is natuurkundige en oud-politicus.
In de vele duizenden vergaderkamers van bestuurlijk Nederland, van gemeentehuizen in de regio tot aan de Haagse kantoorkolossen van het Rijk, zweeft de laatste tijd nog maar één woord rond: netcongestie. Het bezwangert de lucht van de zaaltjes, daalt uiteindelijk op iedere discussie neer en onttrekt elk optimisme aan het vergaderend gezelschap. Voortvarende woningbouw voor de provincie loopt vast op netcongestie. Ambitieuze uitbreiding van het zorgcentrum kan niet vanwege netcongestie. Een innovatief bedrijf dat zich wil vestigen in de gemeente: tsja…
‘Netcongestie’ is inmiddels ‘stikstof’ gepasseerd op de lijst van belangrijkste belemmeringen voor de vooruitgang van Nederland. En ondanks het sonore gebrul op sociale media, dat het allemaal door Brussel, woke of milieugekkies komt, heeft ons land deze dubbele vastloper geheel aan zichzelf te danken. Afgelopen week vierden we het nationale jubileum van het befaamde 1 april-debat over ‘functie elders’, waar, in de woorden van toenmalig D66-partijleider Sigrid Kaag, de wegen zich hadden moeten scheiden, maar dat uiteindelijk toch niet deden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Met als gevolg een ongelukkige doorstart van een coalitie waar alle deelnemers, en vooral de VVD, vanaf dag één eigenlijk alweer uit wilden. De daartoe geconstrueerde kabinetscrisis maakte migratie tot electorale prioriteit en leidde dus tot het kamikazekabinet-Schoof met politieke omgangsvormen en bewindspersonen waar menig ministerie nu nog steeds van na staat te trillen.
De treurigste conclusie van vijf jaar bestuurlijke chaos is in mijn ogen dat zelfs een van de beste ambtenarenapparaten ter wereld kapot kan gaan, als de politiek er maar destructief genoeg mee omgaat. Met Defcon 4 voor netcongestie als een van de zichtbare gevolgen. Er staan 15 duizend aanvragen op de wachtlijst voor een aansluiting en achter elk van die aanvragen zit een ambitie om het leven iets mooier te maken. Gesneefd door politiek onvermogen. En intussen staan we te schreeuwen tegen azc’s als de oorzaak van alle kwaad. Wees er maar trots op.
Maar er is hoop. De samenleving blijkt vrolijkmakend bestand tegen Haagse sores en blijft onverdroten zoeken naar nieuwe manieren om vooruit te komen. Zo wordt inmiddels op diverse plekken in Nederland geëxperimenteerd met nieuwe woonwijken die geen, of slechts een hele kleine aansluiting op het stroomnet nodig hebben, omdat zonnepanelen op de daken, warmtepompen in de huizen en de elektrische auto’s voor de deur vraag en aanbod van stroom precies met elkaar in evenwicht houden.
De wijk is zijn eigen energiecentrale. Vroeger was dit onhaalbare luchtfietserij, maar dankzij spotgoedkope zonnepanelen, efficiënte warmtepompen en elektrische auto’s die niet alleen opladen maar ook stroom kunnen leveren, is het de realiteit van morgen.
Overdag produceren de zonnepanelen een overschot aan stroom, dat de auto’s in de straat oplaadt (er staan zelfs in verstokte forensenwijken altijd nog een paar in de straat, kijkt u zelf maar even). In de avond voorzien die auto’s, aangevuld met de wagens die overdag op kantoor zijn opgeladen, de bewoners van energie om te koken en te verwarmen. Een auto is genoeg voor vijf tot tien huizen. En dan kan hij de volgende ochtend nog prima naar het werk rijden.
Deze wijken omzeilen dus de netcongestie en kunnen meteen gebouwd worden. De totale woonlasten zijn lager, vanwege de weggevallen energierekening. In tegenstelling tot wat sommigen ons willen doen geloven is duurzamer bouwen in dit geval dus goedkoper én sneller dan traditionele bouw.
In een koude winter een ‘balanswijk’ verwarmen gaat alleen als hij spectaculair goed geïsoleerd is. Dat gaat helaas niet op voor de vele oude stadswijken in ons land, waar ontwikkelingen nu ook stilliggen. Niet getreurd. Op industrieterreinen en achterop boerenerven wordt op vele plekken noest gewerkt aan een andere schone belofte: biogas.
Dit klimaatneutrale gas wordt in snel tempo een alternatief voor het dure onzekere aardgas uit verre oorden. Het kan op duurzame wijze de vele woningen in oudere wijken verwarmen en zo het elektriciteitsnet ontlasten op plekken waar de energiebalanswijk een brug te ver is. Biogas kan gemaakt worden uit mest en slaat daarmee twee belangrijke vliegen in één klap, omdat het ook het stikstofprobleem verkleint. Twee onoplosbare crises opgelost.
Het vergt soms, en zeker vandaag, moeite om door alle geopolitieke chaos en nationaal onvermogen nog lichtpunten waar te nemen. Maar ze zijn er zeker. Dit land kan veel. Misschien zelfs genoeg.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant