Marjolein Keijzer wordt op 2 april 25. Aan haar turbulente middelbareschoolperiode hield ze wel wat onzekerheden over, maar dat wordt minder. ‘Ik vind het vet van mezelf dat ik het heb aangedurfd om een halfjaar in een Baltisch land te gaan wonen.’
schrijft voor de Volkskrant over theater en populaire cultuur
Wat een uitzicht!
‘Ja, ik ben heel blij hier. Ik woon in een studio op de 15de verdieping van een studentenflat in Amsterdam. Vooral als het donker is, sta ik weleens voor het raam te kijken. Dan zie je in de verte de lampjes van de auto’s op de snelweg. Of ik zwaai mijn vrienden uit, dat zijn dan net wegfietsende miertjes.
‘Ik woon hier nu twee maanden. Eerst was ik bang dat ik me eenzaam zou gaan voelen, zo op mezelf, maar dat is gelukkig niet zo. Het is heel fijn: lekker mijn eigen rotzooi, mijn eigen boodschappen. Lekker geen rekening houden met anderen, niet ’s nachts wakker worden gemaakt door een dronken huisgenoot. Iets meer rust.’
25 in ’26
In de serie 25 in 26 vragen we jongeren die dit jaar 25 (zijn ge)worden hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in26@volkskrant.nl
Waar woonde je hiervoor?
‘Hier twee straten verderop, met mijn beste vriendin, Vera. Maar dat werkte eigenlijk helemaal niet, haha. Ze is nog steeds mijn beste vriendin hoor, maar ze was gewoon veel rommeliger en impulsiever dan ik.
‘We hadden een kat samen, Shoeshoe. Die woont nog bij haar. Ze had hem ooit via Marktplaats gekocht toen er muizen onder haar bed liepen. Ik woonde toen een halfjaar in Vilnius, de hoofdstad van Litouwen, voor mijn studie. Ik studeer Leisure & Events management aan de Hogeschool Inholland. Ik zit nu in mijn laatste jaar.’
Je zei net dat je bang was dat je je eenzaam zou gaan voelen, waarom?
‘Ik ken mijn buren hier niet, en ik denk dat ik ook niet zo snel bij ze aan zou bellen voor een drankje. Maar als ze bij mij aan zouden kloppen zou ik ze nooit afwijzen. Ik sta er wel voor open, maar zoek het zelf niet op. Mensen moeten een beetje op mij afstappen.’
Vind je jezelf sociaal?
‘Ik dacht altijd van niet, maar vrienden zeggen van wel. Ik kan ook wel goed lullen. Ik vind nieuwe mensen ontmoeten gewoon eng. Dat was vroeger al zo. Als ik naar een nieuwe school ging, de middelbare, maar ook mijn mbo later, was ik altijd zo zenuwachtig voor die eerste schooldag. Door die zenuwen zie ik mezelf toch niet echt als sociaal.
‘Op de basisschool in Apeldoorn, waar ik ben opgegroeid, had ik veel vriendjes en vriendinnetjes, maar toen ik naar de middelbare school ging, werd het allemaal wat turbulenter. Er hing gewoon niet echt een fijne sfeer. Je werd snel buitengesloten als je anders was.’
Was je anders?
‘Ik weet sinds mijn 12de zeker dat ik op vrouwen val, maar gay zijn was bij ons op school echt een no-go. Zoiets voel je gewoon. Er was op school bijvoorbeeld ook een trans persoon, en die werd nou ook niet echt lief behandeld. Dus ik had al vrij snel besloten om niet uit de kast te komen op de middelbare.
‘Ik ging op het mbo interieuradviseur studeren en kwam in de klas met alleen maar vrouwen. Zij hadden het dan over hun vriendjes en dates en dan zei ik gewoon tussen neus en lippen door dat ik geen vriendin had. Dat was meteen helemaal oké. Voor mijn moeder was het al vrij snel duidelijk en dat voelde ook altijd helemaal goed.’
Uit wat voor gezin kom je?
‘Ik heb een vier jaar oudere broer en een vijf jaar jonger broertje. Er werd thuis niet zo veel over gevoelens gepraat. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 was. Mijn moeder is eigenlijk mijn beste vriendin, maar ze vindt het niet leuk als ik dat zeg, want dan zegt ze dat ze gewoon mijn moeder is, haha. Met mijn vader heb ik geen contact meer.’
Hoe was het voor je toen je ouders uit elkaar gingen?
‘Het was heel abrupt, ik zag het helemaal niet aankomen. Ze hadden nooit echt ruzie, in ieder geval niet waar wij bij waren. We hebben nog een half jaar met z’n vijven in het huis gewoond. Toen mijn moeder een nieuw huis had gevonden ben ik met mijn broertje bij haar gaan wonen en is mijn broer bij mijn vader blijven wonen.’
Waarom heb je geen contact meer met je vader?
‘Mijn vader worstelt met een drankprobleem. Dat had ik als kind niet zo door, maar achteraf zie ik het wel. Hij was altijd erg vergeetachtig en over het algemeen gewoon vrij afwezig. Ik kwam een keer in de auto heel casual uit de kast bij hem, en toen reageerde hij daar best prima op. Maar toen ik hem een paar weken later weer zag, vroeg hij aan me of ik al een vriendje had. Dat soort dingen.
Marjolein Keijzer wordt 25 op 2 april
Woonplaats Amsterdam
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10? ‘Een 7. Ik kan goed voor mezelf zorgen, maar qua gedrag vind ik mezelf nog best jong.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie? ‘Ja ik denk het wel. Het lijkt me typisch voor een 25-jarige dat je een beetje tussen studie en werk in hangt. En dat je je een beetje verdwaald kunt voelen.’
Waar ben je over zeven jaar? ‘Of ik heb heel leuk werk gevonden in Amsterdam, of ik woon ergens in het buitenland, in de zon. En ik hoop iemand te vinden, want ik ben denk ik wel echt een relatiepersoon.’
‘Hij kwam ook nooit naar mijn voetbalwedstrijden en mijn moeder moest eigenlijk alles doen. Ik heb niet per se slechte herinneringen aan hem, maar het ging gewoon niet meer.’
Nog even over je niet zo fijne middelbareschooltijd. Heb je daar nu nog last van?
‘Ik heb er wel een bepaalde onzekerheid aan over gehouden. Op zich had ik in de eerste klas nog leuke vrienden om me heen, maar dat waren ook voornamelijk meisje-meisjes. Dat was ik niet, dus ik voelde me toch altijd een beetje een buitenstaander. Eigenlijk vooral door de jongens. Die vonden dat ik er raar uitzag. Ik droeg unisex kleren en had mijn haren altijd in een staart of vlecht. Ik had ook veel last van acne.
‘Op de basisschool was ik zó verliefd op een jongen, maar hij wees me af omdat ik een moedervlek heb in mijn gezicht. De schaamte rond die moedervlek is lang blijven hangen. Ik ben zelfs naar de dokter gegaan om te kijken of ik hem weg kon laten halen. Nu ben ik heel blij dat dat niet is gebeurd, want het hoort gewoon bij me.
‘Als ik nu een ruimte binnenkom, kan ik nog steeds bang zijn dat mensen naar me kijken omdat ik er raar uitzie. Gelukkig wordt die onzekerheid steeds minder, vooral door de lieve mensen om me heen.’
Wat wil je gaan doen als je klaar bent met studeren?
‘Dat is echt nog een groot vraagteken. Ik wil graag de productie doen bij grote culturele evenementen. Ik zou veel meer bezig moeten zijn met het opbouwen van een netwerk. Via mijn stage had ik al wat contacten, maar dat warm houden lukt me ook niet goed.
‘Ik heb moeite met initiatief nemen. Ik denk al snel dat het wel goed komt, terwijl ik weet dat ik er zelf achteraan moet. Ik heb ADHD, waardoor soms alles in mijn hoofd één grote blur is. Iets simpels als een appje sturen kan al zo’n drempel zijn.’
Wat is je hoogtepunt van de afgelopen 25 jaar?
‘Ik ben eigenlijk vooral heel trots op waar ik nu ben. Ik ben met niks naar Amsterdam verhuisd en nu heb ik een fijn huis, leuke vrienden en heb ik mijn leven toch aardig op orde. En ik vind het vet van mezelf dat ik het heb aangedurfd om een halfjaar in een Baltisch land te gaan wonen. Ik vond het spannend omdat ik dacht dat ik geen Engels kon, maar ik heb het toch maar mooi gedaan, en daar ook vrienden gemaakt.’
Heb je jezelf verrast?
‘Ja toch wel. Een aantal jaar geleden ging het een tijd lang mentaal helemaal niet goed. Ik kon moeilijk uit bed komen, naar werk gaan of met vrienden afspreken. Ik moest in therapie, en uiteindelijk kreeg ik ook antidepressiva-pillen. Die werken als een tiet. Ik gebruik geen hele hoge dosis, maar het helpt om mezelf op gang te houden.’
Waardoor voelde je je niet fijn?
‘Er was niet een hele duidelijke aanleiding. Ik stelde mezelf heel vaak de vraag: wat is het nut van het leven? Wat zijn we met z’n allen aan het doen? Ik snapte er gewoon de helft van de tijd niks van. Ik vond school en werk niet leuk, en daardoor snapte ik gewoon niet wat het leven leuk maakt. Als je jezelf te veel van dat soort existentiële vragen gaat stellen, zonder dat daar een bevredigend antwoord op komt, wordt het best wel zwaar.
‘Ik snap het nog steeds niet helemaal hoor. Maar ik probeer daar nu gewoon niet aan te denken. Het lukt me nu beter om van week tot week te leven. Ik heb gemerkt dat dat goed werkt voor mij.’
Wat doe je als je je even niet goed voelt?
‘Dan wil ik met vrienden zijn. En het liefst met Vera. Zij kan me zo hard laten lachen. Dan kan ze me laten voelen ik het leven helemaal niet zo serieus hoef te nemen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant