Iraniërs in Nederland zijn boos omdat de Amerikaanse president Donald Trump dreigde hun thuisland "naar het stenen tijdperk" te sturen. Intussen groeit de frustratie dat het regime nog steeds overeind staat en dat contact met Iran vrijwel onmogelijk is.
Weinig Iraniërs zullen Trump als hun held omschrijven, maar velen waren de president begin dit jaar toch dankbaar. Nadat het Iraanse regime demonstraties in januari bloedig had neergeslagen, zei Trump dat "hulp onderweg was". Een aantal weken later begon hij samen met Israël inderdaad een oorlog tegen Iran.
Maar na vijf weken oorlog groeit de frustratie over de Amerikaanse president, blijkt uit gesprekken van NU.nl met vier Iraniërs die in Nederland wonen. Vooral zijn uitspraak van eerder deze week, dat hij Iran wil terugsturen "naar het stenen tijdperk, waar het thuishoort", leidt tot grote verontwaardiging.
"Dat kwam heel hard binnen", zegt Sara Nozohour, die in 1999 naar Nederland kwam. "We zijn een land dat trots is op onze cultuur, geschiedenis en poëzie", zegt ze. "Hoe durf je dan zoiets te zeggen?" Op LinkedIn schrijft ze dat "mensen van Iran niet zo'n vernederende toon verdienen".
Parmida Baladi, die accountancy studeert aan Fontys, voelde vooral teleurstelling. Ondanks haar minachting voor het Iraanse regime is ze erg trots op "de schoonheid en oude geschiedenis" van haar land. "Een leider als Trump zou beter moeten weten welke woorden hij gebruikt", zegt ze. "Veel Iraniërs in de Verenigde Staten leiden een succesvol leven."
Yasi, die vanwege de veiligheid niet met haar volledige naam op NU.nl wil, vindt de uitspraak van Trump tekenend. Iraniërs worden volgens haar voor de gek gehouden. "De afgelopen maand sprak Trump in verschillende toonaarden tegen ons", zegt ze. "We weten niet meer of we voor hem moeten applaudisseren of dat we hem moeten haten." In maart zei Trump Iraanse olie-installaties "gewoon voor de lol" te willen bombardemeren.
De Nederlands-Iraanse Yasi raakte er begin dit jaar van overtuigd dat oorlog de oplossing kon zijn om van het wrede regime af te komen. "Je kreeg dan beelden in je hoofd dat het net zou gaan zoals in Venezuela", zegt ze. Daar duurde de Amerikaanse operatie een dag en werd president Nicolás Maduro mee naar de VS genomen. Ze juichte ook toen bekend werd dat ayatollah Ali Khamenei was gedood.
Maar inmiddels duurt de oorlog meer dan een maand en is de val van het regime nog niet in zicht. "We werden gedreven door emoties", blikt Yasi terug. Een tante van Nozohour die voor de oorlog was, vertelde haar dat ze "spijt had van die gedachte".
Ook Negin Nafissi, die als vijftienjarige met haar moeder en zus naar Nederland vluchtte, dacht dat het conflict korter zou duren. "Ik wist niet dat het regime zo machtig was", zegt ze. Toch blijft zij wél overtuigd dat Trump het beste voorheeft met haar land. "Dit kost tijd", zegt ze. "Onzekerheid hoort nu eenmaal bij een revolutie."
Het frustrerendste voor de Nederlandse Iraniërs is het gebrek aan communicatie met vrienden en familie in hun thuisland. Er zijn wel manieren om te communiceren, maar die zijn duur, onbetrouwbaar en riskant. Via de website NetBlocks is te zien dat minder dan 1 procent van het normale internetverkeer mogelijk is vanuit Iran.
Yasi had vrijdag haar moeder en broer aan de lijn, voor het eerst sinds het begin van de oorlog. Baladi sprak begin maart een familielid, maar het gesprek duurde minder dan een minuut. "We zijn in orde", hoorde ze, maar veel meer dan dat ze nog leven en niet gewond zijn is ze niet te weten gekomen.
Nafissi vertelt hoe sommige mensen aan een apparaat van het bedrijf Starlink zijn gekomen, waarmee ze via satelliet kunnen bellen. "Maar dan moet je een betaling vanuit het buitenland regelen." Ze hoorde ook hoe mensen enorme bedragen, "tot 1.000 euro", neerleggen voor een VPN waarvan de werking niet eens is gegarandeerd.
Uit de weinige berichten die ze krijgen leiden de Nederlandse-Iraniërs af dat het gewone leven zo goed en zo kwaad mogelijk doorgaat in Iran. De afgelopen twee weken werd het Iraanse Nieuwjaar gevierd en waren scholen en bedrijven sowieso dicht. Sommige gezinnen trokken zelfs traditiegetrouw even de stad uit en de natuur in.
De schappen in supermarkten zijn nog wel gevuld, maar kleinere winkels houden de deuren dicht. Een kennis van Nozohour die lijdt aan borstkanker komt maar moeilijk aan medicatie.
Hun hoop voor de nabije toekomst laat zich moeilijk vatten. Kritiek op Trump betekent niet dat ze willen dat de VS zich zonder meer terugtrekt. Het worstcasescenario is voor velen juist een einde van de oorlog waarbij het regime nog steeds overeind staat. "Dan wordt het alleen maar erger", zegt Nafissi. "Dan volgt een afslachting en ontstaat binnen enkele jaren precies dezelfde situatie als nu."
Source: Nu.nl algemeen