Golflegende Tiger Woods (50) speelt donderdag niet op The Masters, in plaats daarvan zit hij in een afkickkliniek. Het is de zoveelste sombere bladzijde in zijn turbulente loopbaan. Fans, voor wie hij de belichaming is van de Amerikaanse droom, hopen wéér op een terugkeer, maar of dat voor Woods het beste is?
schrijft voor de Volkskrant over Amerikaanse sporten.
Nee, bij The Masters zal Tiger Woods donderdag niet aan de start verschijnen. Even leek het erop dat de zoveelste comeback van de golflegende in de maak was, en daarmee een mogelijk optreden bij het Amerikaanse toptoernooi. Totdat Woods op 27 maart een auto-ongeluk veroorzaakte, overduidelijk onder invloed en niet voor het eerst.
In plaats van op de baan in Augusta, het toneel van The Masters, is de inmiddels 50-jarige Woods volgens Amerikaanse media momenteel in Zwitserland om af te kicken van zijn jarenlange verslaving aan pijnstillers. Die zorgde er mede voor dat zijn carrière sinds 2009 keer op keer ontspoorde.
Na het ongeluk bij zijn woonplaats Jupiter Island, in de staat Florida, werd Woods aangehouden op verdenking van rijden onder invloed. Hij had op hoge snelheid een auto met aanhanger willen inhalen, maar had niet gezien dat die vaart minderde om rechtsaf te slaan. De Range Rover van Woods schampte de aanhanger en belandde op z’n kant.
Volgens de vijftienvoudig majorwinnaar was hij tijdens het rijden bezig geweest met zijn telefoon en autoradio. Maar de agenten die hem aanhielden, vermoedden al snel dat er meer speelde. Woods was groggy, traag, zijn ogen waren glazig en zijn pupillen vergroot. De instructies van de agenten kon hij nauwelijks volgen.
Een blaastest bleek in orde, maar de golfer werd gearresteerd omdat hij volgens de agenten onder invloed was en bovendien een urinetest weigerde. In zijn broekzak werden twee pillen met de pijnstiller hydrocodon gevonden.
Schrijnend waren de beelden van de arrestatie die later door de politie werden vrijgegeven. Woods zat geboeid op de achterbank van een politiewagen, hevig zwetend, veelvuldig hikkend, met een handdoek over zijn hoofd en soms balancerend op het randje van bewustzijn. ‘This is fun’, prevelde hij sarcastisch tegen zichzelf. Met de hulp van omstanders, onder wie de eigenaar van de aanhanger die hij had geraakt, was Woods ongedeerd uit zijn auto gekropen.
Opmerkelijk waren ook de beelden van kort vóór zijn arrestatie. Op nonchalante toon meldde een bellende Woods aan de agenten dat hij ‘de president’ aan de lijn had. Woods is bevriend met Donald Trump en heeft momenteel een relatie met de ex-vrouw van diens oudste zoon. Na het ongeluk zei Trump zich zorgen te maken over zijn ‘goede vriend’, aan wie hij in 2019 de Medal of Freedom uitreikte, de hoogste civiele onderscheiding in de Verenigde Staten.
In beschouwingen van Amerikaanse media werd de vraag opgeworpen die de afgelopen jaren vaker te horen was: hoe moet het op persoonlijk vlak nu verder met Woods? Wie behoedt hem voor zichzelf? Onder zijn fans werd hier en daar ook alweer voorzichtig gespeculeerd over zijn toekomst op de golfbaan. Voor hen lijkt het vrijwel onmogelijk om hem los te laten.
Het verhaal van Woods spreekt dan ook tot de verbeelding. In 1997 won de toen pas 22-jarige golfer The Masters met groot machtsvertoon. Zijn krachtige speelstijl, flair en een zweem van onoverwinnelijkheid waren onweerstaanbaar voor fans en sponsoren. Door Woods, een zwarte man in een overwegend witte sport, schoten de kijkcijfers en het prijzengeld in de sport omhoog. Door hem raakten mensen geïnteresseerd in het spel.
Woods won een recordaantal toernooien en zou nog vier keer vaker het groene winnaarscolbertje bij The Masters aantrekken. In 2019 richtte hij zich nog één maal op met een onwaarschijnlijke winst in Augusta. Het versterkte het idee dat van Woods wonderen kunnen worden verwacht. Maar veel vaker toonde hij de afgelopen twee decennia een mens van vlees en bloed te zijn.
Waar veel andere beroemdheden het zich maar één keer kunnen veroorloven, viel Woods meermaals van zijn voetstuk. Maar telkens kreeg hij van het grote publiek een hand aangereikt om weer op te krabbelen. De hoop dat hij de magie van weleer nog eens kan oproepen, bleek hardnekkig en onmogelijk te doven.
Door Oprah Winfrey werd Woods eens ‘Amerika’s zoon’ genoemd. Een multiraciale superster – zijn vader was een Afro-Amerikaanse militair uit Kansas, zijn moeder werd geboren in Thailand – die een heel volk in vervoering wist te brengen. Maar dat was toen de eerste barsten in zijn imago nog moesten verschijnen.
In november van 2009 botste Woods midden in de nacht met zijn SUV op een brandkraan in zijn toenmalige woonplaats Orlando. In diezelfde periode werd bekend dat hij zijn toenmalige echtgenote, de Noorse Elin Nordegren, veelvuldig en met meerdere vrouwen had bedrogen. Bij een persconferentie moest Woods door het stof en verklaarde hij te kampen met een seksverslaving, waarvoor hij zich ging laten behandelen.
Maar het was een andere verslaving die vaker de kop zou opsteken. In mei 2017 werd Woods op een verlaten weg slapend in zijn auto aangetroffen met een cocktail aan pijnstillers in zijn lijf. Door een hardnekkige rugblessure, waaraan hij zich meermaals moest laten opereren, was hij verslaafd geraakt aan de middelen.
Bij een ernstig, eenzijdig auto-ongeluk in 2021 ontsnapte Woods op wonderlijke wijze aan de dood. In de buurt van Los Angeles vloog hij met ongeveer 130 kilometer per uur uit de bocht, waarna zijn auto meerdere keren over de kop sloeg. Zijn rechterbeen was dermate verwoest dat een amputatie werd overwogen.
Maar veertien maanden later stond Woods alweer op het kortgeknipte gras van The Masters. Hinkend en met een van pijn vertrokken gelaat strompelde hij van hole naar hole, maar hij was er weer bij, en dus nam als vanzelf het aantal belangstellenden toe. Ook in de jaren daarna zou Woods nog geregeld opdraven bij grote toernooien, maar de oude werd hij nooit meer.
Na zijn recente ongeluk verklaarde hij, niet voor het eerst, dat hij zich voor zijn verslaving ging laten behandelen. ‘Ik begrijp de ernst van de situatie waarin ik me bevind’, schreef Woods op sociale media. ‘Ik ben vastberaden om sterker terug te komen, persoonlijk en professioneel.’ Hij leek alweer te hinten naar een terugkeer op de baan.
Woods week voor zijn behandeling uit naar Zwitserland, omdat privacy in de VS voor een beroemdheid van zijn kaliber een schaars goed is. Volgens ingewijden zou hij nooit helemaal hebben kunnen wennen aan het sterrendom. In een onthullend profiel van sportjournalist Wright Thompson voor ESPN uit 2016 kwam het beeld naar voren van een introverte, sociaal onaangepaste man die zichzelf graag afzondert, maar voor de buitenwereld de rol van een zelfbewuste superster dacht te moeten spelen.
In hetzelfde profiel werd de oorsprong van zijn verslaving nader verklaard. Na de dood van zijn vader Earl in 2006 raakte Woods geobsedeerd met diens militaire verleden. Hij verloor zich tijdens het rouwproces in loodzware trainingen met de Amerikaanse Navy Seals, de elitecommando’s die tijdens oorlogen worden ingezet bij cruciale missies.
Bij de trainingen zou hij zijn rug hebben verwoest. Sinds 2014 werd hij er liefst zeven keer aan geopereerd. Om de chronische pijn te bestrijden, greep Woods naar middelen waar hij na verloop van tijd niet meer zonder bleek te kunnen.
Nog altijd wordt hem door collega’s, fans en sommige media de hand boven het hoofd gehouden, hoe gevaarlijk zijn gedrag ook is. Woods blijft in zeker opzicht de nationale knuffelbeer die zijn sport in zijn greep houdt. Zijn persoonlijke worstelingen worden gezien als hindernissen die hij in zijn beste dagen op de golfbaan wist te overwinnen.
De Amerikaanse PGA, de organisatie achter de grootste internationale golftoernooien, verklaarde Woods ‘volledig’ te steunen bij zijn herstel. ‘Hij heeft zo veel voor ons en de golfsport betekend.’ De Amerikaan mag zijn voorname bestuursfunctie in de PGA houden, wel komt hij – op eigen verzoek – niet meer in aanmerking als captain voor het Amerikaanse Ryder Cup-team.
Andere golfers toonden zich bezorgd. ‘We willen hem allemaal helpen’, zei Jack Nicklaus, de 86-jarige golflegende met een recordaantal van achttien majors achter zijn naam. ‘We staan aan zijn kant.’
Kritischer was de Britse oud-kampioen Nick Faldo, die medeleven toonde, maar tegelijk vond dat Woods zich de ellende grotendeels zelf op de hals had gehaald. ‘Er moet iets drastischers gebeuren dan hem even naar een tropisch eiland sturen en hem over een paar maanden weer verwelkomen’, zei Faldo tegen The Telegraph. ‘Ik heb het gevoel dat alles dan bij het oude blijft.’ Ook laakte Faldo de in zijn ogen ‘zwakke’ verklaring van de PGA.
Woods speelde zijn laatste grote toernooi in 2024, maar wil vooralsnog geen punt achter zijn loopbaan zetten, ook al komt hij op zijn leeftijd inmiddels in aanmerking voor het seniorencircuit. Toch spoorden verschillende Amerikaanse opiniemakers het publiek en de media aan om hem nu eindelijk eens los te laten, voor het welzijn van Woods zelf. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan.
De hoop op een nieuwe comeback laaide vorige maand op toen hij weer eens een balletje sloeg in de door hemzelf opgerichte TGL League, een indoorcompetitie waarin wereldtoppers het met een golfsimulator en op een kunstmatige green tegen elkaar opnemen. Zoals altijd zagen commentatoren op de momenten dat hij de bal een goede zwieper gaf weer een glimp van de ‘oude’ Woods, en zo belandde er weer een nieuwe scheut olie op het vuur.
Zou het dan toch? Uiteraard werd Woods gevraagd naar een mogelijke comeback bij The Masters. ‘Ik probeer het echt’, antwoordde hij. ‘Maar dit lichaam herstelt niet meer zo snel als toen ik 25, 26 jaar oud was.’ Een paar dagen later lag Woods op een weg bij Jupiter Island op het portier van zijn gekantelde Range Rover.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant