Autotest Mercedesrijders kunnen slecht zonder grille – een statussymbool. Dus bij de nieuwe GLC is de grille terug, ziet Bas van Putten, met nachtverlichting.
Voor een middenklasse suv is de GLC nogal fors uitgevallen met een lengte van 4,85 meter en een breedte van 1,91.
De grille was altijd meer dan het rooster dat koele lucht liet binnenstromen om de heetgebakerde verbrandingsmotor van je auto niet te warm te laten worden. Het was een statussymbool. Daarom was hij bij Mercedes hoog en indrukwekkend, weer en wind met mannelijke onverzettelijkheid trotserend.
Dus was de grille een acuut psychologisch probleem toen hij in het elektrotijdperk minder noodzakelijk werd. Hoe moest de Mercedes-rijder zijn ego terugvinden zonder zijn massief verchroomde grafzerk op de neus, met het stervormige merklogo als een windvaan op een torenspits? Es ist erreicht, wist hij met uitzicht op dat prestigieuze ornament voorop de motorkap. Tot ergernis van zijn minder geprivilegieerde Umwelt, maar dat was voor foute bovenklasse juist de kick. Een Mercedes stigmatiseerde je en daar kon je schik in hebben als je schijt had aan de medemens die jou je machtige bezit niet gunde.
Niet meteen ‘nouveau riche’ tetteren. Juist mensen zonder geld kochten zo’n auto, die wilden die sensatie ook. Nergens reden zoveel tiendehands Mercedessen rond als in straatarm post-communistisch Albanië. Daar was de grille de pleister op de wond van een verwoest geluk.
Denkend aan de Mercedes-grille denk ik aan Gorden Wagener, tot vorig jaar designchef bij Mercedes. Een Duitsere Duitser heb ik nooit ontmoet. We spraken over de grille. Die bracht hem op de denker Kant. Hij had hem echt gelezen en zijn oog was blijven haken aan de categorie van het verhevene. Daar stond, vond hij, wat een Mercedes moest zijn. Erhaben stond voor indrukwekkend zonder agressie uit te lokken. Ik had kunnen tegenwerpen dat Mercedes-rijders als Idi Amin Dada en Kim Jong-Il wat deukjes hadden geslagen in die waardigheid. Maar ik wist dat Wagener gelijk had. En toen juist hij met de voorlaatste generatie stekker-Mercedessen de grille ten grave droeg, vroeg ik me af hoe lang dat goed kon gaan.
Bij die auto’s, de EQ-modellen, werd hij vervangen door een gewelfd zwart vlak met een rasterwerk van decoratieve Mercedes-sterren. Het leek op de kop van een scheerapparaat. Vermoedelijk werden de EQ-modellen mede daarom geen succes. Ze waren de Mercedes-mens te weinig imposant, misschien te woke. De scheerkop, sorry voor de toxische diagnostiek, was geen symbolische erectie meer.
Nu hebben de nieuwste elektrische Mercedessen dus weer wat ze het minst nodig hebben, een dijk van een grille. Hij is dicht, dus hij zit er vooral voor de sier. Bij de Mercedes GLC, een middelgrote suv, prijkt hij als puist-achtige armatuur op de neus, door Mercedes geëvangeliseerd tot ‘illuminated high-tech masterpiece’, ‘exuding prestige and self-confidence’. Hij is ’s nachts verlicht, wat had je dan gedacht. Het verhevene van vroeger is de bling van nu.
De GLC hoeft zich niet te excuseren. Hij is elektrisch voor de nieuwe, inclusieve mens. Die gunt zichzelf het beste zonder de wereld te belasten met zijn uitlaatgassen. De grille is als het voormalige begin van dat vervuilersdrama eindelijk smetvrij. Dit moet een van Wageners laatste daden zijn geweest. Het is van een bijbelse tragiek dat zijn zwanenzang herstelt wat hem wellicht zijn baan kostte, zijn verraad aan Kant met de scheerkop. Je kunt de GLC met Vegan Package bestellen, een door The Vegan Society gecertificeerd diervrij interieur. Verhevener, maar dan in politiek-correcte zin, was een Mercedes zelden.
Je hoeft er ook nooit meer uit. De cockpit biedt genoeg vermaak voor de rest van je leven. Met het optionele Hyperscreen wordt hij één grote infotainmentbioscoop met visueel vertier in hoge resolutie voor chauffeur én bijrijder, want iedereen telt mee. Maar de GLC kan ook weer wat traditionele Mercedessen konden. Hij mag een aanhanger tot 2.400 kilo trekken. Er kan een paard achter. Mooi, want dat heeft de Mercedes-rijder. BMW-rijders hebben geen paard. Dat haalt de vaart er maar uit.
Speelsheid is niet Mercedes’ sterkste kant, maar die knoppen voor de elektrische ramen lijken wel walvisstaarten.
Stuurbediening op dubbele dwarsspaken. Even wennen, maar de tuimelschakelaars op de bovenste spaken zijn handig.
De bedieningselelementen voor de elektrisch verstelbare stoelverstelling zijn bij Mercedes al heel lang stoelvormig, handig voor het overzicht.
•Achter weer Mercedes-logo’s in een led-cirkel, opdat niemand ontgaat welk merk dit is.
Daarom heeft Mercedes-Benz de GLC met meer pk’s gezegend dan BMW de concurrent, de iX3. Die heeft er 469, deze 489. De GLC accelereert, minder erhaben maar wel leuk, zo snel naar honderd als voorheen een Porsche 911 Turbo. Niet doen, want dan schiet je je besparingsdoel voorbij, terwijl je met een voorzichtige rijstijl ruim 600 kilometer op één lading rijdt. Dit apparaat kan echt wat, paardenmensen. Hij is praktisch en groot met laadruim voor en achter, snellaadt tot 330 kW en stuurt als een sportwagen. Meesterwerk. Kom, paard, we gaan op reis. Dank voor alles, Gorden.
Motor elektromotor (2)
Vermogen 489 pk
Koppel 800Nm
Aandrijving voor en achter
Transmissie automaat
Topsnelheid 210 km/u
Acceleratie 0-100 4,3 seconden
Verbruik gemiddeld 15,8 kWh/ 100 km (fabrieksopgave)
CO2-uitstoot 0 g/km
Energielabel A
Basisprijs € 72.640
Prijs testauto € 79.900