Ik was in een prachtige natuurspeeltuin in Amsterdam-Oost, Frida van Roosmalen (4) was begonnen aan een klimtocht, die ze zelf met hoge klemtonen becommentarieerde. Ik mocht ook niet te dichtbij komen, dat zou de dapperheid van haar tocht ondermijnen, maar ook niet te ver afstaan. Ze passeerde op een touw boven een afgrondje vier of vijf expat-kinderen die bijna allemaal een helmpje droegen. Expat-kinderen dragen bij alles een helmpje. We hebben nog nooit een expat-kindje te eten gehad, maar dat kan niet lang meer duren, er komen er steeds meer, bij sommige sportclubs is de voertaal al Engels. Ik stel me zo voor dat ze gehelmd boven een bord spaghetti hangen.
Ik hoorde van een Nederlandse vader die de hele tijd op zijn telefoon zat dat Sonja Barend was overleden. Later kwam hij ook nog zeggen dat er een Nederlands fregat op weg was naar de straat van Hormuz. En – ‘om je blij te maken’ – dat Feyenoord waarschijnlijk ging winnen bij NEC, wat later toch niet het geval bleek te zijn. Drie totaal verschillende onderwerpen, voor elk wat wils, ideaal voor een talkshowtafel eind jaren tachtig.
Sonja Barend is nationaal erfgoed, iedereen is er mee opgegroeid.
Bij ons was ze aanwezig als een niet te blussen haardvuur op de achtergrond.
Mijn moeder vond de programma’s van Sonja Barend gekakel dat veel te vaak werd uitgezonden.
„Ze laat niemand uitpraten.”
Ze becommentarieerde haar vanuit de keuken, rokend onder de afzuigkap.„Laat nou eens iemand uitpraten, het is weer niet te volgen.”
Mijn vader kon het door mijn moeder al helemaal niet meer volgen, maar mocht het geluid niet harder zetten. En wij wilden liever naar iets anders kijken.
Mijn ouders hielden van duidelijke televisie, met vragenstellers en antwoordgevers.
„Ruziemaken doen we zelf wel.”
Toen ik al lang uit huis was vertelde ik mijn vader dat ik namens het weekblad HP/DeTijd bij een debat in de Rode Hoed in Amsterdam was geweest, hij noemde dat altijd de wachtkamer van de hel. Hij vroeg of Sonja Barend daar ook was. Alsof ze er na haar actieve carrière was blijven wonen.
Frida van Roosmalen was van een klimrek geduwd, ze wees naar een jongetje dat ik moest straffen. We fietsten naar huis. Ik had opeens zin om met mijn drie dochters op de bank naar een BNNVARA-programma over het leven van Sonja Barend te kijken en dan lekker mijn ouders na te doen.
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s