Serie ‘The Testaments’, de vervolgserie op ‘The Handmaid’s Tale’, is niet alleen ingehaald door de werkelijkheid maar ook bevreemdend luchtig, gezien het onderwerp.
Becka (Mattea Conforti) en Agnes (Chase Infiniti) in 'The Testaments'.
The Testaments. Door Bruce Miller, met Chase Infiniti, Lucy Halliday en Ann Dowd. Tien afleveringen van drie kwartier.
Te zien op Disney+.
The Testaments, de vervolgserie op The Handmaid’s Tale, zou uiterst urgent moeten voelen. Het eerste seizoen van diens voorganger was toen het in 2017 uitkwam immers zo actueel, dat de dieprode gewaden en witte kapjes van de dienstmaagden uit de serie werden gedragen tijdens de vele protesten tegen de toen nieuwe president Trump.
Maar The Testaments, dat is gebaseerd op het boek van Margaret Atwood uit 2019, lijkt te zijn ingehaald door de werkelijkheid. De nieuwe serie pikt het verhaal een aantal jaar na het einde van The Handmaid’s Tale op. Gilead, de totalitaire patriarchale theocratie, ontstaan na een bloederige staatsgreep in de VS door een radicaal godsdienstige partij, staat nog steeds fier overeind. Mannen zijn de baas, vrouwen dienen slechts om volgzame echtgenotes of dienstmeisjes te zijn en, indien mogelijk, kinderen te baren. Vijanden worden aan de hoogste bomen of bruggen opgeknoopt.
Waar in The Handmaid’s Tale de hoofdpersonen nog goed wisten hoe het leven vóór Gilead eruitzag, draait The Testaments om tienermeisjes die nooit een andere wereld hebben gekend. Op een school gerund door The Handmaid’s Tale’s Aunt Lydia (Ann Dowd) worden ze klaargestoomd om onderdanige echtgenotes te worden. Een nieuwe insteek die echter niet kan voorkomen dat de serie voelt als een herhaling van wat diens voorganger – dat zes seizoenen liep – ons al uitvoerig heeft verteld.
Neem de voice-over aan het begin van de derde aflevering: „Gilead leek uit het niets te komen. Maar er waren tekenen. Politici die openlijk dingen zeiden over vrouwen en over homoseksuele mensen, werden verkozen. Men dacht dat ze in hyperbolen spraken, maar nu mogen vrouwen niet stemmen, telefoons hebben, of boeken lezen. En we weten allemaal hoe het is afgelopen met homoseksuele mensen.” Woorden die ooit alarmerend voelden, maar inmiddels haast naïef aandoen. Zeker nu we allang weten dat politici als Donald Trump menen wat ze zeggen, abortusrechten en homorechten in Amerika onder druk staan, en mensen zonder rechtsgang het land uit worden gezet.
Maar dat The Testaments urgentie mist, ligt ook aan de verbluffend luchtige toon waarop het verhaal wordt verteld. En dat moet een bewuste keuze van showrunner Bruce Miller zijn.
In een interview met het Amerikaanse tijdschrift Entertainment Weekly omschreef hij The Testaments als ‘Mean Girls in Gilead’. Mean Girls, voor wie het is vergeten, is de jaren nul-comedy met Lindsay Lohan over een stel genadeloze, in roze geklede tienermeisjes die elkaar het leven op de middelbare school zuur maken. Alleen zijn de tieners in The Testaments opgegroeid in Gilead waar het woordje ‘gemeen’ een heel andere betekenis heeft. De keurige schoolmeisjes veranderen in lachende hyena’s wanneer ze mogen toekijken hoe de hand wordt afgezaagd van een man die betrapt is op zelfbevrediging. Lijfstraffen zijn wat hen betreft niet alleen doodnormaal, maar ook een moment om de altijd netjes ingehouden emoties de vrije loop te laten.
Dat hun bloeddorst enorm schuurt met de vriendelijk gekleurde kostuums en diademen die ze dragen (roze jurken voor de kleinste, pruimenpaars voor de bijna rijpe meisjes en groen zodra ze ongesteld en dus klaar voor een echtgenoot zijn), is natuurlijk een interessant gegeven. Net als het akelige feit dat de mannen van Gilead hongerige wolven worden zodra een meisje, hoe kinderlijk ze ook nog is, vruchtbaar blijkt. Maar er zijn ook scènes waarin bijna wordt vergeten in wat voor wereld dit verhaal zich afspeelt.
Zo is er halverwege dit eerste seizoen een bal dat in wezen een ongegeneerde vleeskeuring is van de net menstruerende tienermeisjes door een stel grijzende, geile mannen. Maar dankzij mooi gesynchroniseerde dansjes en romantische ontwikkelingen, doet het bijna denken aan een kostuumdrama. En wanneer een van de tienermeisjes ongesteld wordt, en dus een nieuwe outfit krijgt aangemeten, klinkt het lied ‘Girl, You’ll Be A Woman Soon’ als soundtrack bij de make-over. Dat voelt op z’n zachtst gezegd ongepast wanneer het ‘vrouw worden’ in deze wereld betekent dat het meisje weldra bezit is van een volwassen man.
Nu hoeft niet iedere serie iets te zeggen over het moment waarin we leven, zeker wanneer de werkelijkheid vreemder is dan fictie. Maar wat The Testaments dan wel wil overdragen, is in dit eerste seizoen allesbehalve duidelijk. En dat voelt wel als een gemiste kans.
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s