Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
Zoals veel gezinnen hebben wij het financieel niet makkelijk. We hebben geen auto, kopen alles tweedehands en kunnen zelden op vakantie. Mijn ouders daarentegen hebben altijd comfortabel geleefd. Ze hebben mij geleerd dat ze mij niets verschuldigd zijn, maar ik merk dat het gebrek aan steun me steeds meer steekt. Als ik om hulp vraag, bijvoorbeeld voor boodschappen, krijg ik te horen dat ik onverstandig ben met geld of dat mijn partner gewoon harder moet werken, terwijl we allebei een voltijdbaan hebben, én de zorg voor onze kinderen. Klopt het dat deze verantwoordelijkheid bij mij ligt? Of is mijn boosheid gerechtvaardigd? Vrouw (41), naam bij redactie bekend
Mijn vraag aan u is: wat maakt het uit? Soms komt er geen hulp. Dat besef is belangrijk, en nu is het aan u en uw man om te bepalen hoe u samen aan oplossingen werkt. Thanneke van de Wiel (67), Culemborg
Ik kom uit een gezin van acht kinderen. Vroeger was er weinig te besteden bij ons thuis, met één kampeervakantie per jaar. Niets van gekregen. Zorg voor jezelf. Kinderen krijgen is een keuze, vakantie geen recht. Femke Karels (45), Rotterdam
Uw ouders zouden ook nee kunnen zeggen zonder een oordeel over uw leven uit te spreken. Uw woede is begrijpelijk maar nutteloos en gericht tegen de verkeerde: dat u zich met twee inkomens niet kunt redden is niet de schuld van uw ouders, maar van de scheefgroei in de maatschappij. Stop uw energie in het actief worden voor een vakbond of linkse politieke partij. Jitske Brommet (47), Zaandam
Uw boosheid is verdriet. Want voelt u niet in uw buik dat u dit zonder aarzelen voor uw eigen kinderen zou doen? Helena de Vries (25), Leiden
Uw ouders leven in de illusie dat zij hun voorspoed aan zichzelf te danken hebben. U leeft in de realiteit dat met 80 uur arbeid de vetpot door anderen wordt leeg geschraapt. Het dempen van de kloof of de bouw van bruggen eroverheen moet in de politiek plaatsvinden. Janine Peek (66), Harmelen
Ik ben van de generatie van uw ouders en in mijn opleidings- en arbeidstijd vertroeteld door ouders, overheid en huizenmarkt en schaam me ervoor hoe goed mijn generatie het heeft. Misschien leren uw ouders wat van het meesterwerk van Thomas Piketty. Pieter Bouma (67), Groningen
Het gaat niet om verantwoordelijkheid, maar om genegenheid, de wens dat het je kinderen goed gaat. Ik wens u sterkte. Alma Post (77), Haarlem
Natuurlijk mag u boos zijn, maar dat helpt u niet. Misschien hebben uw ouders tips. Kennelijk zien ze verbeterpunten. Vraag het aan uw ouders, wie weet heeft u er iets aan. Op die manier profiteert u toch van hen. Marieke de Groot (61), Garmerwolde
U kunt uw ouders teruggeven dat u zich niet gezien voelt en dat dat u pijn doet. Maar veranderen kunt u ze niet. Blijven hopen is het beste recept voor blijvende teleurstelling. U kunt uw energie beter steken in het verbeteren van uw financiële positie. Jetske Hingst (57), Amersfoort
Dat klopt allebei, uw boosheid is gerechtvaardigd en de verantwoordelijkheid voor uw leven ligt bij u. Ik begrijp uw verdriet over het gebrek aan steun. Probeer dat verdriet ruimte te geven. Martine Passchier (51), Arnhem
De verantwoordelijkheid voor uw manier van leven ligt in de eerste plaats bij uzelf. Uw ouders hadden u wel moeten helpen zelfredzaam te worden. Omdat dit bij u niet zo goed gaat, hebben zij geen respect voor u. Het lijkt erop dat ze het principe ‘eigen schuld, dikke bult’ hanteren. Dat moet behoorlijk pijnlijk zijn, maar verwijten en boosheid zullen aan hun houding niets veranderen. Om uw leven te veranderen, kunt u wel met informatie of cursussen aan de slag gaan. Als u het gesprek nog wilt aangaan met uw ouders, zou dat uit nieuwsgierigheid moeten zijn en om te horen hoe zij aan zo’n (kille) opstelling tegenover u komen. Annelies Vossen (77), Maastricht
Boosheid over hun gebrek aan realiteitszin en emotionele steun is terecht, maar het blijft úw verantwoordelijkheid om iets aan uw situatie te doen. Lennard van der Vaart (31), Amsterdam
Mijn moeder (79) is net voor de derde keer getrouwd. Het verdrietige is dat ze vanaf jonge leeftijd – ook door verwaarlozing thuis – ongezonde relaties is aangegaan en die partners extreem trouw blijft. Ook haar huidige echtgenoot is een nare man die van haar geld leeft, haar in de war maakt en leugens vertelt over mij en mijn zussen (wij zijn ‘alleen maar uit op de erfenis’). Mijn zussen hebben het contact verbroken omdat hij vervelend doet tegen hun kinderen, liefst wil ik dat ook. Anderzijds weet ik dat moeder niet beter weet. Moet ik haar blijven helpen, of voor mijn eigen mentale welzijn (en dat van mijn kinderen) kiezen? Vrouw (47), naam bij redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 30 maart: wzud@volkskrant.nl. Heeft u zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie staat online en kan worden geredigeerd en/of ingekort.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant