Het liefst zou ik Inez van Eijk (Amsterdam, 1940) uitroepen tot de meest vrijgevochten Nederlandse vrouw van haar generatie. Na lezing van haar herinneringen Meisjes krijgen niet meer dan een zeven ben ik namelijk zo van haar onder de indruk, dat ik menige jonge vrouw van nu aanraad haar boek te lezen om te beseffen hoe je ook kunt leven. Je begrijpt dan meteen dat ‘klassenmigratie’, een begrip waar iedereen tegenwoordig door geobsedeerd lijkt te zijn, in de jaren van de wederopbouw iets heel gewoons was. Niemand stond er toen versteld van dat een slim kind uit een ‘eenvoudig’ milieu naar de hbs of het gymnasium ging en het verder bracht dan zijn ouders.
Meisjes krijgen nooit meer dan een zeven vertelt zo’n verhaal. De ouders van Inez van Eijk komen beiden uit arbeidersgezinnen. Hoewel ze slechts lagere school en wat vervolgonderwijs hebben, werken ze zich op, vader Jan tot procuratiehouder, moeder Marie tot secretaresse. Die carrièresprong zorgt ervoor dat ze er moderne denkbeelden op nahouden. Zo vinden ze dat een vrouw, of ze nu trouwt of niet, voor zichzelf moet kunnen zorgen en daarom een goede opleiding nodig heeft. Voor de slimme Inez, die dokter wil worden, betekent dit dat ze naar de hbs-b mag, waar ze tussen kinderen met een vergelijkbare achtergrond belandt. Wel zijn meisjes er in de minderheid. Dat voor hen op de hbs andere normen gelden, merkt ze bij de natuurkundeles als ze een 6 voor een proefwerk krijgt, terwijl haar vriendje Robbie, die dezelfde fout heeft gemaakt als zij, met een 9 wordt beloond. Als ze bezwaar maakt, zegt die leraar dat hij meisjes nooit meer dan een zeven geeft. En daarmee is de feministe Inez van Eijk geboren.
Met haar diploma op zak begint voor haar de vrijheid, die ze tot op de dag van vandaag koestert. Want kinderen wil ze niet en een vaste relatie duurt bij haar hoogstens een paar jaar, waarna ze weer blij is alleen te kunnen wonen.
Aanvankelijk studeert ze geneeskunde aan de huidige UvA, maar ze vindt die studie saai. Daarom stapt ze over naar Nederlands. Ze meldt zich bij de studentenoppascentrale van Kriterion, waardoor ze bij de meest excentrieke gezinnen over de vloer komt. Ook wordt ze lid van de legendarische studentensociëteit Olofspoort en ontdekt ze dat liefde, vriendschap en seks verschillende grootheden zijn.
Eenmaal afgestudeerd geeft ze les op een 3-jarige hbs en richt ze in 1968 met Joke Smit, Hedy d’Ancona en nog twee anderen Man Vrouw Maatschappij op, een emancipatiebeweging die ernaar streeft dat mannen en vrouwen in deeltijd gaan werken en samen de huishoudelijke taken op zich nemen en voor de kinderen zorgen. Later is ze nog actief als onderwijsvernieuwer, hoofdredacteur van een encyclopedie, journalist en schrijver van allerlei succesvolle taalboekjes. En altijd blijft ze die vrije vogel.
Ze vertelt er met veel humor over. Je staat soms versteld van haar durf, want ze heeft maling aan alle conventies. En toch blijft ze een assertieve, beschaafde dame, die een flirt niet uit de weg gaat. Kortom, wat Annie Ernaux voor Frankrijk is, is Inez van Eijk voor Nederland.
Het laatste boekennieuws met onze recensies, de interessantste artikelen en interviews