is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Verraad wordt opgediend in vele vormen, bleek dinsdagavond maar weer. Eva Jinek had Gidi Markuszower uitgenodigd in haar talkshow, om het jongste troetelkind van rechts Nederland stevig aan de tand te voelen over de afgelopen maanden. Zijn vertrek bij de PVV had tenslotte alle kenmerken van een klassiek koningsdrama, zeker toen afvallige Markuszower onthullende appjes over Geert Wilders deelde met de Volkskrant.
Even leek er wat voorzichtig berouw bij Markuszower, vooral toen hij toegaf dat hij het persoonlijke contact met Wilders soms miste (‘Hij kan ook heel lief zijn’). Maar ja, ‘soms moet je een beetje bruut zijn, en kiezers willen niet dat politici alleen maar lief zijn’.
De belangrijkste vraag bleef wat we verder wijzer werden van dit gesprekje. Jinek was prima scherp, Markuszower te gladjes defensief om door het ijs te zakken. Wat je dan krijgt? Boze drommen mensen aan beide kanten: de ene kant boos dat iemand als Markuszower überhaupt zendtijd krijgt, de andere kant boos dat hij, in hun ogen, door Jinek harder wordt aangepakt dan andere politici.
Nu ja, zo’n loopgravengesprekje levert in ieder geval altijd de schijn op van spannende tv, zullen we maar zeggen. En we weten nu wel mooi dat Markuszower het heus niet helemaal letterlijk meende toen hij collega-Kamerleden voor tribunalen wilde slepen.
Ik besloot me maar toe te leggen op een ander soort verraad, het soort verraad dat gepaard gaat met héél veel emotie, in RTL-hit De verraders. Ik liep wat achter met dit seizoen, maar eigenlijk was het veel leuker om in te stappen zonder context.
Begin op een willekeurig moment met kijken, en je ziet mensen in mantels door een kasteel wandelen, je ziet beelden van een kerkhof, je ziet ernstige BN’ers aan een ronde tafel en je ziet lolbroek Tijl Beckand als een bloedserieuze clown die zijn schmink lijkt te zijn vergeten.
Leuk, dacht ik eerst nog: een groep (semi-)BN’ers speelt een uit de hand gelopen potje Weerwolven. Maar niets blijkt minder waar: De verraders is psychologische horror van het zuiverste soort.
Iets anders kon ik er namelijk niet van maken, toen verrader en zanger Robert van Hemert (bekend van de hit Zoet, zout, zuur) in tranen uitbarstte omdat hij rapper Emms moest ‘vermoorden’, samen met medeverrader Géza Weisz. Een Markuszowertje was er niets bij!
Maar Van Hemert was ‘kapotgegaan’ en ‘kon niet meer’. Eerder had Roelof Hemmen, een verrader die voortijdig door de mand viel, naar eigen zeggen ‘psychologische hulp’ nodig, nadat hij het programma moest verlaten.
En dat alles om de RTL 4-kijker drie keer per week (!!) tevreden te stellen. Is De verraders dan toch eindelijk het programma dat de BN’ers gaat breken? Of moeten zij simpelweg soms ook een beetje bruut zijn om iets te bereiken? Op naar Pasen!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant