TV-recensie Ook deze week banjerde Radar met ferme passen door de wereld van misleiders en oplichters. Hoeveel het allemaal helpt blijft onbekend, maar het was in elk geval gezegd. En: veel interessanter dan de praatprogramma’s was de livestream van de NASA.
De vier bemanningsleden van Artemis II aan de telefoon met president Trump.
Na paasvermoeidheid, een lange dag vrij, is er geen beter medicijn dan Radar, waarin onder leiding van Antoinette Hertsenberg consumentenproblemen worden onderzocht. Niemand kan beter ontzagwekkend streng zijn als zij. In de woonstee van ondergetekende veroorzaakt het programma dan ook altijd een sfeer van gespannen paraatheid. Welke firma’s zijn vanavond het haasje? En altijd die licht sluimerende angst: ik zal het dit keer toch niet zelf zijn?
Gisteravond op de slachtbank: de FIFA, Google en onkundige tatoeage-verwijderaars. Voor menigeen angstaanjagend, voor Hertsenberg een doodnormale maandagavond. Op de terugweg denkt ze vermoedelijk al na over haar volgende hattrick. Shell, NAVO en Bolle Jos? Of toch Interpol, Apple en Ajax?
De woekerprijzen van WK-voetbaltickets bracht Radar bij zeer fanatieke Oranjefan Marco van den Heuvel. Hij hield hartstochtelijk van Oranje, maar vijfduizend euro voor een wedstrijdje vond hij ook wat gortig. Hij somde historische wapenfeiten van zijn fanschap op. Meest indrukwekkend: in Brazilië had hij „vijfduizend kilometer in taxi’s en bussen” gereden voor „alle Oranjefeesten”. Ik vermoedde dat de taxichauffeurs in Rio er nog steeds om gieren. Urenlang rondjes rijden over de ring van Rio, de meter gretig doortellend, een dronken Marco van den Heuvel op de achterbank. „We zijn er nu écht bijna, senhor Van den Heuvel!”
Meer dan agenderen kon Radar uiteindelijk niet. Boos zei Hertsenberg: „De FIFA heeft niet de moeite genomen om een reactie te geven op onze vragen.” Daarna moest ze snel door naar Google. Er was iets met malafide elektriciens en Google die niet optrad tegen bepaalde advertenties. Fons Hendriks was op speurtocht gestuurd. Hij snuffelde in woonwijken, tuurde door ruiten en stak zijn neus in een brievenbus. Uiteindelijk beende hij het Amsterdamse kantoor van Google binnen en zei gedecideerd aan de balie: „Wij zijn van het programma Radar en we willen graag een hoge pief van Google Nederland spreken.” Hij zou pas weggaan als hij iemand had gesproken, maar uiteindelijk lukte het alleen om een beveiliger te spreken. Hertsenberg was uiteraard diep verontwaardigd.
Betrof hetgeen door Radar werd vertoond de „rauwe werkelijkheid van het leven”, waarover eerder op de middag werd gerept in De ongelooflijke podcast? Tot mijn verbazing werd deze goedbeluisterde podcast uitgezonden op NPO2. Grappig vond ik de achternamen van de aanwezige gasten op deze paasdag. Paas en Bach. De derde heette jammer genoeg geen Johannes of Gregorius, maar gewoon Boogerd.
Ik begreep niet waarom podcasts op tv worden uitgezonden. Sterker: na de paasuitzendingen van Eva, Pauw & De Wit en Vandaag Inside vroeg ik me af of deze programma’s ook niet beter gewoon een podcast konden worden. Veel interessants was er niet te zien geweest. Interessanter was het als er plaats was gemaakt voor de YouTube-livestream van de NASA. Urenlang bekeek ik de intrigerende livebeelden van de maanmissie van ruimteschip Artemis II. Meestal was er geen audio, maar zag je de ruimtevaarders in de weer met snoertjes, tablets, plastic zakjes en elkaar. Voortdurend aan het opruimen, leek het.
Iets voor één uur ’s nachts vloog het schip langs de, vanaf de aarde bezien, dark side of the moon. Na afloop van deze historische gebeurtenis volgde een tien minuten lang ongemakkelijk belletje met president Trump. Zagen de kosmonauten een groot verschil tussen „the far side en de near side of the moon”, wilde hij weten? Wat zouden de ruimtereizigers nu voelen, vroeg ik me af. Ook diep in de ruimte, omgeven door mysterie, viel niet te ontsnappen aan Realpolitiker Trump. Het leek me sterk, maar ik hoopte dat de astronauten op dat moment bekend waren met de kosmische relativering van onze eigen Multatuli: „Van de maan af gezien zijn we allen even groot.”
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet