is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
Dagenlang hield de gestrande bultrug ‘Timmy’ de media in de greep. Hulpverleners mogen zich weleens afvragen of elke patiënt gebaat is bij oplappen.
En? Ook zo genoten van de soap ‘Timmy’? Voor wie het gemist heeft: ‘Timmy’ is de troetelnaam voor de arme bultrug die al weken voor de Duitse kust dobbert, maar keer op keer strandt op zandbanken.
De dagelijkse nieuwskoppen lezen als een mediasoap. 24 maart: ‘Reddingswerkers schieten bultrug in doodsnood te hulp voor Duitse kust’ (RTL Nieuws). Later: ‘Na bijna vijf dagen: gestrande bultrug bij Noord-Duitse kust gered’. Volgende dag: ‘Walvis die voor Duitse kust gestrand en bevrijd was, is opnieuw gestrand’.
Maandag: ‘Verzwakte bultrug voor derde keer vast in ondiep water voor Duitse Oostzeekust’. De NOS: ‘Experts houden gestrande walvis continu in de gaten: “We hopen het beste”.’
Dinsdag: ‘Gestrande bultrug voor Duitse kust naar open zee gezwommen’. ’s Avonds: ‘Bultrug bij Duitse kust toch weer gestrand’.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Timmy de bultrug kreeg zijn naam door de plek waar zijn leven stokte: bij de badplaats Timmendorf. Sinds begin deze eeuw tonen bultruggen (lengte tot 18 meter, gewicht tot 30 duizend kilo) zich steeds vaker in onze contreien.
Het is de winst van de stop op de commerciële walvisvaart (1986). De tol is dat sommige dieren tijdens hun trek tussen noord en zuid de afslag van de Noordzee kiezen, in plaats van het veel ruimere (en diepere) sop ten westen van Groot-Brittanië. Is het voedsel dat hen drijft? Klimaatverandering? Scheepvaart? Verstoren windmolens hun kompas? We weten het niet.
We weten alleen dat sommige dieren op drift raken en verzwakken. Gedoemd te sterven, volgens de harde wetten van de jungle en selectie. Moeilijk te accepteren, bleek uit de – op zichzelf begrijpelijke – reddingspogingen voor Timmy.
Het herinnert aan die andere soapheld: Brillie. De brileidereend uit Siberië of Alaska die begin vorig jaar voor de kust van Texel belandde. Daar trok de zeldzaamheid duizenden vogelkijkers. Blij met een bijna dode mus: het dier verzwakte (vermoedelijk was hij niet voor niets gestrand), werd voor vele duizenden euro’s opgelapt in twee opvangcentra en bezweek maanden later.
Het is hard in weke mensenogen, maar de natuur had nooit bedoeld dat dit zwakke dier werd opgelapt. Nu werd een doodsstrijd maandenlang opgerekt, en verloren. Opvangcentra zijn broodnodig waar dieren lijden door menselijk toedoen, maar hulpverleners mogen zich weleens fundamenteel afvragen of élke patiënt gebaat is bij hulp.
Afgelopen woensdag verrees een nieuwe mijlpaal in de driehoeksverhouding tussen mens, dier en natuur. Brillie kreeg een monument op Texel. Een kunstwerk bij een bankje en een verankerde telescoop, als herinnering aan het ‘iconische’ dier.
Eerlijk: ik tuinde er ook in. Ik had de datum over het hoofd gezien. Goeie 1-aprilgrap van het lokale Vogelinformatiecentrum. Zo goed dat-ie waar had kunnen zijn. Dat is ook een beetje om te huilen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant