Tadej Pogacar heeft voor de derde keer de Ronde van Vlaanderen gewonnen. De wereldkampioen uit Slovenië kwam alleen over de eindstreep in Oudenaarde, nadat hij zijn concurrenten een voor een van zich had afgeschud. Mathieu van der Poel werd tweede.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Als voor de derde keer de Oude Kwaremont opdoemt, is Van der Poel de laatste die nog weerstand probeert te bieden aan het sloopwerk van Pogacar. Maar als de Sloveen hem in de aanloop naar die kasseienklim al onder druk zet en zodra het omhoog loopt al direct een gaatje pakt, kraakt de Nederlander.
Helemaal zonder geloof in de eindzege is Van der Poel op dat moment nog niet. Als de beklimming afvlakt heeft hij het idee dichterbij te komen, vertelt hij na de finish. Maar dan ziet hij hoe de man op kop nog eens versnelt en weet hij dat hij de laatste kilometers naar Oudenaarde in zijn eentje zal moeten afleggen, met een steeds kleiner wordende renner in regenboogtrui voor hem uit.
‘Ik brak volledig en wist dat ik me naar de finish zou moeten worstelen’, zei Van der Poel. Hij berustte in dat lot. ‘Ik train zo hard als ik kan, maar als er een renner beter is, dan moet je zo eerlijk zijn om dat te onderkennen.’
Vroeg in de wedstrijd ontstond een kopgroep van dertien renners met daarin twee Nederlanders: Julius van den Berg van Picnic PostNL en Hartthijs de Vries van Unibet Rose Rockets. De vluchters kregen, geholpen door een passerende trein die het peloton ophield, een maximale voorsprong van ruim vijf minuten. Een deel van het peloton reed door terwijl de lichten van de spoorwegovergang rood flitsten, maar de jury sommeerde hen op de achterblijvers te wachten.
Met nog 102 kilometer te gaan, vond de eerste belangrijke schifting in de koers plaats op het moment dat UAE, de ploeg van Pogacar, het tempo opvoerde op de Molenberg. Een groep van zeventien mannen bleef over, met daarbij alle topfavorieten. Wout van Aert was net op tijd door zijn ploeggenoten naar de voorkant van het peloton gebracht, waardoor hij de slag niet miste.
Voor Van der Poel kwam die koerswending op de Molenberg als een verrassing, maar wel eentje van het aangename soort. Omdat alle favorieten op 100 kilometer direct bij elkaar los van het peloton scheurden, verdween de nervositeit uit de koers. ‘Het was een hele goede situatie.’
De kopgroep en de groep met Van der Poel en Pogacar smolt samen en zo werd het in de finale met bijna dertig man bij elkaar toch nog een beetje dringen. Bij de tweede passage van de Oude Kwaremont, op 57 kilometer van de eindstreep, zette Pogacar aan en kwam Van der Poel half in het gootje terecht. Een moment moest hij zelfs de voet uit zijn pedaal klikken en aan de grond zetten. Tot zijn vreugde kon hij na dit moment over de steile keienklim vlot weer aanhaken bij Pogacar. ‘Dat kostte wel wat kracht.’
Bovenaan was duidelijk dat de finale zou worden beslist tussen de grote vijf: in het wiel van Pogacar zaten alleen Van der Poel en Remco Evenepoel. Pogacar bepaalde het tempo en bovenaan de klim zaten alleen Van der Poel en Evenepoel nog in zijn wiel. Wout van Aert en Mads Pedersen volgden op enige achterstand.
Op de eerstvolgende klim, de Paterberg, moest Evenepoel zijn medevluchters laten gaan. De olympisch kampioen uit België bleef lang in de buurt van Pogacar en Van der Poel, maar wist niet meer aan te sluiten. En nadat ook de Nederlander er bij de derde passage af was gereden door Pogacar lag, met nog 20 kilometer te gaan, de uitslag vast.
Een voor een, alsof de finish niet bij een viaduct lag maar op een col, kwamen de mannen over de meet. Uitgeperst. Zelfs het gelaat van Pogacar vertoont tekenen van vermoeidheid. Die zijn even later met een washandje keurig weggepoets als hij zijn tegenstanders een pluim geeft. ‘Iedereen legde vandaag zijn kaarten op tafel en koerste met het hart. Dat heeft het hele niveau van de koers opgetild’, zei hij. ‘Dit was een hele zware.’
Met zijn derde zege is Pogacar mede-recordhouder in de Ronde van Vlaanderen. Acht mannen wonnen de Ronde – in Vlaanderen is de hoofdletter genoeg om aan te geven welke ronde het betreft – drie keer. Tom Boonen deed het en ook Van der Poel is een van hen. Van de vijf wielermonumenten, het kwintet belangrijkste klassiekers, won Pogacar alleen Parijs-Roubaix nog nooit. Hij heeft volgende week de kans om dat gat op zijn erelijst te vullen.
Van der Poel, die vorig jaar Pogacar op de wielerbaan in Roubaix nog voorbleef, weet hoe moeilijk het zal worden om opnieuw een zege van de Sloveen te voorkomen. ‘Hij is een fenomenale renner. En dat zal volgende week niet anders zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant