Drama Echtscheidingsdrama ‘A Family’ markeert na zeven jaar de terugkeer van Carice van Houten naar de Nederlandse film. We zien de gebeurtenissen door de ogen van haar kinderen. „Ik voel me schuldig als ik het bij de een leuker heb dan bij de ander.”
Finn Vogels en Carice van Houten als zoon en moeder in 'A Family'.
A Family. Regie: Mees Peijnenburg. Met: Finn Vogels, Celeste Holsheimer, Carice van Houten, Pieter Embrechts.
Lengte: 89 minuten.
Te zien in de bioscoop.
Na de wereldpremière van de (Nederlandstalige) film A Family van Mees Peijnenburg tijdens het filmfestival van Berlijn hoorde ik twee mensen in het toilet discussiëren over de vraag of ze meer sympathie hadden voor de moeder of de vaderfiguur in dit echtscheidingsdrama. De een zag in de vader een man met woedeproblemen. De ander in de moeder een manipulerende vrouw. Waarschijnlijk hadden ze allebei gelijk. Niet dat de tweede speelfilm van Mees Peijnenburg de toeschouwer vraagt om partij te kiezen en te speculeren. Integendeel. Maar het gebeurt toch, want het is waarschijnlijk een begrijpelijke neiging om te willen weten hoe het zit tussen deze twee mensen. En waarom ze niet meer naar de ander kunnen luisteren. En waarom dat er zelfs toe leidt dat hun kinderen uit elkaar lijken te drijven.
De rol van moeder Maria markeert de terugkeer van actrice Carice van Houten naar de Nederlandse bioscopen. In de tussentijd was ze te zien in tv-series Game of Thrones en Malice. Maar zeven jaar na Halina Reijns tbs-thriller Instinct weet ze van het filmdoek weer een spiegel te maken voor de binnenwereld van haar personage. Nergens valt ze in de anekdotiek – en wat betreft die babbelende bezoekers: is een moeder die zegt dat ze het fijn zou vinden als haar kinderen bij haar blijven wonen manipulatief? Knap, hoe Van Houten de nuances van dat soort schematische karakteriseringen onderzoekt.
A Family is namelijk bewust gestript van backstory’s en verklaringen. De gebeurtenissen worden verteld vanuit de ogen van de kinderen vanaf het moment dat de kinderrechter ze vraagt waar ze het liefste willen wonen. Brugklasser Eli vat het zo samen: „Ik voel me schuldig als ik het bij de een leuker heb dan bij de ander. En wanneer ik bij mama ben mis ik papa, en wanneer ik bij papa ben mis ik mama.”
Scenariotechnisch is de film bijna een experiment. Eerst volgt hij het perspectief van Nina, die nog het meest een gewone tiener is. Geen aandacht hebben voor je kleine broertje, ruzie maken met je opvoeders, verliefd worden en dan denken dat je dezelfde fouten zult maken als je ouders, dat hoort er dan allemaal gewoon bij. Voor Eli is het ingewikkelder. Je ziet hem voor je ogen imploderen. Hij is nog zo jong en kwetsbaar als een uit het nest gevallen vogeltje dat het gevoel heeft dat de zwaartekracht zijn schuld is.
Net als in zijn eerste film Paradise Drifters is Peijnenburg een impressionist pur sang. De film toont wat de kinderen ervaren, in een bijna overbelichte wereld, ongrijpbaar als een herinnering. Als de meeste films romans zijn, dan is dit een kort verhaal met veel witregels.