schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Wereldster is ze inmiddels, de Engelse Rachel Keen (28), oftewel Raye. Nu nog een echt sterk album, want My 21st Century Blues (2023) was als album nog een twijfelgeval.
Op This Music May Contain Hope is ze eigen baas. Ongebreidelde creativiteit en een mammoettanker vol ideeën leveren een topzwaar conceptalbum op over een jonge vrouw in de grote stad. Elke plaatkant is een jaargetijde en tikt véél stijlen aan.
Na een gesproken intro ontrolt zich het filmische, orkestrale (en sterke) I Will Overcome. Daarna: de dansvloer op! Click Clack Symphony propt ze zó vol met wendingen, toonladders en hoempa van filmgigant Hans Zimmer dat het maar geen song wil worden.
Life Boat heeft een dampende housebeat. I Hate the Way I Look Today is als Ella Fitzgerald in een Hollywood-cabaret. In Goodbye Henry komt Al Green zingen. In Fields spreekt haar opa Michael. Nightingale Lane is haast Wagneriaans symfonisch. Skin & Bones is lekker kokette funk en o ja, daar is de megahit Where Is My Husband!, die we al een halfjaartje kenden.
Het is ambitieus, gewaagd, groots, opbeurend, vaak goed, maar ook een tikje afmattend: een album van 73 minuten met songs die vaak vier tot zes minuten duren en véél kanten op willen. Wie er allemaal meewerkten? Normaliter lees je dat op de hoes, maar Raye leest de aftiteling voor in een zes minuten durend coda. Daarna ben je óp.
Een ster is ze, maar na This Music May Contain Hope voel je je wel wat volgepropt. Even uitblazen.
Raye
This Music May Contain Hope
Pop
★★★☆☆
Human Re Sources
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant