Het kabbelt allemaal voort, in deze film over gebrekkige communicatie. Bij vlagen lijkt het eerder een commercial voor Amsterdam als spirituele bestemming voor de hoogopgeleide toerist op leeftijd dan een relatiedrama.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Naar Amsterdam dan maar. Na een treurige kerstavond, die Stella doorbracht in de kerk en haar echtgenoot Gerry thuis met een paar stevige borrels, doet zij wat veel gefrustreerde vrouwen in een ingedutte relatie plegen te doen: een weekendje weg boeken om het huwelijk na decennia weer op te schudden.
Dus daar wandelen ze, in Midwinter Break, langs de grachten die er ook onder een grijze lucht fraai bij liggen. Ze kijken naar Het Joodse bruidje en bezoeken het Anne Frank Huis. Keurig wisselen ze feitelijke wetenswaardigheden uit over de stad, soms letterlijk uit foldertjes. Het kabbelt allemaal voort, en het lijkt bij vlagen eerder een commercial voor Amsterdam als spirituele bestemming voor de hoogopgeleide toerist op leeftijd dan een relatiedrama.
Tot Stella een verborgen agenda blijkt te hebben: ze is in Amsterdam om uit te zoeken of ze de rest van haar leven wil doorbrengen in een vrouwencommune zoals het Begijnhof.
Het zijn acteurs Lesley Manville en Ciarán Hinds die Midwinter Break, gebaseerd op het boek van Bernard MacLaverty, de moeite waard maken. Ze geven het vastgeroeste koppel een vanzelfsprekende vertrouwelijkheid die zich net zo toont in verhulde ergernissen als in handen die automatisch naar elkaar grijpen bij het oversteken van de straat.
De thematiek onder de film is bovendien verfrissend volwassen: hoe onderhoud je een relatie in wintertijd? Hoe communiceer je als dat nooit wezenlijk is gebeurd? Kun je dat dan nog oppakken met elkaar?
Bij Stella en Gerry speelt er echter wel meer dan alleen ‘gewoon uit elkaar gegroeid’ – er ligt een trauma ten grondslag aan hun verwijdering, dat te zien is in de openingsscène. Hij dempt met drank, zij met gebeden. Gek genoeg maakt dat Stella eigenlijk vrij onsympathiek, want die waant zichzelf wat superieur, verwijt hem dingen die je als kijker niet ziet en heeft eigenlijk al besloten het zinkende schip te verlaten zonder dat ze ooit écht met haar echtgenoot lijkt te hebben gepraat.
Veelzeggend is dat beiden in deze film over gebrekkige communicatie de indrukwekkendste en eerlijkste gesprekken hebben met ánderen. Het zijn prachtige scènes – goed geschreven, geweldig geacteerd – maar het is uiteindelijk frustrerend. Je gunt Stella en Gerry ook zo’n moment samen. In de emotioneel bedoelde climax praten ze weliswaar meer, maar komen ze als koppel nog altijd niet wezenlijk tot elkaar.
Drama
★★★☆☆
Regie Polly Findlay
Met Lesley Manville en Ciarán Hinds
91 min., in 59 zalen.