Rechtszaak In twee weken tijd schoot Sendric S. in Rotterdam-IJsselmonde drie willekeurige voorbijgangers op straat neer. Hij verklaart te zijn geïnstrueerd door stemmen in zijn hoofd. Het geldbedrag dat diezelfde stemmen hem beloofden, heeft hij nooit gekregen. „U bent opgelicht.”
Politie in de Rotterdamse wijk IJsselmonde, waar een 81-jarige man is neergeschoten. In een perk aan de Bommelerwaard werd de zwaargewonde man gevonden.
Zodra de voorbijganger op de Reyerdijk in Rotterdam-IJsselmonde is gepasseerd, draait Sendric S. (25) zich om. Enkele minuten eerder is hij met een vuurwapen op zak vanaf het huis van zijn vader de straat op gegaan. Hij wacht een paar seconden, richt op het hoofd van de man en haalt de trekker over.
Het slachtoffer, 63 jaar, wordt in de nek getroffen en valt neer. Hij overlijdt ter plekke.
„Goed zo, het is gelukt”, hoort S. van de stem in zijn hoofd, zegt hij woensdag in de rechtbank. „En nu de volgende.”
De volgende twee moorden pleegt hij in de weken rond de jaarwisseling. Op 28 december 2024 wordt op een fietspad langs de A16 een man (58) met een schotwond aangetroffen. Het dna op de kogelhulzen komt overeen met de eerdere moord. Als op 2 januari wéér een man (81) op straat wordt neergeschoten, gaan bij de politie alle alarmbellen af.
Een zeldzaam grote klopjacht volgt. De politie roept inwoners op niet alleen de straat op te gaan en donkere plekken te vermijden. Een ongekende maatregel die de politie ook na het tweede incident al in overweging nam, maar daar toen mee wachtte om onrust te voorkomen.
En hoewel op elke straathoek in de wijk politie aanwezig is, haalt S. diezelfde dag nog gewoon zijn boodschappen bij een supermarkt. Daar wordt hij gecontroleerd door agenten omdat hij voldeed aan het – later onnauwkeurig gebleken – signalement. Maar de naam van S. had de politie toen nog niet – en dus gaat hij vrijuit.
Die avond, na een anonieme tip bij het Team Criminele Inlichtingen, valt een arrestatieteam van de Dienst Speciale Interventies de woning waar S. verblijft binnen.
Op zitting, waar S. zich moest verantwoorden voor drievoudige moord, verklaart de schutter te zijn geïnstrueerd door stemmen in zijn hoofd. Die hoort hij naar eigen zeggen al sinds de basisschool. Meestal zijn de opdrachten van onschuldige aard. Maar dan geeft de stem hem de instructie een wapen te kopen.
Bij een restaurant van fastfoodketen KFC wordt hij de dag voordat hij zijn eerste slachtoffer maakt, opgewacht door een Amsterdammer – later blijkt deze man ook de tipgever te zijn. Die overhandigt hem een wapen.
Op vragen van de rechter over wat daarna volgde, geeft S. ogenschijnlijk onbewogen antwoord. Hij vindt het lastig om te spreken, zegt zijn advocaat, en zegt dan ook niet meer dan strikt noodzakelijk. Waarom, vroeg de voorzitter van de rechtbank zich af, nam S. op 21 december een vuurwapen mee naar buiten?
„Ik hoorde stemmen.”
Wat zeiden de stemmen?
„Dat ik het moest gaan doen voor geld.”
Wat gaan doen?
„Schieten.”
Waarop?
„Een persoon.”
Wat zeiden die stemmen precies?
„Dat weet ik niet meer. Het is lang geleden.”
Na de derde moord zou S. een geldbedrag krijgen. Van wie of hóé, dat vertelde de stem er niet bij. Maar het geld kwam er niet. Van de stem heeft hij sinds zijn aanhouding ook niks meer gehoord. „U bent opgelicht”, constateert de rechter. S. weet het zelf ook: de stem was niet echt. Maar, zegt hij, op dat moment léék dat wel zo.
Vanaf een overvolle publieke tribune – vanwege de grote belangstelling was de zaak bij wijze van uitzondering ook te volgen via een livestream – hoorden nabestaanden de feiten aan. Maar de gehoopte antwoorden kregen ze nauwelijks. S. koos zijn slachtoffers willekeurig, zegt hij, al waren ze bij voorkeur man en op leeftijd.
De vrouw van het derde slachtoffer, met wie ze 65 jaar samen was, zegt dat ze nog steeds voor zich ziet hoe plotseling agenten voor de deur stonden, om haar vervolgens mee te nemen naar het ziekenhuis. Daar vertelden de artsen dat haar man was neergeschoten. De kogel zat vast in zijn achterhoofd en kon niet worden verwijderd.
„Het spijt me mevrouw”, zegt S., die de nabestaande op haar verzoek in de ogen aankijkt.
De verdachte werd onderzocht in het Pieter Baan Centrum, de gedragskundige observatiekliniek van justitie. Na gesprekken met S. en familie concludeerden de psycholoog en psychiater dat er sprake is van schizofrenie.
De stoornis was er volgens de deskundigen altijd al, maar kwam enkele jaren geleden tot uiting. Hij begon terug te praten tegen de stemmen en kreeg soms ruzie met ze. Tot drie keer toe stopte hij met een mbo-opleiding en belandde hij in de schulden. Hij ging cannabis gebruiken, tot soms drie joints per dag, wat psychoses kan aanwakkeren.
De politie bracht S. na zijn aanhouding ook in verband met een onopgeloste steekpartij van voor de zomer van 2024. In het centrum van Rotterdam was een dakloze man met ernstige steekwonden op straat aangetroffen.
Even daardoor, is de lezing van S., had het slachtoffer geprobeerd zijn shag af te pakken. Waarop de stemmen in zijn hoofd zeiden: „Laat niet over je heen lopen.” De man verkeerde in levensgevaar, maar heeft het incident overleefd.
De deskundigen adviseren de rechtbank de gepleegde delicten hem in „ten minste sterk verminderde” mate toe te rekenen. Volledige ontoerekeningsvatbaarheid „kan niet worden onderbouwd”, maar ook niet worden uitgesloten. Risico op herhaling achten de deskundigen, op zowel korte als lange termijn, hoog.
De rechtszaak wordt op Goede Vrijdag vervolgd. Dan komt het Openbaar Ministerie met een strafeis en houdt de advocaat van S. zijn pleidooi.