Pay credits where it’s due, maar voel je vooral vrij om te gebruiken wat er al is.
Mijn ouders hebben hun uiterste best gedaan om een goed mens de wereld in te sturen, en met succes, al zeg ik het zelf. Ze outilleerden mij sinds ik me kan herinneren met principes, normen en waarden om er het beste van te maken in die libi. Naast m’n opvoeding moet ik het internet ook een eervolle vermelding geven, want waar zou ik zijn zonder? Skoro heeft voor mij niets gedaan, man. Het internet was mijn ultieme leerschool.
Het schoolsysteem is niet ontworpen voor mensen als ik, mensen die zelf durven na te denken. Van huis uit heb ik meegekregen dat ‘waarom?’ de sleutel tot wijsheid is. Op skoro mocht je daarentegen alleen voorwaardelijk vragen stellen, want als je in twijfel trok wat er werd voorgeschoteld zag men je als opstandig. Dingen zijn gewoon zoals ze zijn, werken zoals ze werken.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens een wiskundeles aan mijn docent vroeg waarom het kunnen vermenigvuldigen van letters iets is wat ik moet begrijpen. Van mijn docent kreeg ik niets meer dan een tjoeri – ‘tsss’ – als antwoord.
Vanaf het moment dat ik buiten de leerplichtwet viel hield ik het voor gezien, en besloot ik mezelf middels het internet verder te ontwikkelen. Vooral op YouTube vond ik een breed scala aan inspirators die allesbehalve dachten binnen het gebruikelijke. Wijlen Virgil Abloh is hier een goed voorbeeld van, toenmalig creative director van Louis Vuitton en oprichter van modemerk Off-White en een paar andere toffe merken. Online is er een karrenvracht aan genereuze momenten te vinden van de beste man in de vorm van lectures, interviews, en zelfs een hele fucking website waarop hij uitlegt hoe je een merk begint, free-game.virgilabloh.com.
Een ding wat ik linea recta van hem heb overgenomen als mijn eigen waarheid is zijn visie op design, verpakt in een principe genaamd de 3% rule: neem een iconisch design waar jij heel erg op aangaat, verander het voor 3 procent met je eigen interpretatie, en label het als jouw eigen creatie. Pay credits where it’s due, maar voel je vooral vrij om te gebruiken wat er al is, want in de wereld waarin wij leven circuleert inspiratie toch altijd van het heden naar verleden en vice versa. Zo heb ik bijvoorbeeld de kaft van mijn eerste boek, het Smibanese woordenboek, zeer direct afgeleid van Kurt Vonneguts novelle Deadeye Dick uit 1982. Ik kreeg dat boek ooit van mijn ex-schoonmoeder toebedeeld als leesvoer. I judged the book by its cover uiteindelijk, want het lezen heb ik nooit gedaan. Het was de kaft die mij al had verzadigd, okergeel met zo’n typische jarentachtig-disco-typografie.
Volgens de 3% rule voegde ik – net zoals op Kanye’s revolutionaire Yeezus-albumhoes, nota bene ontworpen door Virgil Abloh – een sticker toe, maar dan aan de linkerkant in plaats van de rechter, met hetzelfde rood-wit-blauw als de schietschijf op de originele cover. Ik nam de typografie letterlijk over, alleen verwisselde ik die van de boektitel met die van de auteursnaam. Funny thing is dat ik eigenlijk altijd al zo dacht, alleen hield ik het graag verborgen. Shout-out naar Virgil, want sinds hij dit principe uitlegde doe ik deze shit onbeschaamd.
Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement.Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.