Overal in het huis van bladenmaker Iebele van der Meulen liggen nette stapels koffietafelboeken. Nu nog de rust vinden om ze in te kijken.
Iebele van der Meulen: "Het was altijd al mijn droom om een boekenkast te hebben waar je doorheen kunt lopen."
Iebele van der Meulen (57) zou eigenlijk elke avond een koffietafelboek uit z’n verzameling willen pakken en rustig willen doorbladeren. „Maar dat doe ik nooit meer.” Zonde, want hij moet er wel zes- of zevenhonderd hebben: boeken over fotografie, mode, interieur en architectuur. Mensen die koffietafelboeken lezen, zijn mensen die „de rust en tijd nemen zich in iets te verdiepen”, zegt Van der Meulen. „Als ik nu een foto van Robert Mapplethorpe nodig heb, haal ik die van internet.” Van der Meulen is creatief directeur en bladenmaker, onder meer van L’Homo, een lhbtiq-spin-off van tijdschrift Linda, die eind deze maand na zeven jaar weer uitkomt. Waarom hij de boeken dan toch blijft kopen? „Hebberigheid.”
Ze liggen in nette stapels op de tafels en stoelen, op de grond, en in de meterslange boekenkast die het appartement aan de Amsterdamse Keizersgracht, waar Van der Meulen met zijn twee mannen woont, in tweeën deelt. „Het was altijd mijn droom om een boekenkast te hebben waar je doorheen kunt lopen”, zegt hij terwijl hij ervoor staat. „Nu kan dat, op twee plekken.” Eén doorgang leidt naar de eetkamer, waar op de eettafel ook stapels boeken liggen. Die haalt hij er alleen af als hij eters heeft.
Al tijdens zijn opleiding aan de modeacademie in Amsterdam, en daarna als stylist bij tijdschriften en warenhuizen, kocht Van der Meulen koffietafelboeken ter inspiratie. Zoals Allure, over Diana Vreeland, van 1963 tot 1971 hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue. „Een groot, rood boek dat ik gebruikte voor een shoot die ik stylede voor Elegance.”
Regelmatig vraagt iemand welk boek zijn favoriet is. Dat vindt hij dan een hele leuke vraag omdat hij dan weer wordt gedwongen met z’n boeken bezig te zijn. „Dan pak ik vaak Rebel Youth van Karlheinz Weinberger. Dat is een grote inspiratie geweest voor modeseries. Te gek hoe hij een tijdsbeeld neerzet.” Weinberger fotografeerde jeugdculturen in de jaren zestig en zeventig, en mannelijk naakt.
Er staat veel mannelijk naakt in de boekenkast. Hij wijst boeken aan van Erwin Olaf en Ren Hang, een hele plank is voor Bruce Weber. „Tijdens mijn stage bij MAN in 1991 kreeg ik een Weber cadeau. Ik heb daar wel duizend keer in gekeken. Hoe hij die mannen fotografeerde… alsof je erbij bent. Maar Weber is nu natuurlijk not done.” De fotograaf is door mannelijke modellen beschuldigd van aanranding.
Van der Meulen heeft een plank voor Nederlandse fotografie, één voor Nest, „mijn meest favoriete interieurmagazine ooit”, op één plank staan om en om zwarte en witte boeken. Zijn nieuwste aanwinst is het fotoboek Almost Human van Wendelien Daan. Hij kocht tijdens de crowfunding ervan meteen vijf exemplaren, „heb ik meteen vier cadeautjes”. Zijn duurste is waarschijnlijk het vuistdikke overzichtswerk van modemerk Loewe. Hij legt de bijbehorende witte doos op tafel – „dit is al geweldig natuurlijk” – en tilt het bijna 600 pagina’s dikke boek eruit. „Te gek, dat je zo’n kolossaal boek maakt met een zachte kaft.” Ontworpen door Luis Venegas, een Spanjaard die ook genderbending stijlmagazine Candy, culttijdschrift Fanzine137 en EY!, met veel knappe jonge mannen erin, maakt. „Van hem koop ik altijd alles.” Romans kan Van der Meulen overigens ook niet laten liggen. „Maar als ik die uit heb, geef ik ze door. Ik ambieer geen kast met leesboeken.”