Mijn Ouders Voor deze rubriek sturen lezers een foto van hun ouders in. Deze keer stuurde Luuk de Weert (1959) een foto van zijn moeder Wiggerina Kimstra (1936-2024) en vader Frank de Weert (1934-2007).
„Ik vond deze foto uit 1957 na het overlijden van mijn moeder. Hij is genomen in Dordrecht aan de Korte Engelenburgerkade. Ze zijn net getrouwd en hebben de kweekschool afgerond waar ze elkaar leerden kennen. Ze woonden in bij mijn oma van moederskant aan de Hooikade, niet ver van die poort, langs de Oude Maas.
Zij waren fel antimilitaristisch na de gruwelen van de oorlog in hun kindertijd. Mijn vader kreeg als vervangende dienstplicht de mogelijkheid die te vervullen als onderwijzer in een ‘noodgebied’; een tweemansschool in Callantsoog waar hij les gaf aan klas 1, 2 en 3 (15 leerlingen!). Zij kregen een gemeentewoning toegewezen met een enorme moestuin, om deels zelfvoorzienend te zijn. Winkels waren er nauwelijks. In zijn takenpakket zat ook het penningmeesterschap van de reddingsmaatschappij. Mijn broer Rolf (1961) en ik zijn daar geboren aan de Zeeweg, vijfhonderd meter van de zee.
Mijn moeder was ziekelijk en had een zwaar ziekbed door zwangerschapsvergiftiging tijdens het dragen van mijn broer. Mijn oma kwam inwonen om het huishouden draaiende te houden. Vanaf mijn tweede jaar wist ik niet beter dan dat ons gezin uit drie volwassenen en mijn broer bestond. Vriendjes vroegen of ik twee moeders had maar zo voelde dat niet. Ik had een oma en een moeder.
Begin jaren 60 verhuisden we naar Utrecht, waar mijn vader wiskundedocent werd op de ivo-mavo aan de Notebomenlaan. Daar werkte hij tot aan zijn vervroegde pensioen in 1994. Mijn moeder had ondertussen haar mo-akte Nederlands gehaald en werkte als docent op het roc (toerisme) terwijl mijn vader zonder mopperen het huishouden overnam.
Eind jaren 90 verhuisden zij naar Haarlem om dichter bij mijn broer en zijn jonge kinderen te wonen. Daar overleed mijn vader. Een groot verdriet was het overlijden van mijn broer in 2020, hem werd euthanasie verleend wegens ondraaglijk lijden ten gevolge van parkinson. Het bezorgde mijn moeder letterlijk een gebroken hart (takotsubo-cardiomyopathie). Zij overleed vier jaar later in Utrecht.
Ik ben nu de laatst overgeblevene van dat warme onderwijzersgezin. Ik kijk met vreugde naar die twee jonge mensen in 1957, zo veraf en zo dichtbij.”