Italië plaatst zich voor de derde keer op rij niet voor het Wereld Kampioenschap voetbal, deze zomer in de Verenigde Staten, Canada en Mexico. Het verlies tegen voetbaldwerg Bosnië en Herzegovina lijkt groot nieuws, maar dat is het natuurlijk niet, het leidt slechts af van de werkelijkheid. Ondertussen is Italië verbijsterd over de eigen onkunde. Ik genoot van de pathetische taal waarmee de Italianen hun nederlaag verwerken. De Corriere della Sera schreef: ‘Vanuit het grijze Bosnië lijkt alles ver weg: zowel het verleden als de toekomst.’
Het was een zin die me onderuit trok en die ik op heel veel momenten had kunnen plakken, maar ik kwam er gewoon niet op. Ik voelde het na het overlijden van mijn moeder, toen ze lag opgebaard in Velp. Ze leek in niets meer op de verwarde vrouw van een paar dagen eerder, ze leek wel van plastic. Ik heb destijds van alles geschreven, maar niet: ‘Vanuit het grijze Velp lijkt alles ver weg, zowel het verleden als de toekomst.’
De Corriere della Sera drukte ons middels een verslag van een voetbalwedstrijd met de neus op de feiten. Doet het ertoe dat er eerder een mens op de maan was, of dat we die planeet straks gaan gebruiken voor allerhande industrie waarvoor we de aarde niet willen vervuilen?
Nee.
Er is nu een raket met mensen onderweg, laten we hopen dat die aankomt.
Ook de politiek kan leren van het bloemrijke Italiaanse taalgebruik na afloop van de wedstrijd Bosnië en Herzegovina – Italië. Op het moment van schrijven las ik dat Trump op het punt staat om de Verenigde Staten terug te trekken uit de NAVO. Hij voelt een gebrek aan steun van de Europese bondgenoten en Canada in zijn oorlog tegen Iran.
Laat Italië het voortouw nemen in een gepaste reactie. Daar weten ze allang dat eeuwige dankbaarheid en eeuwige liefde niet bestaan. Wat er gisteren gebeurd is doet er net zo weinig toe als de prachtige toekomstperspectieven die ons worden geschetst. Er is maar één moment en dat moment is nu. Op dit moment hebben we helemaal niets aan onze vriendschap met de Verenigde Staten. We hebben alleen Mark Rutte, de elastische intermediair tussen ons en het grote ongewisse. In dit grijze voorjaar lijkt alles ver weg, zowel het verleden als de toekomst.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden