Op weg naar Wengen kwam ik in de restauratiewagen tussen Zürich en Interlaken een man tegen die in de bloemkwekerij had gezeten en die beweerde de liefde van zijn leven te hebben gevonden in Boskoop. Daar begon het mee.
In Wengen, waar mijn zoon zou worden ingewijd in het skiën, niet door mij, dronk ik koffie met een Amerikaan die op latere leeftijd schrijver wilde worden en die vroeg of ik zijn manuscript wilde lezen, over de eerste non-binaire sugardaddy ter wereld.
‘Origineel’, antwoordde ik, ‘maar ik heb weinig tijd.’
De auteur vertelde dat er apps bestonden waar literaire auteurs een sugar being konden vinden, helaas werkten de apps nog niet optimaal. Zou ik niet zo’n app in Europa willen beginnen, om het oude continent en de schone kunsten te helpen?
Bij deze. Lezen er intelligente durfkapitalisten de Volkskrant, ze weten mij te vinden.
De auteur op leeftijd, hij was 63, zei ook nog: ‘Voor iemand van 90 ben ik jong.’
‘Voor iemand van 80 ook’, antwoordde ik.
Op zichzelf was het een goed idee om het subsidiesysteem te verruilen voor een systeem van sugar beings. Er is wat mij betreft slechts één definitie van een mens die deugt. De deugdzame mens zegt: ‘Tegen contante betaling of betaling in bitcoins is veel bespreekbaar.’
’s Avonds kreeg mijn zoon eerst diarree, daarna begon het kotsen. Hij kotste het bed drie keer onder. Toen waren de handdoeken op. En de receptie van hotel Falke was na elf uur onbemand.
‘We moeten in je kots gaan slapen’, zei ik, ‘maar ik houd zielsveel van je.’
Slapen in de kots van je zoon is vermoedelijk minder erg dan seks hebben met een 90-jarige om de skilessen van je zoon te bekostigen. En ook dat valt mee als je echt van je kind houdt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant