Nu een staakt-het-vuren tussen Iran en de Verenigde Staten is bereikt, zouden westerse leiders waarde moeten hechten aan het internationaal recht, vrede en veiligheid, en aan de verbetering van de levensomstandigheden van Iraniërs, in plaats van de sancties te handhaven die Iran al decennialang teisteren.
Op 28 februari kondigde de Omaanse hoofdonderhandelaar Al Busaidi aan dat Iran en de VS op weg waren naar een compromis. Iran was bereid een substantiële concessie te doen op het nucleaire programma. Israël en de VS waren echter, achter de rug van Iran om, al maandenlang bezig met de voorbereidingen voor deze oorlog.
De oorlog is een expansie van door Israël gepleegde oorlogsmisdaden in Iran. Dagelijks worden ziekenhuizen, universiteiten, medicijnenfabrieken, prestigieuze onderzoekcentra, bibliotheken en eeuwenoud cultureel erfgoed in Iran gebombardeerd. Tot nu toe zijn zeshonderd scholen en universiteiten gebombardeerd en zijn duizenden studenten en docenten vermoord.
Over de auteurs
Nikita Shahbazi is publiciste en werkzaam op het gebied van mensenrechten. Nilufar Ashtari is journaliste en schrijfster. Soheila Najand is onderzoeker en bestuurder bij BIJ1.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Dat Israël en de Verenigde Staten Iran wilden aanvallen is niet nieuw. General Wesley Clark noemde Iran, vlak na de aanslagen op 11 september 2001, als het zevende land op een lijst van landen dat aangevallen zou worden voor ‘regime change’. Netanyahu praat al vier decennia over het aanvallen van Iran, Trump praat al sinds 1980 over een oorlog met Iran om diens olie te grijpen.
De VS en Israël rechtvaardigden de oorlog tegen Iran als preventieve zelfverdediging tegen een nucleaire dreiging. De claim dat Iran streeft naar kernwapens is volgens alle inlichtingenrapporten en officiële verklaringen onjuist. Zowel de VS als Israël, en ook het Internationaal Atoomenergieagentschap, waren ervan overtuigd dat de verrijkingsniveaus en beperkingen die Iran onder het nucleair akkoord van 2015 (het JCPOA) had aanvaard (en later tijdens onderhandelingen over een nieuw akkoord) de ontwikkeling van een kernwapen onmogelijk maakten.
Om hun doelstellingen te realiseren, hebben Israël en de VS jarenlang geprobeerd de Iraanse economie te ondermijnen. Meer dan tien jaar lang hebben wij Iraniërs ervaren hoe westerse landen toekeken terwijl de Iraanse economie systematisch werd vernietigd onder het gewicht van Amerikaanse illegale sancties en de campagne van maximale druk.
Ze dreven de faillissementen op, sloten Iran af van normale handel en economische en financiële betrekkingen met de rest van de wereld en lieten de Iraanse munt kelderen door protesten uit te lokken. Wij zagen hoe zij gretig meewerkten aan het beleid dat erop gericht was de Iraanse wens voor onafhankelijkheid te ondermijnen.
Wij zagen hoe Europese leiders knikten toen Donald Trump het JCPOA een ‘slechte deal’ noemde – en dat gebruikten als dekmantel voor de meest wrede sancties tegen het Iraanse volk, terwijl ze heel goed wisten dat het schrappen van dat akkoord tot oorlog kon leiden. We zagen hoe Europa niets deed bij de gebroken levens en dromen van miljoenen Iraniërs.
We zagen hoe Europa de toegang van miljoenen tot medicijnen blokkeerde, onder meer voor Iraniërs die in de jaren tachtig slachtoffer waren geworden van chemische aanvallen door Irak. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken bewoog zelfs tijdens de covid-pandemie hemel en aarde om Iran een lening van vijf miljard dollar van het IMF te ontzeggen.
Wij zagen hoe Nederlandse politici en de media schaamteloos Israëls aanvallen op ons grondgebied goedpraatten onder het motto ‘Israël heeft het recht zich te verdedigen’, terwijl zij Irans legitieme zelfverdediging bestempelden als ‘roekeloosheid’ en eisten dat onze regering zich van ‘escalatie’ zou onthouden. Wij zagen hoe zij de aanvallen op Irans nucleaire installaties en op diens wetenschappers en onderzoekers als acceptabel beschouwden – allemaal in de naam van ‘non-proliferatie’ – terwijl zij hun mond stijf dicht hielden over het nucleaire arsenaal en de expansionistische agenda van Israël.
Het feit dat het enige land dat ooit kernbommen heeft gebruikt en het enige land dat weigert neutrale internationale partijen toe te laten tot zijn nucleaire installaties, en tegelijkertijd de zelfbenoemde bewakers van de nucleaire vrede menen te zijn, is zo vreemd. De stilte van de Europese leiders is oorverdovend.
We zagen hoe door Israël gefinancierde televisiezenders in Iran de opstanden toejuichten; hoe Mossad-agenten onrust en geweld aanwakkerden en hoe het Westen de hervormingsbeweging van Iraniërs kaapten om de Iraanse overheid verder te demoniseren en meer sancties op te leggen. Alles wat er heeft plaatsgevonden, was bedoeld om de weg vrij te maken voor de systematische illegitieme bombardementen op de belangrijkste industriële infrastructuur van Iran en het land op het pad naar een falende staat te zetten.
Terwijl de ene oorlogsmisdaad de andere opvolgt, wordt het nu heel duidelijk dat de VS en Israël niet geven om mensenrechten, maar om hun eigen geopolitieke belangen. De controle over de Straat van Hormuz dient daarom te worden beschouwd als een van de legitieme instrumenten waarover Iran beschikt om de druk op te voeren op het Westen om de oorlog te stoppen.
Nu een staakt-het-vuren is bereikt, zouden westerse leiders waarde moeten hechten aan het internationaal recht, vrede en veiligheid, en aan de verbetering van de levensomstandigheden van Iraniërs, in plaats van de sancties te handhaven die Iran al decennialang teisteren. Het Westen zou veiligheidsgaranties aan Iran moeten bieden en stoppen met het demoniseren van diens regering. De keuze voor een echt vredesbeleid ligt binnen handbereik. Laten we die keuze maken.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant