is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Over het leven van Enno Velthuys is weinig bekend, maar wat we van hem weten, stemt verdrietig. De zoon van illustrator Max Velthuijs (Enno schreef zijn achternaam net even anders) groeide op in de jaren vijftig, ging in de muziek maar ook aan de psychedelische drugs.
Die brachten hem naar een wereld waarvan hij niet meer kon terugkeren: hij kreeg ernstige mentale problemen en trok zich terug in een kamertje in het huis van zijn moeder, waar hij alleen muziek opnam, op een taperecorder. Velthuys overleed naar verluidt in 2009.
De cassettes, in de jaren tachtig uitgegeven door de Nederlandse componist en producer Hessel Veldman, gingen rond in een klein liefhebberscircuit en gelden tegenwoordig als kostbare verzamelobjecten. Een greep uit de wonderlijke muziek van Velthuys is nu uitgebracht op een compilatie, die zijn werk breder toegankelijk maakt. Gelukkig, want de muziek is beeldschoon en knijpt je keel soms dicht.
In heldere en smetteloze opnamen horen we Velthuys trage, emotionele akkoorden en melodieën spelen op een keyboard of een gitaar, kennelijk om een gevoel over te brengen dat hij alleen in muziek kon vatten. Soms komt een zacht tikkend ritme van een drumcomputer opzetten (Morning Walk) of een monotoon gonzend synthesizergeluid (Highlands), dat de stukken in een nog aangrijpender decor plaatst.
Je ontwaart soundtracks van synthesizerpioniers als Vangelis en Tangerine Dream, en zelfs de dromerige miniaturen van Boards of Canada. In het in eenzaamheid verdrinkende Eternity herken je de vroege ambient van Brian Eno en Harold Budd, van bijvoorbeeld hun meesterwerk The Pearl. Onpeilbaar melancholiek en ontroerend.
Enno Velthuys
Music From the Other Side of the Fence
Elektronisch
★★★★☆
Stroom
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant