Mensen die ervoor pleiten om het werkbezoek van koning Willem-Alexander en koningin Máxima van aanstaande maandag aan het Witte Huis te annuleren omdat Donald Trump deze week terloops dreigde 84 miljoen Iraniërs uit te roeien, wordt dikwijls naïviteit verweten.
Zo’n bezoek is immers een diplomatieke plicht, het afzeggen zou het gramschap van Trump pas echt aanwakkeren en bovendien is het veel verstandiger om met hem in gesprek te blijven en hem vriendelijk glimlachend te complimenteren met zijn balzaal, omdat hij anders de Navo verlaat en we zonder hem Europa niet kunnen verdedigen.
Bovendien, zo zeggen die naïviteit-roepers, werkt het averechts om Trump weg te zetten als een ploert die bevangen is door de arrogantie van de macht, als een hamer die denkt dat de hele wereld om hem heen uit spijkers bestaat. Want wat bereik je daar eigenlijk mee, behalve het halen van je eigen gelijk?
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Daarom kun je tegenstanders van de logeerpartij het best omschrijven als simpele moralisten die hun individuele behoefte aan een rein en puur geweten boven het landsbelang plaatsen. Ze laten zich niet drijven door pragmatisme of intellect, maar door hun behoefte zich, al wapperend met dat eeuwige opgeheven vingertje, superieur te voelen. Aan zulk idealisme zit daarom niets moois. Het gaat vooral over de activisten zelf.
Nu hebben mensen die dat beweren tot op zekere hoogte gelijk, want in een wereld die uit elkaar barst van de ingewikkeldheden is het inderdaad belangrijk begrip te hebben voor de diplomatieke praktijk, voor de mensen dus, zoals onze koning, koningin en premier, die bereid zijn vuile handen te maken. En zelfs voor iemand als Mark Rutte, die keer op keer bereid blijkt zijn eigen imago onherstelbaar te bezoedelen.
Maar er bestaat ook zoiets als een ondergrens. En iemand die de waarschuwingen van zijn eigen vicepresident en CIA-baas negeert omdat hij wegens pure hoogmoed een op voorhand kansloze oorlog wil voeren, daarna honderden bommen gooit waarmee hij duizenden mensen vermoordt, de Golfstaten in dat proces van zich vervreemdt, de mondiale economie ontwricht en Europa chanteert, en die, zodra hij merkt dat zijn oorlog inderdaad kansloos blijkt, op een willekeurige dinsdagavond in april dreigt dan maar een volledige beschaving uit te roeien, zo iemand zakt ver door die ondergrens heen.
Een beschaving, dat is namelijk nogal iets. Dat is een eeuwigheid aan oma’s, vaders, overgrootmoeders en kinderen, hun liedjes, verhalen, liefkozingen, de anekdotes die ze elkaar vertelden op hun bruiloften en begrafenissen, zaken die diep ontroerden, een ontelbare hoeveelheid vroomheid, woede, ondoorgrondelijkheid en mysterie, bruisende, tomeloze vreugde, geschiedenissen van schoonheid en lelijkheid, volmaaktheden en imperfecties; zoveel gebeurtenissen dat niemand zich er een voorstelling van kan maken.
Een beschaving is het wezen der dingen en iemand die bereid is dat allemaal op te blazen in een wanstaltige poging gezichtsverlies te vermijden, iemand die doodleuk een genocide in zijn puurste vorm aankondigt via nota bene sociale media, is niet te vertrouwen en kun je onmogelijk blind blijven steunen, hoeveel diplomatiek smeermiddel je dat ook oplevert.
‘Continu reageren op elke post op sociale media heeft geen zin’, zei premier Jetten toen hem werd gevraagd naar de gevolgen van Trumps bericht voor zijn aanstaande bezoek. Als een ware pragmaticus, als een ware leerling van Mark Rutte, ontweek hij de vraag en weigerde hij een veroordeling uit te spreken, waarna ik dacht: als je zelfs hier de grens niet trekt, waar trek je hem dan godverdomme wel?
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant