De amicale en relaxte Ali B werd veroordeeld, de plechtstatige Ali B wordt vrijgesproken. Dat lijkt de kern te zijn van zijn nieuwe mediastrategie.
is schrijver en kunstjournalist
Daar was hij weer. Rechtstreeks uit Dubai of uit Almere – waar Ali B de afgelopen tijd verbleef, werd nergens helemaal duidelijk. Het belangrijkste was dat hij dinsdagochtend bij het gerechtshof in Amsterdam aankwam. Het was de eerste dag van de driedaagse zitting in het hoger beroep tegen zijn veroordeling wegens (poging tot) verkrachting, inmiddels twee jaar geleden.
Hij liep een kort stukje van de auto naar de rechtszaal, dat lang genoeg was om de massaal toegestroomde pers nog eens te vertellen dat hij het dit keer wat betreft de media helemaal anders ging aanpakken.
De rubriek ‘Beeldvormers’ onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Dus geen amicaal gedoe meer tegen journalisten – hij noemde ze eerder ‘bro’, schreef verslaggever Gijs Beukers woensdag droogjes in deze krant – en geen uitgebreid commentaar tussen de bedrijven door. In plaats daarvan gaf de 43-jarige Ali B, nadat hij zich met moeite een weg had gebaand door het plopkappenbos en zelfs even moest stoppen om een van zijn loafers goed te doen, omdat iemand er in de drukte op was gaan staan, een kort statement, dat lang genoeg was om vijf keer achter elkaar het woord ‘onschuld’ te laten vallen.
Met zijn rug tegen de glazen wand van het gerechtshof sprak Ali B, gekleed in een lichtbeige pak en een kraakwit overhemd, langzaam en gedragen. Met grote ogen keek hij van links naar rechts naar de journalisten, voorheen zijn broeders, zonder te lachen en grapjes te maken. Dat een van hen hem tijdens zijn voordracht een vraag wilde stellen, was irritant – ‘Mag ik álstublieft...’ zei hij deemoedig, ze bond meteen in – maar kwam ook wel goed uit. Daardoor kon hij de zin ‘Ik ben hier om te vechten voor mijn onschuld’ nog eens herhalen.
Het was de beeldvorming die hem de vorige keer de das om had gedaan, zei Ali B. Zijn open, transparante houding had afgeleid van de feiten. ‘En die feiten laten iets anders zien dan wat er tot nu toe is geschetst.’ Even kort samengevat, hopelijk lang genoeg om het te snappen: grappige, relaxte Ali B betekent veroordeling, want beeldvorming; ernstige, plechtstatige Ali B betekent vrijspraak, want feiten.
Even afgezien van het feit dat je met deze logica de rechtbank wegzet als een naïeve, beïnvloedbare club én jezelf in al je opzichtige bescheidenheid opblaast tot epische proporties, is dit voor de liefhebbers van alles wat met beeldvorming te maken heeft – hállo! – natuurlijk een fascinerende casus. Ten eerste is het idee dat je je zou kunnen onttrekken aan ‘de beeldvorming’ een misvatting, en al helemaal wanneer je een bekende persoon bent die wordt verdacht van ernstige misdrijven.
Daarnaast is dat helemaal niet wat Ali B lijkt te doen. ‘Beeldvorming is niet iets wat thuishoort in een situatie als deze’, beweerde hij dinsdag, maar hij bedoelde: hem onwelgevallige beeldvorming. Beeldvorming die niet in zijn voordeel werkt.
Dat zijn nieuwe, serieuze mediastrategie óók beeldvorming is, evenals de ingestudeerde zinnen over zijn vermeende onschuld én zijn insinuerende verdediging dat een vrouw die door hem seksueel belaagd zou zijn daarna toch zeker niet nog met hem zou kunnen lachen, zoals muzikant Ellen ten Damme deed op tv – daar lijkt hij dan weer niet bij stil te staan. Voor iemand die zegt dat het in de rechtbank uitsluitend om de feiten moet gaan, is hij nog steeds verdacht veel bezig met zijn imago, en dat van anderen.
Het waaide behoorlijk op die eerste zittingsdag. Terwijl hij naar de rechtbank liep, blies de wind zijn krullen als een halo boven zijn hoofd. Het duurde maar even, maar lang genoeg om te worden vastgelegd door een van de fotografen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant