Een pleidooi voor creativiteit, een onopgemaakt bed of een slimme verkoopslogan. Dit zijn de interessantste exposities die nu in musea te zien zijn.
Groepstentoonstellingen kun je losjes indelen in twee soorten. Je hebt tentoonstellingen die rond een breed thema een waaier aan perspectieven en interpretaties geven. En je hebt tentoonstellingen waarbij de curator heel duidelijk een eigen visie op het thema neerzet.
Autonomous in Brutus is een voorbeeld van dat tweede. Net als in haar eerdere, vaak spectaculaire thematentoonstellingen vertelt Ine Gevers aan de hand van kunstwerken een verhaal over waar het volgens haar met de wereld naartoe gaat: AI dreigt onze menselijkheid en creativiteit te vervangen door voorspelbare, op winst en efficiëntie gerichte eenheidsworst. Lees de recensie.
★★★★☆
Brutus in Rotterdam, t/m 14/6.
Pontificaal in een museumzaal staat een slordig, half opgemaakt bed. De lakens en kussens zijn vergeeld, ondergoed lijkt er achteloos op gesmeten. Ernaast, op een donkerblauw kleedje, liggen pantoffels, een knuffel en talloze rommeltjes.
We verdringen ons bij een van de bekendste Britse kunstwerken aller tijden, in 2014 geveild voor omgerekend zo’n 3 miljoen euro: My Bed van Tracey Emin uit 1998. Ooit goed voor een kunstschandaal, nu pronkstuk op een cultureel evenement van jewelste: het uitgebreide retrospectief van Tracey Emin, getiteld A Second Life. Lees de recensie.
★★★★☆
Tate Modern, Londen, t/m 31/8.
Pas vijftien jaar is de Amersfoortse Carla Kogelman (64) fotograaf, een relatief korte periode waarin ze al snel grote prijzen won bij De Zilveren Camera en World Press Photo. Afkomstig uit de theaterwereld ontpopte ze zich als documentairefotograaf met een warme en geduldige blik.
Ze weet, zo valt bij al haar werk op, een grote vertrouwensband met mensen op te bouwen, ook al omdat ze hen vaak jarenlang volgt. Die vasthoudendheid resulteert in intieme beelden die getuigen van de eigenheid en authenticiteit van, vooral, de kinderen in haar werk. Lees de recensie.
★★★★☆
Museum Flehite, Amersfoort, t/m 30/8.
Een schilderij van een pakje Typhoo Tea. Britser krijg je het niet. In Kunstmuseum Den Haag hangt dit eigenzinnige popartkunstwerk van David Hockney tegen de muur tussen circa zestig andere schilderijen en tekeningen, als pars pro toto van de Britse, sorry, Londense kunstscene van naoorlogse schilders.
Oftewel: de ‘School of London’, zoals de groep van ongeveer veertien kunstenaars ook wordt genoemd, hoewel het geen echte ‘school’ was. Meer een geslaagde verkoopslogan. Lees de recensie.
★★★★☆
Kunstmuseum Den Haag, t/m 7/6.
Conservator Frits Scholten kneedde de tentoonstelling Metamorfosen in het Rijksmuseum tot iets dat bij elkaar meer is dan de losse elementen. Er is beeldrijm, vormverwantschap en, vooral, onverwachte harmonie. Het bindmiddel: de verhalen uit de Metamorfosen. In elke tijd en onder elke kunstenaarshand werden die weer in een andere gedaante vormgegeven, keer op keer weer actueel.
Ovidius was een klassieke dichter; daarover kun je heel gewichtig doen of dat kan juist best intimiderend zijn. Maar wel een dichter van wie de verhalen in zo veel verschijningen door de geschiedenis piepen, dat iedereen er wel iets van kent. Lees de recensie.
★★★★★
Rijksmuseum Amsterdam (i.s.m. Galleria Borghese, Rome), t/m 25 mei.
Dat het bijzonderste voorwerp en het vreemdste vrijwel naast elkaar liggen in de nieuwe tentoonstelling Birds in het Mauritshuis in Den Haag, zegt een hoop over de ambities van de samenstellers. Beide voorwerpen gaan over vogels.
Het bijzonderste voorwerp: het 11de-eeuwse prekenboek waarin vermoedelijk de eerste zin in – een versie van – de Nederlandse taal is geschreven: ‘Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu, wat unbidan we nu?’ Lees de recensie.
★★★★☆
Mauritshuis, Den Haag, t/m 7/6.
‘Hip Hop Is’ in het Groninger Museum laat zien hoe de beeldtaal van hiphop de beeldende kunsten beïnvloedde. In zalen die zowel kleurrijk en stijlvol als een beetje duister zijn, zien we de hiphopcultuur oprukken in de beeldende kunst. Vanaf het begin, want de schilderkunst (graffiti) en dans (breakdance) van de hiphopcultuur schoten buiten de VS vaak eerder wortel dan het muziekgenre zelf.
Muziek? Die is er zeker wel, maar wordt zelden zo dominant als je wellicht zou verwachten, ook niet in de eerste zaal waar 840 Nederlandse platenhoezen uit het Dutch Hiphop Archive hangen. Zelfs hier is hiphop voor één keer primair muziek om naar te kijken. Lees de recensie.
★★★★☆
Groninger Museum, Groningen, t/m 10/5.
Vrijblijvend advies aan alle veertigplussers die de fototentoonstelling Fake! in het Rijksmuseum in Amsterdam gaan bezoeken: neem een loep mee. Met een loep kun je tenminste zien dat de vrouw die op een begin 20ste-eeuwse ansichtkaart in de lucht boven Hamburg zweeft, samen met haar man en een paraplu, ook nog drie baby’s vervoert.
Dat is dus meteen het tweede advies (voor alle bezoekers): even je scepsis thuislaten. Op deze tentoonstelling kan alles. Lees de recensie.
★★★★☆
Rijksmuseum, Amsterdam, t/m 25/5.
Les één voor wie overtuigend kinderen wil fotograferen: zorg dat je op gelijke hoogte komt. Zak door je knieën, ga op de grond liggen als het moet. En gebruik een Rolleiflex, bedacht ik bij het zien van de oude camera van Robert Doisneau (1912-1994). Een toestel dat op je buik hangt en waar je van bovenaf inkijkt is óók heel handig.
Het is een goede zet geweest om zijn grote retrospectief Robert Doisneau – Gegeven momenten in museum La Boverie in Luik met de kinderfoto’s te beginnen. Doisneau maakte er een heleboel en ze zijn verslavend leuk en speels en ongedwongen. Lees de recensie.
★★★★☆
La Boverie, Luik, t/m 19/4.
In de expositie Beyond Surrealism, in het Depot van Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, is installatiekunst te zien van zes vrouwelijke kunstenaars van nu, gecombineerd met surrealistische kunstwerken uit de museumcollectie.
Wie de expositie betreedt, wordt als een kind in een snoepwinkel alle kanten op gelokt: naar het kleurige hart van de tentoonstellingsruimte, naar een hypnotiserend liedje dat verderop klinkt. De muren glooien uitnodigend alle kanten op en zijn warm oranje en roze. Lees de recensie.
★★★★☆
Depot van Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam, t/m 6/4.
Elke week kiest de kunstredactie een opvallend kunstwerk dat nu in een expositie is te zien.
Deze week waren we in Tilburg voor een nieuwe videoinstallatie van Steve McQueen.
Wie aan ‘heelal’ denkt, ziet waarschijnlijk iets breeds, overweldigends en imposants voor zich, in elk geval iets anders dan de vier bescheiden monitoren in het donker waarop kubusvormige pixels zich langzaam voortbewegen. Dat is de eerste indruk van Atlas, het nieuwste werk van de Engelse kunstenaar, cineast en Oscar-winnaar Steve McQueen (1969), waarvan De Pont Museum nu de wereldprimeur heeft. Lees Kunstwerk van de week.
Vorige week waren we in Den Haag, voor een persoonlijke film van Iratxe Jaio.
Toen de vader van kunstenaar Iratxe Jaio moeite kreeg om herinneringen vast te houden, begon hij aan een onmogelijke missie. Hij probeerde zijn dagelijks leven op het Baskische platteland tot in de kleinste details te fotograferen. Tientallen foto’s per dag appte hij zijn dochter, 1.400 kilometer verderop, in Rotterdam. Lees Kunstwerk van de week.
Over dit overzicht: de kunstredactie maakt een selectie uit de meest positief besproken tentoonstellingen en de rubriek Kunstwerk van de Week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant