Hoewel ze in een verpleeghuis woont, gaat mijn vrouw nog steeds één dag per week naar de dagopvang, elders in de stad. Dit als een welkome onderbreking van het naar eentonigheid neigende leven in het verpleeghuis. Op die dagopvang wordt ze in een kleine groep lotgenoten goed beziggehouden met zang, dans, spelletjes, wandelen en lunchen.
Bij de paaslunch mochten ook familieleden als ik aanschuiven. Toen ik binnenkwam zat mijn vrouw samen met de andere deelnemers aandachtig te luisteren naar de liedjes die de begeleidster op de piano speelde. Ik tikte haar op de rug, ze keek even sprakeloos opzij. Wie was dat ook weer? Mijn voornaam noemt ze niet meer, maar het herkennen gaat nog goed, ook al heeft het in zulke situaties even tijd nodig. Ook nu brak een brede glimlach door: ik was welkom.
Ik kreeg een boekje met liedteksten en even later zat ik uit volle borst nummers als Imagine en Let It Be mee te zingen. Onsterfelijke popsongs. Wie nog twijfelt aan de genialiteit van Lennon en McCartney – zing hun songs, liefst samen met anderen. Je huid tintelt van de melodie, je gemoed zucht van de teksten.
When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me/ Speaking words of wisdom, let it be / And in my hours of darkness she is standing right in front of me / Speaking words of wisdom, let it be. Refrein!
In Mother Mary geloof ik al heel lang niet meer, maar het schijnt dan ook dat Paul McCartney het over zijn eigen moeder had.
Daarna was het tijd voor de lunch, bereid door tal van medewerkers en vrijwilligers die ook „in times of trouble” nergens te beroerd voor zijn. We spraken intussen over alles en niets, we deden een spelletje, mijn vrouw gooide een kop thee over mijn broek, af en toe moest iemand onder begeleiding naar het toilet, want incontinentie blijft in deze kringen een ongewenste gast die niet van oponthoud wil weten.
Er was één naam die de hele middag niet viel: Donald Trump. Die hoorde niet bij dit wereldje van onschuld en goede wil. Helaas moest ik door mijn beroepsdeformatie wél aan hem denken, want hij zou ’s nachts om 3 uur Nederlandse tijd een belangrijke toespraak houden, misschien beslissend voor oorlog of vrede. Moest ik er de wekker voor zetten?
„Vond je het leuk”, vroeg ik mijn vrouw toen we terugliepen naar haar verpleeghuis. Ze knikte blij. Het was een vraag die ik niet te lang mocht uitstellen, want straks zou ze zich niet meer herinneren wat ze enkele uren eerder had meegemaakt. Soms is ze me al vergeten als ik me even terugtrek op haar kamer.
Thuis neem ik een kloek besluit: niet opblijven voor Trump. Wat kon je nog van hem verwachten? Hooguit nieuwe leugens en de bekende dreigtaal van een maffialeider.
Het werd: „We are going to hit them extremely hard. Over the next two to three weeks we’re going to bring them back to the Stone Ages, where they belong.”
Ik had niets gemist.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden