Pop Bij The Haunted Youth wordt persoonlijke verwarring gekoppeld aan muzikale zorgvuldigheid. Bijna het hele nieuwe album, ‘Boys Cry Too’, werd gespeeld.
Zanger-gitarist Joachim Liebens van The Haunted Youth in Paradiso, Amsterdam.
The Haunted Youth. Gehoord: 6/4 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 7/4 aldaar, 20/6 Pinkpop, Landgraaf.
De missie van The Haunted Youth, een van de populaire Belgische groepen van dit moment, is het vertolken van emotionele problemen. Het onderwerp komt voor in de teksten en kleurt de muziek. Het leidde tot veel bijval: de groep tourt internationaal en speelt op Pinkpop in juni. Opvallend is dat persoonlijke verwarring hier wordt gekoppeld aan muzikale zorgvuldigheid. Ondanks de doorleefde inhoud ontstaat, in sommige gevallen, een steriel resultaat.
The Haunted Youth ís Joachim Liebens. Liebens, 32, ‘leeft’ de muziek, ‘Haunted Youth’ verwijst naar de demonen die hij van jongs af aan moet afweren. Liebens zet nood om in liedjes, hij schrijft en componeert de nummers en neemt ze op. Live werkt hij samen met vier muzikanten.
Vergeleken met zijn optreden in 2024 op Best Kept Secret is de stemming donkerder geworden. De uitbundige momenten zijn verdwenen. Op het duistere podium staat een introverte voorman met een kundige maar onopvallende band.
Daarbij maakte Lievens het zichzelf niet makkelijk door alvast het nieuwe in mei verschijnende album bijna geheel te spelen. Het publiek kent nummers met titels als ‘Hurt’, ‘Murder Me’, ‘Falling To Pieces’ dus niet. Het nieuwe album heet Boys Cry Too, een motto dat ook op zijn schouder getatoeëerd staat, en een verwijzing is naar een hit van The Cure, ‘Boys Don’t Cry’ (1979).
Veel nummers krijgen een opening op gitaar. Die speelt geen riff maar een puntige melodielijn, als een herkenningsthema dat binnen het liedje steeds terugkomt. De stijl lijkt op die van groepen als The Cure en U2, bekend uit de jaren tachtig. Bij Liebens zijn de elementen ingebed in groots klinkende instrumentaties, met een voortstuwende drum en wolkige synthesizers. Zijn zang galmt. De nieuwe nummers zijn meer uitgewerkt dan op debuut Dawn Of The Freak (2022). Live klinkt het clean. Liebens’ wanhopige kreten aan bijvoorbeeld het eind van ‘In My Head’ zijn gedrenkt in echo waardoor het resultaat alsnog gestileerd klinkt.
Tijdens dit optreden praat Liebens nauwelijks tegen de zaal. Hij lijkt het meest op zijn gemak in dubbelgevouwen houding, solerend op zijn gitaar. Nadat hij bij een van de bekendere liedjes de zaal vraagt mee te klappen gaat hij met hangend hoofd op de rand van het drumpodium zitten.
Dat de tekst ‘I love you/ don’t kill yourself’, een slogan die hij al een paar jaar gebruikt op T-shirts, op de wand wordt geprojecteerd maakt de stemming nog zwaarder.
Met als gevolg dat het publiek in het uitverkochte Paradiso nauwelijks reageert, er is weinig applaus of beweging. De teksten gaan vaak over gedoemde relaties en zo is ook de sfeer in de zaal: de liefde kwam niet van de grond.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden