In september 2024 arriveerde Cherise Doyley, moeder van drie kinderen en professioneel geboortebegeleidster, 's nachts in het University of Florida Health-ziekenhuis in Jacksonville nadat haar vliezen waren gebroken. Ze had een duidelijk plan: ze wilde proberen vaginaal te bevallen, maar wist uit eigen ervaring dat bevallingen niet altijd verlopen zoals gepland.
Artsen uitten bezorgdheid over het risico op een baarmoederruptuur – een potentieel dodelijke complicatie. Doyley schatte dat risico op minder dan twee procent en weigerde herhaaldelijk in te stemmen met een keizersnede zonder eerst een natuurlijke bevalling te proberen. De artsen leken aanvankelijk akkoord te gaan en lieten het natuurlijke verloop van haar weeën nog enkele uren doorgaan.
Vervolgens kwam een verpleegkundige met een tablet naar haar bed. Doyley bevond zich plotseling in een rechtszitting.
Rechtszitting via videoverbinding vanuit het ziekenhuisbed
Rechter Michael Kalil was in vol ornaat aanwezig op het scherm en legde uit hoe de zitting zou verlopen. Doyley, lag in bed, aangesloten op infusen en monitoren, omringd door bijna een dozijn artsen en advocaten die uitgebreid getuigden over wat er met haar baby kon gebeuren als ze bleef weigeren.
Ze vroeg om een advocaat, of op zijn minst patiënten-rechtsbijstand. Florida verplicht ziekenhuizen hier echter niet toe bij zittingen over medische beslissingen van zwangere vrouwen. Doyley stond er alleen voor.
Arts Erin Burnett stelde tijdens de zitting dat een vaginale bevalling naar haar mening niet haalbaar was. Een lang verlopende bevalling zou het risico op een baarmoederruptuur verhogen, wat fataal kon zijn voor zowel moeder als kind. De voorzitter van de afdeling verloskunde en gynaecologie, John Davis, voegde daaraan toe dat het ziekenhuis bekendstond om zijn lage keizersnedecijfer en onnodige ingrepen vermeed.
Doyley verdedigde zichzelf zo goed als mogelijk. Ze wees op haar eerdere moeilijke herstelperiodes na keizersneden, waaronder een nabloeding waarvoor ze bijna een week opnieuw was opgenomen. Ze vreesde dat ze bij complicaties niet in staat zou zijn voor haar kinderen te zorgen, en dat zij bij haar overlijden mogelijk in de pleegzorg zouden belanden. "Als ik moet kiezen tussen mijn leven en dat van de baby, dan heb ik gezegd dat ik wil leven", zei Doyley tijdens de zitting. "Ik heb andere kinderen die mij nodig hebben."
De zitting duurde ruim twee uur. Doyley verzocht om overplaatsing naar een ander ziekenhuis, maar dat was niet mogelijk.
Rechter geeft ziekenhuis groen licht bij noodgeval
De rechter gaf geen onmiddellijk bevel tot een keizersnede, maar stond het ziekenhuis wel toe de ingreep te verrichten als er sprake was van een medische noodsituatie – zonder de toestemming van de bevallende vrouw.
Die noodtoestand deed zich voor. In de nacht constateerden artsen een ernstige daling van de hartslag van de baby. Doyley werd naar de operatiekamer gebracht en beviel via een keizersnede van een dochter, die aansluitend op de neonatale intensive care werd opgenomen. De volgende ochtend om 8 uur werd Doyley opnieuw voor een tablet geplaatst voor een afsluitende zitting – terwijl ze haar dochter nog niet had gezien. "Zeg maar dat ik niet bij deze zitting wil zijn", zei ze. "Jullie kunnen jullie eigen vergadering houden. Ik wil mijn kind zien."
Bredere juridische en ethische context
Het geval-Doyley staat niet op zichzelf. Onderzoeksplatform ProPublica documenteerde een vergelijkbare zaak in Florida en wijst op een patroon waarbij zwangere vrouwen in staten met strenge abortuswetgeving - die embryo's en foetussen dezelfde juridische status als kinderen geeft – kwetsbaarder zijn voor gedwongen medisch ingrijpen.
Rechtsprofessor Kimberly Mutcherson van Rutgers University stelt dat vrouwen die kiezen voor zorg die artsen als riskant beschouwen, al snel worden afgeschilderd als slechte moeders. "Dit is niet wat moeders doen. Moeders offeren zich op, inclusief het toestaan dat iemand je opensnijdt", aldus Mutcherson.
Rechtsprofessor Elizabeth Kukura van de Drexel University concludeert dat dergelijke gevallen aantonen dat artsen soms het belang van de foetus boven dat van de moeder stellen, in strijd met de richtlijnen van het American College of Obstetricians and Gynecologists, die voorschrijven dat het welzijn van de moeder altijd voorop staat.
Doyley omschrijft de ervaring achteraf als een ernstige schending van haar grondrechten. "Als we rechtbanken gebruiken om iemand onder druk te zetten voor een onnodige medische procedure tegen haar wil in, grenst dat in mijn ogen aan foltering", zei ze.
NEW: Florida hospital makes a black woman in labor go to court over her refusal to get a C-Section.
“I appreciate you spending 2 hours on a Sunday, going through my medical history and fighting for my v*gina.” pic.twitter.com/lAGdyExcmC
Bron: ProPublica (Amy Yurkanin, 20 maart 2026)
Source: Fok frontpage