Theatershow Efteling De Efteling-show Magicaluna gaat over een meisje dat besluit om alles dat bij haar kindertijd hoort weg te doen. Illusionist Marcel Kalisvaart en art director Áquila Allucard bedachten de show: „We hebben aan den lijve ondervonden hoe leeg en betekenisloos je leven wordt, wanneer je je creativiteit en speelsheid inlevert.”
Marcel Kalisvaart en Aquila Allucard.
Begin deze maand ging Magicaluna in première, de nieuwe theatershow van de Efteling. Magicaluna vertelt het verhaal van een meisje, Luna, dat aan de vooravond van haar verjaardag besluit om alles in haar slaapkamer wat bij haar kindertijd hoort – de knuffel waar ze altijd mee slaapt, een poster, herinneringen aan sprookjes – weg te doen. Vanaf morgen, neemt ze zich voor, is ze kind-af. Maar in haar dromen, die nacht, komen de figuren die ze in de prullenbak gooide haar bezoeken.
De show, die theater, dans, muziek en magische illusies verbindt, werd in samenwerking met de Efteling bedacht en gemaakt door illusionist Marcel Kalisvaart en art director Áquila Allucard – nu samen Magus Utopia. Daags voor de première vertellen ze, vanuit twee verschillende auto’s onderweg naar de Efteling, welke reis ze aflegden om tot Magicaluna te komen.
Voor Kalisvaart begon het allemaal op zijn tiende, toen hij van zijn vader een goocheldoos cadeau kreeg. „Ik was een vreselijk verlegen jongetje”, vertelt hij, „Ik vond sociaal contact heel moeilijk. Die goocheldoos brak iets in me open, ik oefende er heel fanatiek mee.” Kalisvaart ontdekte dat er in Haarlem een heuse goochelwinkel bestond. „Ik kocht er als tienjarige mijn eerste professionele trucs. Achter de kassa werkte een goochelaar, die me vertelde dat er ook goochelclubs bestaan. Dus ik werd lid van de junioren van de MKA, de Magische Kring van Amsterdam. Toen had ik opeens allemaal goochelvrienden.” Ook buiten de club lukte het hem dankzij het goochelen steeds beter om met zijn verlegenheid om te gaan. „Trucs hielpen me om met mensen in contact te komen.”
Kalisvaart was een jaar of vijftien toen hij de overstap maakte van trucs met kaarten en ringen naar grote podiumillusies. „Tv-shows van illusionisten als Siegfried en Roy, en David Copperfield vond ik geweldig. Dat wilde ik ook. Dus toen ik via de goochelclub een grote illusie kon kopen, een kist waarmee twee personen van plaats kunnen wisselen, hoefde ik daar geen twee keer over na te denken. Ik oefende de act met een meisje van turnen. We traden ermee op in buurthuizen en op feesten – waar ze ons maar wilden hebben.” Kalisvaarts vader Dick, die gereedschapsmaker en metaalbewerker was, was verrast over de act van zijn zoon en stelde voor om samen een nieuwe illusie te bouwen. „In de garage en in de tuin gingen we samen aan de slag met het ontwerpen en bouwen van kisten en platforms voor een nieuwe act.”
Daarna ging het snel: op zijn zeventiende werd Kalisvaart voor het eerst Nederlands kampioen goochelen, op zijn achttiende opnieuw. Hij werd gevraagd voor optredens in Duitsland. Andere illusionisten zagen zijn optredens en benaderden hem: of zijn illusies te koop waren. Het was het begin van Magus Utopia. Kalisvaart: „Vijfentwintig jaar geleden stopte mijn vader met zijn baan om fulltime illusiebouwer te worden, voor klanten wereldwijd. Duitsland, Zweden, Japan, Amerika. Onze collega Hans Klok heeft voor zijn laatste show zes illusies van Magus Utopia afgenomen.”
Voor Áquila Allucard voltrok de weg naar het entertainmentvak zich minder vanzelfsprekend. Hij groeide op in Brazilië, in een gezin van Jehovah’s Getuigen. Allucard: „Fantasie was bij ons thuis uit den boze. Verhalen als Sneeuwwitje en Pinokkio: verboden. Showbizz was helemaal iets verderfelijks. Toen ik achttien was, verhuisde ik naar Nederland, vooral vanwege mijn geaardheid: ik ben homoseksueel, daar was uiteraard ook geen tolerantie voor in onze gemeenschap. Ik voelde een sterke behoefte om het kind in mezelf, dat in Brazilië zo extreem ingeperkt was geweest, te leren kennen.”
Allucard was net twee weken in Nederland toen hij Kalisvaart ontmoette. Kalisvaart: „Ik ontdekte dat hij een uitzonderlijk talent had voor tekenen en ontwerpen, dus ik vroeg of hij wilde meedenken over de vormgeving van onze acts. Sindsdien werken we samen. Ik ontwikkelde de effecten, mijn vader, die nu inmiddels met pensioen is, maakte de bouwkundige schetsen, Áquila had de artistieke leiding.”
De drie hadden al gauw bijzonder veel succes; de opdrachten voor Magus Utopia stroomden binnen. Jaren achter elkaar werkte het drietal zich een slag in de rondte, in themaparken over de hele wereld, voor tv en voor festivals. Maar het succes had ook een schaduwzijde. Kalisvaart: „We waren zo extreem veel aan het werk, zeven dagen in de week, vaak maanden achter elkaar zonder pauze, dat we op den duur in een sleur terechtkwamen. Een jaar of twee geleden merkten we dat we onze passie onderweg waren kwijtgeraakt. Het was betekenisloos gaan voelen.”
Allucard: „In een maatschappij die draait om efficiëntie en succes dreig je soms te vergeten hoe belangrijk het is om te spelen, om te dromen. Om je te laten verrassen door het hier en nu. Terwijl dat de dingen zijn die het leven de moeite waard maken.” Kalisvaart: „We dwingen onszelf tot productiviteit, en als we even vrij zijn, omringen we ons met technologie, met schermpjes, die onze levenstijd opslokken en onze fantasie lamleggen.” Allucard: „Dat is in wezen ook wat showbizz met je doet. Na mijn vertrek uit Brazilië had de showbizzwereld voor mij als een bevrijding gevoeld. Maar nu begon diezelfde wereld me tegen te staan. Het voelde opeens zo vreselijk oppervlakkig.” Kalisvaart: „Dus we zijn in 2024 gestopt.” Allucard: „In Japan heb je het fenomeen Kintsugi: keramiek dat kapot is gevallen, wordt met goud weer aan elkaar gelijmd. Soms moeten dingen stuk gaan, symboliseert het, om te kunnen transformeren in iets nieuws. Iets beters.”
In het geval van Magus Utopia diende het goud zich aan in de vorm van een conceptspecialist van de Efteling, waarmee Kalisvaart en Allucard in het verleden hadden samengewerkt en met wie ze september vorig jaar afspraken op een terras aan het strand van Monnickendam. Hij vroeg ze of ze zin hadden om een show voor de Efteling te maken. Kalisvaart: „Meteen tijdens dat eerste gesprek begonnen de ideeën te stromen. De Efteling, dat is in onze ogen niet zomaar een attractiepark. Het gaat veel dieper dan dat, het is onderdeel van de Nederlandse cultuur. Meteen voelden we aan hoe we juist op deze plek een show konden maken mét diepgang, mét betekenis.”
Marcel Kalisvaart en Aquila Allucard.
Tijdens het werken aan Magicaluna, waaraan Kalisvaarts vader vanuit zijn ervaring en vakkennis binnen de illusietechniek nog meewerkte, ging Kalisvaart na wat hemzelf het meest was bijgebleven van zijn uitjes naar de Efteling als kind. „Dat waren niet de spannende attracties, niet de achtbanen, maar die ezel, waar een munt uit vloog. Holle Bolle Gijs. Ik herinner me dat ik voor de eerste keer Langnek zag, en thuis ging proberen of ik dat ook kon, mijn nek zo uitrekken. Mijn moeder vertelde dat ze, toen zij als kind met háár moeder de Efteling bezocht, wel een uur kon kijken naar de dansende rode schoentjes.” Allucard: „De Efteling gaat niet om spektakel maar om verhalen, zelfs de achtbaanritten zijn er ingebed in een verhaal. Dat is de kracht van het park.” Kalisvaart: „Daarom spreekt het alle generaties aan. Het zijn geen attracties, het zijn belevenissen. De magie ervan blijft intact als je volwassen wordt.”
In Magicaluna brachten Kalisvaart en Allucard de droomwereld van het meisje Luna tot leven. Het ene na het andere fantasierijke beeld trekt aan je voorbij: dansende sprookjesbosbewoners, een in tweeën gesplitste astronaut op een fiets, een schaduwspel met een wolf in een bos, een zwevende zeemeermin achter een watergordijn. Spectaculaire effecten zijn er ook: Luna wordt tijdens haar nachtelijke reis doormidden gezaagd, met een kanon afgeschoten en de lucht in gehesen in een kooi waar de vlammen uit slaan. Met bed en al zweeft ze al dromend door het theater.
Maar wat nog de meeste indruk maakt, is hoe dat meisje, dat zichzelf te oud achtte om nog met een knuffel te slapen, er tijdens die stormachtige droomvlucht achter komt hoe waardevol de magie die haar kindertijd tekende nog altijd voor haar is. En hoe groot de misvatting is dat je er afstand van zou moeten doen. Kalisvaart: „We hebben aan den lijve ondervonden hoe leeg en betekenisloos je leven wordt, wanneer je je creativiteit en speelsheid inlevert, ten bate van zogenaamd ‘volwassen’ waarden als productiviteit en materieel succes. Met Magicaluna willen we het publiek, van alle generaties, daaraan helpen herinneren: je bent nooit te oud om te dromen.”
Magicaluna, een productie van de Efteling en Magus Utopia (Marcel Kalisvaart en Áquila Allucard). De show is t/m 8 november drie keer per dag voor Efteling-gasten te bezoeken in het Efteling Theater. Info: efteling.com
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden