullie hem kwijt en is de EU weer gewoon van jullie. Geen Hongaars getreiter, gedwarsboom of gespioneer meer. Nee, nee, nee, de man is weggestemd. En dat valt me alles mee van die Hongaren. Ze hebben hun ogen op tijd geopend en de weg gekozen van vrijheid, democratie en Europa. Ze hebben de duisternis – waar het Kremlin ze via Orbán in probeerde te trekken – verworpen.
‘Nu zal Péter Magyar het roer overnemen. Eén ding kunnen we al over hem zeggen: hij is Europa-gezind en vóór steun aan Oekraïne. Dus ook in mijn land zijn we blij met deze uitslag. Heel blij.
‘Wat hopen de mensen hier van Magyar? Dat hij de corruptie zal aanpakken, natuurlijk. Maar ook dat hij een einde maakt aan al die Russische propaganda die hier via de tv en radio de huiskamers wordt ingepompt. Dat niet alle mediabedrijven nog langer in handen zijn van de oligarchenvriendjes van Orbán. Dat de pers weer onafhankelijk wordt.
‘Ook zou het mooi zijn als Magyar paal en perk stelt aan al die Russische spionnen die in Boedapest gestationeerd zijn. Volgens mijn Hongaarse man Akos zitten ze overal. Ze verzamelen inlichtingen, zowel in het Hongaarse nachtleven als bij bedrijven. Orbán liet ze gewoon hun gang gaan.
‘We zaten hier zondagavond, toen duidelijk werd dat de Fidesz-partij niet meer kon winnen, met elkaar op de veranda. Akos en ik. We dronken fütyülős, een soort fruitbrandewijn van abrikozen. Ik had het nooit eerder gedronken. Akos had de fles uit de kelder gehaald.
‘Ons huis ligt in de groene heuvels van Boedapest, in een buitenwijk. Maar in de verte, ergens richting het centrum, hoorden we muziek en zagen we vuurwerk. Er werd feest gevierd. Ook Akos zat zachtjes te huilen van blijdschap.
‘Terwijl we de fles leegdronken en ik af en toe naar de keuken liep om de die middag gebakken knoflookbroodjes te pakken, fantaseerden we over de toekomst. Akos had zijn land zien afglijden, maar nu zou alles goed komen. Ik was ook erg blij, maar vooral natuurlijk omdat het allemaal zulk goed nieuws is voor Oekraïne.
‘Vlak voordat we in slaap vielen zei Akos ineens: ‘Misschien kun jij dan toch hier wortelen in Hongarije, nu Orbán weg is.’ Ik was even stil. De opmerking verbaasde me en deed pijn. Toen antwoordde ik: ‘Nee, uiteindelijk gaan we samen terug naar Oekraïne, zoals we dat hebben afgesproken.’ Akos zei niets meer, misschien om de feestvreugde niet te verpesten. Óf hij sliep al, óf hij hield wijselijk zijn mond.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant