Elke week vragen we een ouder naar de belangrijkste doelen in de opvoeding. Van het kind willen we weten of dat is geslaagd. Deze week: Ron en Eva.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
Ron: ‘Ik vind het beleven van cultuur belangrijk, zoals naar muziek luisteren en naar musea gaan. Dat zijn dingen die ik leuk vind, dus die heb ik geprobeerd over te brengen. Er is niemand die tekent, schildert of naar kunst kijkt die daar slechter van wordt. Ik geloof dat het juist goed voor je is.
‘Mijn vrouw en ik hebben Eva altijd meegenomen naar musea. In de puberteit had ze daar niet zo’n zin in, die belangstelling kwam pas later. Ik heb lang een salsaband gehad, en op die muziek danste ze vaak. We zijn op vakantie naar Cuba gegaan. ’s Avonds gingen we naar cafés waar Cubaanse muziek was. Dat vonden we allebei heerlijk.
‘Eva is uit een tweede leg. Ik heb al twee oudere zoons. Aan hen heb ik veel tijd besteed, met Eva is dat anders gegaan. Ik was druk met allerlei dingen. Ik deed een beetje de leuke dingen, de echte opvoeding is door haar moeder gedaan. Dat had ik anders willen doen.
‘Sinds een aantal jaar heb ik alzheimer. Ik ben rustiger geworden en hoef mezelf niet meer zo te bewijzen. Daarmee word ik geconfronteerd, en dat vind ik eigenlijk wel goed. Doordat het niet meer allemaal snel, snel, snel hoeft, kijk ik beter naar mijn vrouw en kinderen.’
Ron Glasbeek (73) is muzikant en schilder en woont in Groningen met zijn vrouw. Hij heeft drie kinderen, Eva is de jongste.
Eva: ‘Mijn leven is doordrenkt van kunst, cultuur en muziek. Ik kan me geen moment uit mijn jeugd herinneren waarop er geen muziek opstond. Mijn moeder is beeldend kunstenaar, mijn papa schildert. Ik ben videograaf, een moderne versie van wat mijn ouders doen. De kern is hetzelfde: goed naar mensen kijken. Mijn ouders hebben allebei een leven opgebouwd door te doen wat ze leuk vinden, en dat heeft mij hoop gegeven dat ik dat ook zou kunnen.
‘Papa leerde me hoe belangrijk het is om je blik te verbreden en naar andere culturen te kijken. We hebben verre reizen gemaakt, daar ben ik heel dankbaar voor.
‘Door de rolverdeling van mijn ouders ging mama vaak over de keuzes en met mijn vader deed ik inderdaad vooral veel leuke dingen, maar dat zie ik niet als iets negatiefs.
‘Sinds zijn alzheimer is hij zachter en toegankelijker geworden. Er is meer rust en tijd voor de kleine, simpele dingen. Als we samen op de bank zitten, even bellen of kletsen, geniet ik daar meer van. Ik sta er bewuster bij stil als ik hem een knuffel geef en hem ruik. Er brokkelt veel af door die kutziekte. Maar doordat er lagen van hem afvallen, blijft er een pure kern over. Dat is, naast dat het soms heel verdrietig is, ook heel mooi.’
Eva Glasbeek (30) is freelancevideograaf en woont in Amsterdam met haar vriend.
Dit is een verhaal uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant