Anaiis | zangeres De Frans-Senegalese Anaiis maakt indruk met haar ‘spirituele soul’. Dit weekend staat ze op het festival Motel Mozaïque in Rotterdam. „Voor mij is het gezonder om niet zo te hechten aan het idee van succes.”
Anaiis omschrijft haar liedjes als ‘spirituele soul’.
Zangeres Anaiis (1998), geboren in Toulouse, Frankrijk, wist altijd al dat ze carrière wilde maken in de muziek. Als zevenjarige speelde ze viool en zong in een koor, al was ze nog heel verlegen. Zo verlegen dat ze rond haar tiende een half jaar helemaal niet sprak. Als kind vroeg ze zich af: „Kun je zangeres worden als je zo schuchter bent?” Maar het antwoord wist ze: spreken was eng, zingen was „organisch”.
Voor de volwassen Anaiis, aanstaand weekend te zien op het Rotterdamse festival Motel Mozaique, is praten geen probleem. Ze praat, denkt en reageert snel. Te snel, soms. „Daarom geef ik mijn nummers meestal een laag tempo. Zodat m’n systeem een beetje kan afkoelen, en niet oververhit raakt.” Ze lachten neemt een slok muntwater, in de lobby van haar hotel in Amsterdam. Straks speelt ze in de bovenzaal van Paradiso. Het is de eerste keer dat ze onder haar eigen naam in Nederland optreedt („Ik was er ooit als achtergrondzangeres”), het concert is uitverkocht.
Anaiis’ bijzondere stijl is te horen op het album dat afgelopen december verscheen, Devotion & the Black Divine. Elementen uit indierock, verfijnde r&b en jazz lijken te deinen op de pieken en dalen van haar innerlijk leven. De lichte stem krult als een briesje over de muzikale begeleiding, die organische klanken in overtuigende melodieën schikt. Elektronische accenten geven vervreemding aan bijvoorbeeld ‘Deus Deus’.
Zelf omschrijft ze haar liedjes als ‘spirituele soul’. De geborgenheid die de muziek haar geeft, ervaart ook de luisteraar.
Anaiis groeide op in Frankrijk, Ierland, Senegal en Amerika. Inmiddels woont ze in Londen met man en zoon, en werkt daar nu en dan samen met leden van de jazzscene rond artiesten als Kokoroko en Ezra Collective. In Los Angeles en New York volgde ze muziekopleidingen voor zang en compositie.
Anaiis werd beschouwd als talent en kreeg een contract aangeboden door een bekende manager – werkzaam voor artiesten als Billy Joel en Beyoncé. „Dat accepteren was de grootste vergissing in mijn carrière, omdat ik té snel reageerde. Ik was blij dat hij met me wilde werken, maar merkte dat ik niet aan alle verwachtingen wilde voldoen. Meteen was er de druk van grote manager, grote platenmaatschappij en succes najagen.”
Ze kijkt ironisch bij het woord ‘succes’. „Voor mij is het gezonder om niet zo te hechten aan het idee van succes. Want het leidt tot compromissen die ik niet wil maken. En je wordt uitgebuit door ‘het systeem’, de mensen die daar werken kan het niet schelen of je uitgeput of overwerkt bent. Het draait om de opbrengst.” Na enkele jaren brak ze met de organisatie.
Anaiis tijdens een optreden in 2025 in Londen.
Nu reist ze met drie muzikanten door Europa per trein, en streeft naar een ontspannen sfeer. „Ik geloof in een holistische aanpak, in transparantie en in zorgzaamheid. Mijn politieke overtuiging voor de wereld moet kloppen met de manier waarop ik werk. Die twee kanten van mijn persoonlijkheid wil ik niet scheiden.”
Anaiis draagt nu gymschoenen en jeans. Op het podium zal ze een sluike jurk dragen, en laarzen met hak. In Paradiso doet ze wat ze ’s middags benoemt: de aanhang koesteren. Ze maakt contact met het publiek en leest een gedicht voor van bell hooks, over liefde als zachte kracht. Ze vertelt over de behoefte aan een hechte gemeenschap, en dat die ook internationaal en divers kan zijn.
Haar eigen achtergrond is veelzijdig. Anaiis’ voorouders komen uit Italië, Frankrijk, Senegal. Ze voelt zich, zei ze ’s middags, vooral een zwarte vrouw. „Want dat is wat je meteen ziet. Ik ben een vrouw en ik ben zwart. Nuances verdwijnen al snel uit beeld.”
Ze groeide op met haar moeder. In de periode dat ze niet sprak woonden ze in Dublin. Ze was bang, vertelt ze: „Bang om er niet bij te horen. In kon de taal net genoeg volgen voor mijn huiswerk. Maar niet om met mensen te communiceren.” Als moederland noemt ze Senegal, daarmee heeft ze een hechte band. „Ik ben vooral opgegroeid in Frankrijk. Maar ik had er geen welkom gevoel, ik moest altijd weer uitleggen dat ik echt Frans was. Nog steeds kom ik er niet graag.” Opvallend doorleefd is haar uitvoering van het lied ‘La Mamma’ van Charles Aznavour op een van haar eerste opnamen, in 2018. „Ik was altijd dol op Aznavour, en op Edith Piaf. Ja, ik hou van de Franse cultuur, maar ik wil niet meer mijn ‘Frans-zijn’ hoeven bewijzen.”
Na een periode in Dakar verhuisde ze als tiener naar Los Angeles en deed auditie voor een muziekopleiding. „Daar kon ik elke dag doen wat ik het liefste deed, muziekmaken. Heel lang, gelukkig is dat nu niet meer zo, zag ik geen levensdoel behalve dat. Waarvoor was ik anders op aarde? Nu ben ik iets minder door het creëren in beslag genomen en dat is gezonder.”
Ze noemt haar muziek „spiritueel”, zonder verwijzing naar een religie. „Ik ben niet religieus. Maar muziek is een remedie voor mijn ziel. Innerlijk kan er enorme chaos ontstaan. Zodra ik muziek maak word ik kalmer”. Ze zwaait een arm omhoog. „Het lijkt alsof ik me op dat moment verbind met iets groters. Ik weet niet hoe het kan, maar ik ervaar een andere, onbekende kracht. Die doet me goed.”
Anaiis: Devotion & the Black Divine (uitgebracht door Dream Sequence Recordings). Optreden: 17/4 Motel Mozaique, Rotterdam.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden