Paul Bond lanceert deze week zijn nieuwe album, is op drie tournees tegelijk en doet mee aan een ode aan de iconische Volendamse band The Cats. Terwijl hij normaal ver wegblijft van de palingsound.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Daar komt hij aanlopen: gitaarkoffer in de ene hand, tas in de andere. Paul Bond (33) heeft net gerepeteerd in Utrecht. Bij hem moet je dan altijd even doorvragen: waarvóór gerepeteerd, precies? Want Bond schaakt op verschillende borden. Hij is soms op drie landelijke tournees tegelijk. Ook nu.
De repetitie van vandaag was voor de presentatie van zijn nieuwe album Coyote (King of the Island), dat vrijdag verschijnt. De presentatie is zondag in de PX in Volendam, het dorp van zijn jeugd. Hij brengt het prachtige countryalbum uit onder de naam P.J.M. Bond: Paulus Jacobus Maria. Met de presentatie begint zijn ‘eigen’ tournee.
‘Mijn vorige album In Our Time (2023) was geïnspireerd door korte verhalen van Ernest Hemingway. Een gearrangeerd album: elke noot op de juiste plek. Voor dit album wilde ik juist een organische, demo-achtige aanpak: ik speelde de liedjes één keer voor aan mijn band en daarna drukten we op ‘opnemen’. Het is een viering van de paradoxale schoonheid van het foutje.’
Nog vóór zondag treedt hij op in het kader van twee andere tournees. Dat kenmerkt Paul Bond, multitalent in de Nederlandse americana. Hij is geen artiest die megaverkopen realiseert, de Ziggo Dome vult of elke avond op tv is (‘no-one ever spells my name right – or wrong’, zingt hij), maar wel een muzikant die je in de zalen opvallend vaak in allerlei constellaties tegenkomt.
Zo ging woensdag in het Utrechtse TivoliVredenburg Sure He’s a Cat in première: een ode aan het werk van The Cats. Geen simpele coverband, maar een herinterpretatie, een poging van een jong gelegenheidscollectief om de hits van de palingsoundpioniers ‘de 21ste eeuw binnen te slepen’: hoe zouden The Cats nú geklonken hebben?
Tim Knol doet mee. Jacob de Greeuw van Johan. De Volendamse Donna Marie Veerman. Bond is bandleider en co-producer van het bijbehorende album Sure He’s a Cat: Tribute to The Cats.
‘We mochten het album uitreiken aan de drie nog levende originele leden, Arnold Mühren, Piet Veerman en Jaap Schilder, en een liedje voor ze spelen. Ze vonden het mooi, hebben ons hun zegen gegeven. Daar kreeg ik toch kippenvel van.’
Want, zo schrijft hij in de albumhoes: als je in Volendam opgroeit, zijn The Cats even groot als The Beatles en The Rolling Stones.
Maar er is meer. Gitaarband Johan is weer op tournee. Die voert het klassieke album Pergola (2001) uit in de grotere zalen van het clubcircuit. Het voorprogramma vrijdag in Groningen, zaterdag in Nijmegen en later nog in Den Haag en Utrecht: P.J.M. Bond, ingebed in zijn eigen tournee langs kleinere podia.
Tijdens de vorige Johan-tournee was Bond er ook bij. Toen niet als voorprogramma, maar als bandlid, op toetsen, zoals hij ook toetsenist was bij Yorick van Norden, VanWyck en Judy Blank.
En dan is hij ook nog bandlid van Her Majesty, de ‘supergroep’ met onder anderen Jelle Paulusma van gitaarband Daryll-Ann, die een groot publiek bereikte met hun sterke vertolkingen van het werk van Crosby, Stills, Nash & Young.
In de nieuwe muziekvoorstelling Los Angeles City Trip neemt Her Majesty je mee naar de Amerikaanse westkust rond 1970: The Byrds, The Doors, Joni Mitchell, The Mamas & The Papas en meer. Ze hebben net een theatertournee van bijna 45 optredens afgerond. In het najaar volgt een nieuwe.
Het begon rond 2010 met de band Dandelion. Paul was 17, woonde nog thuis, in Volendam. Oudere broer Frank had ook een band die aandacht trok: Alasca. De broers lieten horen dat er in Volendam ook ándere muziek gemaakt wordt dan die van Jan Smit, Nick & Simon en de 3J’s: smaakvolle, intelligente indierock, geënt op vooral Amerikaans werk uit de jaren zestig en zeventig. De broers Bond zijn belezen jongens, gek op Amerikaanse literatuur. Dat kwam terug in hun teksten.
Paul en Frank hielpen elkaar, richtten samen een liefhebberslabel op (King Forward Records, nog altijd door Frank bestierd) en trokken media-aandacht.
Regisseur Allard Detiger maakte een documentaire over hen voor omroep BNN: Het andere geluid van Volendam (2015), over hun muzikale ambities en ingewikkelde verhouding met het dorp. Frank wilde er blijven wonen. Paul wilde weg, naar Amsterdam, om te studeren (literatuurwetenschap aan de UvA, afstudeerscriptie over Ernest Hemingway in 2018) en zich in de muzikantenscene te storten.
Hij dook er vol in en bouwde op wat hij nu heeft, een heel organogram van muzikale activiteiten.‘Het zijn allemaal dingen die ik leuk vind, die bij me passen. Maar uiteindelijk is je eigen muziek toch het mooist. Niet het succesvolst misschien, maar wel het mooist.’
Het heeft iets ontroerends: met zijn ode aan The Cats en albumpresentatie in de PX is Paul Bond toch weer een beetje terug in Volendam. ‘Het is toch een warm bad. Ik zou er niet willen wonen, maar als ik die liedjes van The Cats speel of in een volle PX een album presenteer, ben ik trots op Volendam en denk ik: wat is dit toch een vette plek.’
3 x Paul Bond live
Sure He’s a Cat
Ode aan The Cats, met Bond als bandleider. Op het album zet hij onder meer One Way Wind en Why naar zijn hand. Tournee loopt tot 30 mei: nog vijftien optredens.
P.J.M. Bond
Vrijdag verschijnt Coyote (King of the Island). Na de albumpresentatie, zondag in Volendam, volgen twaalf optredens, waarvan nog twee als voorprogramma van Johan.
Her Majesty
Méér dan een coverband. Een muzikale tijdreis naar de Amerikaanse westkust circa 1970. Twee openluchtconcerten in juni, nieuwe theatertournee in het najaar.