Als 28-jarige kon Henriëtte een beslissende carrièrestap maken. Ze liet zich adviseren, zag ervan af en denkt nog vaak aan haar beslissing van toen. In deze serie spreekt Barbara van Beukering met mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
Henriëtte (61, docent, projectmanager):
‘In 1989 ben ik aan de hogeschool afgestudeerd in de vakken handvaardigheid en textiele werkvormen. Het leek me leuk voor de klas te staan, kinderen uit te leggen wat ze moesten doen. Met mijn hbo-diploma op zak dacht ik dat de wereld aan mijn voeten lag. Als ik de Volkskrant opensloeg en de personeelsadvertenties daarin zag, ervoer ik een rijkdom, dat ik zoveel keuze had. Dat viel bar tegen. Meer dan honderd sollicitatiebrieven heb ik geschreven. Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar eind jaren tachtig was er een overschot aan leraren waardoor er heel weinig werk was voor beginnende docenten. Elke afwijzingsbrief begon met ‘gebrek aan ervaring’.
‘Omdat ik graag aan het werk wilde en slecht kon stilzitten, besloot ik op allerlei andere vacatures te solliciteren, ook onder mijn hbo-niveau. Ondertussen pakte ik alles aan wat ik kon; ik bediende in de horeca, deed vrijwilligerswerk en werkte als postbode. Op een dag stond er een advertentie in de krant, ik heb ’m nog steeds, waarin werd gezocht naar allround medewerkers voor het technische bedrijf van de publieke omroep.
‘Het bleek dat ze twintig jonge honden zochten die ze zelf konden opleiden. Ik werd tot mijn grote vreugde aangenomen. De club werd opgeleid voor licht, beeld en geluid, en op het moment dat je affiniteit toonde met een van deze vakgebieden, werd je daar verder in begeleid. Het was al snel duidelijk dat ik een grote liefde had voor licht.
‘Ik kreeg een aantal vaste programma’s waarvoor ik het licht mocht doen, onder meer Oppassen, Love Letters, RUR en Sonja op Zaterdag. Ik was de eerste vrouw in Nederland die de lichtcomputer bediende bij een liveshow. Hoewel ik het ontzettend naar mijn zin had, was al snel duidelijk dat ik in een dominante mannenwereld terecht was gekomen. Ik was ambitieus en solliciteerde naar de functie van projectleider, en had interesse in het vak van schakeltechnicus en regie. Maar ik ving steeds bot, vermoedelijk omdat ik een vrouw was.
‘Ook op de werkvloer was het niet altijd makkelijk: mijn mannelijke collega’s lieten me als laatste de karren met lampen naar de vrachtwagen sjouwen, waardoor ik mijn trein miste. Het was een mannenwereld waarin ik altijd het gevoel had dat ik zes keer zo hard moest werken om hetzelfde te laten zien.
‘Wie schetste mijn verbazing toen de bekendste lichtontwerper van Nederland mij vroeg of ik bij hem in opleiding wilde komen? Hij zou mij opleiden in zijn eigen lichtontwerpbedrijf en tegelijkertijd kon ik bij hem als technicus werken. Ik voelde me ontzettend vereerd dat hij me vroeg. Het was mijn droombaan, het was precies wat ik ambieerde.
‘Toen ik het aan mijn omgeving vertelde was niemand enthousiast. Dacht ik nou werkelijk dat die mannen op de vloer naar me zouden luisteren als ik ze vroeg om alle lampen drie meter naar rechts te hangen? Hoewel ik 1 meter 80 ben en fysiek sterk en fit was, zouden ze me zien als een vrouwtje en me in zo’n functie niet serieus nemen. Mijn toenmalige vriendje wreef me ook nog eens extra in dat ik mijn vaste baan bij de publieke omroep zou kwijtraken als ik dit onzekere avontuur aanging: ‘Straks heb je geen cao meer.’
‘Ik heb een maand getwijfeld. Er werden me van alle kanten honderd redenen aangedragen om het niet te doen. De enige reden om het wel te doen was omdat ik het zelf wilde. Ik nam na veel wikken en wegen het besluit, tegen mijn eigen gevoel in, op rationele gronden van anderen.
‘Ik herinner me dat ik me in het gesprek waarin ik liet weten dat ik het niet zou doen, heel nonchalant gedroeg, alsof het me niks deed. Voor mezelf wilde ik het ook niet te groot maken, wilde het zo klein mogelijk houden, alsof het een simpele beslissing was. Als reden voerde ik aan dat het te vroeg op mijn pad kwam. Daardoor had ik het idee dat ik de deur openliet voor later. Maar later is nooit meer gekomen.
‘Ik wilde geen spijt hebben van die beslissing, want die maakte ik op dat moment met de kennis en vaardigheden die ik tot mijn beschikking had. Bovendien heb je niks aan spijt, dus stopte ik die sluimerende gevoelens in een hokje en deed het deurtje op slot.
‘Na mijn jaren in Hilversum heb ik heel veel verschillende dingen gedaan: van technisch projectleider van een bekend kledingmerk tot het runnen van een watersportbedrijf. Ik klaag niet over mijn werkzame leven, ik heb genoeg leuke dingen gedaan. Maar het deurtje van het hokje met spijt is toch opengegaan. Eén van de jongens van de lichting van twintig met wie ik was begonnen, is nu de lichtontwerper van alle grote shows. Als ik naar het creatieve lichtontwerp van die shows kijk, denk ik altijd: daar had ik ook kunnen staan.
‘Het kistje met spijtgevoel ging helemaal open toen de lokale omroep hier in Dronten erachter kwam dat ik wel wat ervaring met licht had. Ze vroegen me of ik een praatprogramma wilde uitlichten, want ze hadden niemand die verstand van licht had. Het was alsof ik weer thuis kwam. Toen aan het eind van de dag het programma erop zat, waren we een hecht team.
‘Dat gevoel, dat je met z’n allen iets moois maakt, is het mooiste wat er is. Wat een geweldig vak, en wat had ik dit toch graag de afgelopen dertig jaar gedaan. Schilderen met licht is mijn grote liefde. Je zorgt er niet alleen voor dat mensen goed zichtbaar zijn, je kunt met licht voor een groot gedeelte de sfeer en de uitstraling van het totale programma bepalen.
‘Het is niet dat ik boos ben op de mensen die mij destijds geadviseerd hebben, zij deden dat met de beste bedoelingen. Het spijt me vooral dat ikzelf niet sterk genoeg was om mijn gevoel te volgen. Ik heb de kans op mijn droombaan met mijn volle verstand afgewezen. Wat zou ik dat meisje van 28 met terugwerkende kracht graag peptalk willen geven. Ik zou zo graag tegen haar willen zeggen: ‘Denk je nou echt dat je niet tegen die mannen op kunt? Je zult het wel redden. En als je het niet flikt, heb je het tenminste geprobeerd.’
‘Er is nog steeds veel ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, in functies en in salarissen. Dat raakt me. Nog steeds zijn er jonge vrouwen voor wie een beslissing wordt genomen op basis van gender en niet op basis van kwaliteit of potentie. Ik hoop dat ze de kracht hebben om hun gevoel te volgen en niet, zoals ik, ruim dertig jaar later nog met spijtgevoelens kampen.
‘Spijt heeft ook te maken met de onomkeerbaarheid van een gemiste kans, en het tij valt niet meer te keren. De techniek heeft zoveel ontwikkelingen doorgemaakt dat ik dat niet meer kan inhalen. Bovendien is mijn man ongeneeslijk ziek, dus ik heb ook geen tijd meer om daar in te investeren. We hebben besloten om met de dag te leven, en zolang het nog kan zoveel mogelijk tijd samen door te brengen.
‘Ik heb met de lokale omroep afgesproken dat ze een beroep op mijn expertise kunnen doen. Jonge mensen uitleggen wat je met licht kunt bereiken geeft voldoening, het lesgeven zit er nog steeds in. Maar ik zal nooit in het reine komen met mijn beslissing van toen, het blijft een rauwe plek.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Henriëtte gefingeerd. Kampt u ook met gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant