Het lijkt soms alsof deze foto’s altijd uit Tokio en Kyoto komen, maar dat is het resultaat van Japanse bloesem-pr.
is schrijver en kunstjournalist. Voor de Volkskrant schrijft ze over fotografie en beeldvorming.
Het is lente in Gilgit-Baltistan, Pakistan, en iedereen zal het weten. De allermooiste foto kwam van de week uit de vallei waar sinds kort de kersen- en abrikozenbomen in bloei staan tegen de achtergrond van ruige bergtoppen. Het is een wolk van een foto en ik zal precies uitleggen waarom dat volgens mij zo is: omdat-ie alles in zich draagt wat het fotograferen van bloesem zo bevredigend maakt.
Al die pietepeuterige blaadjes bij elkaar leveren fotografische nevel op, betoverende lichtroze vlekken in het beeld die ervoor zorgen dat je je ogen even opnieuw moet scherpstellen, zoals je kan hebben bij een muur met structuurverf erop, maar dan leuker.
De rubriek ‘Beeldvormers’ onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
En wat hier dan nog eens bij komt, zijn de al even verfijnde structuren van de besneeuwde rotsen op de achtergrond en de stenen muurtjes op de voorgrond. Wat is rots, wat is sneeuw, wat is bloesem? Die verwarring wordt versterkt doordat het beeld extra plat oogt, waardoor je er als kijker prettig in kunt verdwalen en dit tafereel mogelijk mooier is wanneer je er in Nederland vanachter je laptop naar kijkt, dan wanneer je daadwerkelijk in Gilgit-Baltistan bent. Maar misschien ga ik nu te ver.
Andere leuke bijvangst: de constatering dat niet alle bloesemfoto’s uit Japan komen. Altijd rond deze tijd van het jaar vliegen de bloesemfoto’s je om de oren en de meeste daarvan komen uit Tokio en Kyoto – althans, dat dénk je. Dat is het resultaat van jarenlange slimme Japanse bloesem-pr, die zich als zachtroze sneeuw over de wereld heeft verspreid.
Tijdens de sakura-periode worden er talloze bloesemfestivals georganiseerd die de vergankelijkheid van de schoonheid en het leven benadrukken, Japanners trouwen graag onder de bloeiende kersenbomen en ‘Kyoto in de lente’ staat op menige bucketlist. Terecht hoor, maar persoonlijk was ik al zover dat ik niet langer controleerde waar al die roze foto’s vandaan kwamen, het kon me niet eens meer schelen – een beetje vergelijkbaar met de duizend-en-een foto’s van bosbranden die je elke zomer voor je mik krijgt en waarvan je op het laatst denkt: Griekenland, Los Angeles, Zuid-Frankrijk, Portugal, het zal wel; de hele wereld staat in brand.
Maar dan dus leuker. En minder cynisch.
Het groeiende aantal oorlogen en het welig tierende fascisme niet meegerekend, zou je nu kunnen zeggen dat de hele wereld in bloei staat. Kijk maar naar de foto’s en lees de bijschriften. Er komt bloesemgeluk uit New York, waar mensen zich onder de bomen in Central Park verzamelen om te picknicken, en uit Beijing, waar tiktokkende tieners in hun mooiste kleren filmpjes maken.
Ik zag bloesemfoto’s uit Washington, uit Londen, en ja, zeker ook uit Japan, zoals die van een boompje uit de tuin van het Keizerlijke Paleis in Tokio, dat afgelopen week tijdelijk een perfecte roze pruik droeg. Onder de takken had zich een grote groep verzameld. Met een telefoon of camera in de hand stonden al die mensen eindeloos dezelfde soort foto’s te nemen, want dat is nu eenmaal wat je doet wanneer de bloesem komt. Weerloos ben je.
Maar veruit de mooiste foto kwam dus uit Gilgit-Baltistan, Pakistan. Agence France-Presse maakte een reportage met dit beeld erbij en interviewde toeristen. ‘Hoe hoog de inflatie in Pakistan ook is en hoe hard de benzineprijzen ook stijgen, nog steeds wil men het kersen- en abrikozenbloesemseizoen niet missen’, zegt Maria Akbar, 29 jaar.
En Hatib, 27 jaar, zegt: ‘Er is overal oorlog, er is een brandstofcrisis, alles is duur en iedereen is depressief. Daarom moet je naar buiten, dingen ontdekken en je geest tot rust brengen.’
Ga, de bloesem achterna. En maak voor de tigste keer die foto.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant