is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Weinig mensen kijken er echt naar uit om drie uur in een bioscoopstoel te zitten, en toch worden de films langer en langer.
Er was een tijd dat je zorgeloos naar de bioscoop kon. Dat je na de film vanzelfsprekend tijd had om die na te bespreken met een vriend, zónder dat je nachtrust in gevaar kwam. Dat een middagvoorstelling een lekker tussendoortje was, in plaats van een complete dagbesteding waarbij je voortdurend je plas moet ophouden.
Tegenwoordig wéét je het niet meer. Wie de speelduur niet vooraf checkt, kan zo in een film van 2,5 uur belanden (hallo, Project Hail Mary). Onderzoeker Stephen Follows onderzocht de tijdsduur van 36 duizend bioscoopfilms van 1980 tot 2025. Zijn conclusies: waar films begin deze eeuw gemiddeld 106 minuten duurden, is dat nu 114 minuten. In de jaren tachtig was 14 procent van de films langer dan twee uur; nu is dat 32 procent.
Een derde van de films is langer dan twee uur – wie zit daarop te wachten? Het publiek, luidt een deel van de verklaring. Dat trok immers en masse naar superheldenfilms die langer en langer en langer werden. Zeker na corona vraagt de bioscoopbezoeker méér: meer ‘ervaring’ en meer waar voor zijn geld. Niet voor niets lijden vooral actiefilms aan obesitas, met hun gemiddelde lengte van 128 minuten.
Maar toch. Ik hoor vooral gemor over filmlengtes; niemand kijkt er echt naar uit om drie uur – exclusief trailers – in een bioscoopstoel te zitten, én daar extra voor te betalen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het ligt dus aan de makers. Producenten, schreef Vanity Fair in 2023, kunnen en willen gevestigde regisseurs niet goed meer afremmen. Die kunnen ook naar streamingdiensten, waar geldt ‘hoe langer, hoe beter’. En regisseurs hebben blijkbaar het gevoel dat hun artistieke visie beter tot haar recht komt als de film lang duurt.
Over Killers of the Flower Moon (3,5 uur) zei regisseur Martin Scorsese: ‘Het vraagt om toewijding. Dit is een ander soort film, dus geef je eraan over. Je leven wordt er misschien rijker van.’
Dat ís mooie cinema, inderdaad. Epische, verdiepende films die een onvergetelijke indruk achterlaten, zoals Schindler’s List (1993) of Saving Private Ryan (1998). En laten we eerlijk zijn: aandachtspannetraining en een urenlange vlucht uit de werkelijkheid zijn in deze tijd geen overbodige luxe.
Maar ik mis ook lekker strak geschreven, vermakelijke films van een minuut of honderd, die geen horror of animatie zijn. En als je me iets voorschotelt boven de twee uur, wil ik ook toewijding. Geen scène mag overbodig zijn, en de film moet inderdaad mijn leven verrijken.
Dat gebeurt in de praktijk natuurlijk zelden, weet ook elke regisseur. Probleem is alleen dat ze ervan overtuigd zijn dat hún film die uitzondering is.
Source: Volkskrant